Monthly Archives: september 2017

Het Pad van de Pelgrims – Veni vidi vici

De vele zonnestralen die in het sprookjesbos neerdalen, weerkaatsen op de ‘Licht’ gespreide vleugels van het elfje dat aan de oever van de beek zit. Maar de lichtglans die zich weerspiegelt op het gelaat van het beekje, ziet het beekje niet terug in de doorgaans stralende ogen van het elfje. Maar het weerhoudt hem er niet van om er vrolijk op los te kabbelen. 

Hoi Elfje. 

Nou, ik voel mij weinig Elfje.  

Is alles goed met het Vrolijke Vissertje?  

Het Vrolijke Vissertje is ditmaal niet VVV-het Vrolijke Verspringende Vissertje, maar VVV-Verre Van Vrolijk.  

Stort al die zogenaamde niet-vrolijkheid dan maar uit in het beekje en vertel mij wat je op je hart hebt. 

Wellicht herinner jij je nog dat ik vertelde dat ik eigenlijk wel klaar dacht te zijn met dit aardse bestaan.(123-Heilzaam putten) Dat gevoel steekt opnieuw de kop op en doet van zich spreken nu de sterke neiging tot een kluizenaarsbestaan als zodanig nog niet ingevuld wordt zoals ik dat graag zou zien. Ik heb jou ooit verteld hoe ik mij tot in het diepst verbonden voel met de Kluizenaar.(90-De Kluizenaar) En dat het terugtrekken in mijn boshutje daaraan tegemoetkomt.  

Maar nu zijn er wat aardse zaken die om aandacht vragen. Gewoonlijk ga ik altijd soepel mee in wat er gebeurt en wat zich aandient. In die zin ervaar ik nooit dat iets mijn plan verstoort, omdat ik als zodanig ook nooit een plan heb. Ik beweeg mij mee in hoe dingen zich ontwikkelen. En nu dus niet. Ik zit erbij, kijk ernaar en denk: wat gebeurt hier? Wat maakt dat het Kluizenaarschap voor mij zo heilig is dat niets of niemand dat mag verstoren?  

In eerdere jaren heb ik ook wel de behoefte gehad om alleen te zijn, maar de behoefte om mij terug te trekken en af te zonderen is nog nooit zo groot geweest als nu. Ik heb jou al eerder gezegd dat ik klaar ben met alles en als zodanig mij het liefst zou willen terugtrekken uit deze wereld. Maar dat gevoel zou ik niet zo letterlijk moeten nemen en dat projecteren op mijn verblijf in de boshut. 

Het dient zich te vertalen in het ‘Let is be’ en ‘The Present Moment’, wat de pelgrims al tijdens het pad ter sprake hebben gebracht.(94-Let it be) Ook vele andere teksten spreken daarvan. In de wereld, maar niet van de wereld. Als TV-Kluizenaar te midden van het dagelijks bestaan en wat zich daar aandient en een beroep op mij doet. 

Daarom gebeurt dit mogelijk ook allemaal. Zolang deze wereld mij op bepaalde momenten nog zwak weet te maken en mij mee kan sleuren in iets anders dan de stroom van het beekje, zullen deze ‘oefeningen’ van zich doen spreken.  

Zoals ik jou al vertelde is het verhaal van de Kluizenaar voor een groot gedeelte op mij van toepassing. Daar staat: ‘Wat brengt de Kluizenaar er dan toe voor de afzondering te kiezen? Zijn ideaal is het leven dat geheel vervuld is van de kracht Gods, het alleen zijn met God. Hij wil alles vermijden wat hem afhoudt van zijn doel. Hiervoor zoekt hij de eenzaamheid om in stilte en meditatieve oefening ‘de Volmaakte Wetenschap’ te ontdekken.’

Misschien leg ik daar nu te veel de nadruk op, hoop ik daar iets van te verwachten, moet ik dat niet in de boshut-tijd willen stoppen of wat dan ook. Kan een verlangen om ‘de nieuwe mens’ te worden ook te groot zijn, waardoor het je in de weg staat, vraag ik mij af.

Ik las: Het in vertrouwen laten gebeuren (Let it be) wat zich onzichtbaar in je voltrekt (of wat zich aandient) is wat wordt gevraagd. Als je er met je ego tussen gaat zitten, verstoor je het proces dat in jezelf gaande is en zul je niet oogsten. Je maakt karma als je niet met de stroom meegaat, maar met je ego een tegenkracht inzet.

En wat de situatie van Tetty Kluizenaar betreft is het volgende verhaal ook wel van toepassing. 

Een asceet zat te mediteren in een grot.

Er glipte een muisje naar binnen en dat begon aan zijn sandaal te knabbelen.

De asceet opende geïrriteerd zijn ogen: “Waarom stoor je mij in mijn meditatie!”
‘Ik heb honger’, piepte de muis.

‘Ga weg, dwaze muis’, zei de asceet vermanend, ‘ik zoek de eenheid met God, hoe durf je mij daarbij te storen!’

‘Hoe wil jij je met God verenigen’, vroeg de muis, ‘wanneer je het zelfs met mij niet eens kunt worden’.

Nou, nou, dat is een hele ontboezeming. En nu? Kan de pelgrim nu weer lachen? 

Nee, nog niet. Ik weet niet waarom mij dit nu ineens allemaal gebeurt, maar ik heb hem helemaal zitten. Ik voel mij eerlijk gezegd een flut-medepelgrim. 

Ik vind het relaas eigenlijk geweldig.  

Nou, bof jij even, dient het toch nog ergens toe.  

Het is gewoon een demonstratie van ‘de persoon’, alleen die kan ergens wat van vinden en alleen die kan zogezegd klaar zijn met welk leven dan ook. Zoals gezegd; Bewustzijn is, was, en zal er altijd zijn, verbonden met een lichaam of niet. We zijn niet voor niets met het oranje boek bezig; eerst begrijpen wat er staat, maar dan ook toepassen. En dan zal het gelach steeds vaker klinken. So…what’s the problem? 

Ja, nu ik toch aan het spuien ben. What’s the problem…buiten datgene wat ik al eerder heb aangegeven m.b.t. dit onderwerp, zoals bijvoorbeeld: ‘Wat zijn wij zonder boeken, cd’s en dvd’s?’ Ik ben klaar. Wat moet ik er nog mee? Ik lees en hoor niets anders dan mijn eigen ervaring. Ik lees goed beschouwd niets anders dan wat er in mijn eigen boek ‘Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’ staat. Het houdt het zoeken in stand. Het staat mij in de weg. Het beantwoordt niet aan de kracht van de eenvoud. Nou, zo kan ik nog wel even doorgaan.  

En ik bedoel dit niet arrogant, maar hoeveel moet er nog gelezen en bestudeerd worden? Wat doe je ermee? Waar leidt het toe? Waarom ben je na al het lezen en bestuderen van en het verzamelen van kennis, waardoor je mogelijk vele talen spreekt, nog niet verlicht? Bezit je kennis of bezit de kennis jou. En al die kennis die we spuien, wat doen we ermee? Of is dat ook iets van het ego om te laten horen en zien wat we allemaal weten. Om onszelf gerust te stellen hoe goed we bezig zijn en dat we goed op weg zijn en misschien al gauw verlicht zijn? Of omdat je meent dat je een ander moet helpen op zijn weg?  

Waarom zijn we nog niet wakker uit de droom waarin we zitten? Waarom houden we onszelf gevangen in de begoocheling van dit hele spirituele gedoe waar we mee bezig zijn? Hoe lang blijft menigeen nog bezig met hopen op een mystieke ervaring? Waarom zijn al die duizenden en duizenden mensen die aan de voeten van een meester zitten nog niet verlicht? Hoe lang denken we nog nodig te hebben? Wie of wat moet er überhaupt verlicht worden?

Waarom houden we onszelf bezig met waar we nu mee bezig zijn? Waarom hebben we dat allemaal nodig of denken we dat allemaal nodig te hebben? Waarom denken we onszelf spiritueel te moeten ontwikkelen? Waarom zou ik überhaupt nog iets te zeggen hebben? Waarom zijn we niet gewoon klaar? Waarom zijn we niet gewoon verlicht, of wat daar dan ook voor door mag gaan? Nou, zoek het maar uit! 

Het gevoel dat het elfje tot nu toe had in een beekse stroomversnelling terecht te zijn gekomen, voelt nu meer als een maalstroom, of beter gezegd als een draaikolk. En jij weet dat een draaikolk het begin inluidde van mijn BDE. 

Vertel mij beekje, waarom is Tetty Visser na een 3-daagse Verlichting nu niet zo verlicht als toen? Waarom is Jan Jerfaas van Beek na jarenlang van alles bestudeerd te hebben nog niet verlicht? 

Waarom? Waarom? Het antwoord is dat Jan niet verlicht kan worden. Hij is juist het probleem. Het ego heeft Jan gecreëerd. En zijn ‘mind’, dus het denken houdt het in stand. Verlichting kan niet bereikt worden, het gebeurt of gebeurt niet. Dat is Genade. Mogelijk kan het wel uitgenodigd worden.  

Het ego tracht altijd een afzonderlijke identiteit, een begrensde persoonlijkheid, in stand te houden, bijvoorbeeld als een spiritueel persoon. Iedere zogenaamde persoon is op het ego gebaseerd en het heeft ‘anderen’ nodig ter onderscheid. De persoon wil very special zijn, anders dan de ‘rest’. Maar de enige gedachte die ons aan het ego bindt, is dat wij het ego zijn, dat ik Jan ben. 

Voor zover de ‘beleving’ nu te verwoorden is, valt er over Jerfaas weinig te melden. Hij IS, en hij ziet Jan en ziet anderen via de gevoelens en waarneming van Jan. That’s it. De gedachten die dagelijks voorbijkomen zijn in zekere zin ‘Jan-gekleurd’. Tot nu toe leeft het gevoel dat Jerfaas als het ware ‘kleurloos’ is en met alles verbonden. Zolang de Vrede die alle verstand te boven gaat niet continu ervaren wordt, en de ego-gedachten en gevoelens regelmatig naar boven komen, is er JJ. Als Jnani pelgrim kan het theoretisch als axioma prima ‘begrepen’ worden. Om de liefde te ervaren is andere koek. Je ziet de persoon, soms ben je er los van en even later weer niet.Ik kan het niet anders verwoorden. Jerfaas kent wel het bestaan van de illusie, maar kan die alleen via Jan beschrijven. Diep in mijn beekzijn voel ik dat het zo zit. 

Diep in mijn elfzijn weet ik natuurlijk ook wel hoe het zit. Verlichting kunnen we niet bereiken, omdat we al verlicht zijn. Het enige wat ons dat niet laat ervaren is de persoon. En de ‘Verlichtings-vraag’ is als het ware niet meer dan een oprisping waarmee het ego twijfel en verwarring wil zaaien. Wellicht voelt het laatste restje ego dat het zijn grip begint te verliezen en probeert het houvast te krijgen. Het vraagt zich af of Het Beloofde Land wel bereikt zal worden en stelt het te volgen pad ter discussie. Het ego wil mij het spoor bijster maken en mij als het ware afhouden van mijn doel. En zolang er nog geen volkomen realisatie van Bewustzijn is, kan ik mij nog van de wijs laten brengen en kan mijn aandacht verstrikt raken in de vraagtekens. Terwijl het mij tegelijkertijd aanspoort om van die vraagtekens uitroeptekens te maken. Om van ‘waarom’ naar ‘daarom’ te gaan. Om mij niet van de wijs te laten brengen en mijn Zelf-vertrouwen ‘in den Hoge’ te houden. Zo bekeken hoort de twijfel bij de reis. 

Zonder enige twijfel. En geliefd Elfje, zal ik je nog eens wat vertellen… 

VVV betekent vooral: ‘Veni Vidi Vici’. Het is een elfjes-slogan uit lang vervlogen tijden toen de elfjes nog uit puur bewustijn bestonden. Onder invloed van ontwikkelingen in de mensenwereld zijn ze zich anders gaan voelen. Maar…ze zijn op de weg terug. Sinds ze contacten aanknopen met de kabouterwereld gaan ze zich langzaam maar zeker weer herinneren wie ze zijn. 

Ze gaan dan boeken lezen, daar lijkt in eerste instantie een verhaal in te staan, zoals er zoveel verhalen zijn, maar het zijn een soort sprookjes die echt waar zijn, ze komen uit de ware bron. Wanneer dan een beetje begrepen wordt waar het over gaat, d.w.z. dat aangenomen wordt dat het misschien wel over de elfjes en de kaboutertjes zelf gaat, dan gaat er iets veranderen. 

Eerst ontstaat er een soort frustratie, de CIW noemt dat een ‘periode van verwarring’ die iedereen treft. Maar daarna begint er gelijk de ochtenzon iets te gloren, het licht neemt toe en brengt herkenning mee dat een elfje louter bewustzijn is. Ze waren het vergeten, maar bij de herinnering begint het buikje te schudden van de lach. En het decor met personen uit het toneelstuk waar ze in dachten te acteren, en voor de echte wereld aanzagen, wordt nu doorzien. En dat maakt het nog grappiger, ha ha ha. 

Lees bijvoorbeeld les 109 van de CIW getiteld: ‘Ik rust in God’. Daar staat ondermeer: 

Elk uur dat jij je rust neemt vandaag, wordt iemands vermoeide denk­geest plotseling verblijd, breekt een vogel met gebroken vleugels in zingen uit, en gaat een beek die lang heeft drooggestaan weer stromen. De wereld wordt opnieuw geboren iedere keer wanneer jij rust en je elk uur herinnert dat je gekomen bent om de vrede van God in de wereld te brengen, opdat die, samen met jou, tot rust mag komen.

Dus laat het elfje het kleed van bewustzijn weer aandoen, door de taille van de zandloper glippen en opnieuw geboren worden. De echo van haar lach zal klinken door gans het sprookjesbos, en zij zal zich realiseren dat zij ontwaakt is en opnieuw geboren werd. Onder de Oranje zon. Veni Vidi Vici!!!

2016 (361)En het beekje wenst het elfje…’dat er vele zonnestralen op u neder mogen dalen’.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 132 - Veni vidi vici | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De zandloper

Goedemorgen dierbaar Elfenwezen, ik zie dat na drie dagen stilte bij het boshutje de Rust Zelve vanuit de ‘uit’hoek is teruggekeerd te midden van het sprookjesbos, alsof ze niet is weggeweest. 

Goedemorgen Paulus, zo gaat het met alles in deze wereld; je kijkt ernaar uit en in een oogwenk kijk je erop terug.  

Maar als pelgrims zoeken wij het Ene wat altijd Is, niet gebonden aan tijd of plaats.  

Laten we daarom aan de hand van de zandloper het Bewustzijnsgebied eens verkennen. 

Luister TV, dit zegt het oranje boek erover: 

Stelt u zich uw binnenwereld eens voor als een zandloper. De taille daarvan is het punt waarop u bewust wordt. Aan de ene kant van die taille waaiert de geschapen wereld uit. Dat is waar u het ‘geschapen bestaan’ ontvangt.

Dat is dus de zogenaamde wereld met alle materiële zaken die zintuiglijk worden waargenomen, maar ook de gedachten en emoties. Dat alles is de wereld van vorm en dualiteit, van tijd en ruimte.

Maar aan de andere kant van de taille, die donkere, stille kant die ontstaat wanneer u naar binnen keert, daar verdwijnt uw besef. Daar waaiert het ook uit, maar op geheel andere wijze. Het is dat ‘stuk’ van bewustzijn dat wij niet kennen en waarmee wij uiteindelijk komen tot de doorbraak in de godheid, waarin bewustzijn ten slotte ontbindt. Het bewustzijn werkt in ons dagelijks leven doorgaans één kant op in die zandloper: de gekende kant, de versplintering. Bewustzijn is oplettend, kennend, onderscheidend, beseffend, merkt de schepping op en brengt haar tot aanzijn. Zij is gericht naar de gekende kant.

De andere kant van de zandloper komt bij ons gewoonlijk niet aan het licht, maar is nochtans de oorzaak van datzelfde bewustzijn.  Als we alleen de stille kant kenden, was er geen manifest bewustzijn en daarmee ook geen menselijk bestaan.

Nadenkende over ‘een schema’ over het bewustzijn levert de conclusie op dat zoiets niet eenvoudig is, omdat een schema altijd grenzen aangeeft. Maar ik heb voor TV toch een schematische voorstelling gemaakt van het bewustzijn, waarvoor de zandloper is gebruikt. En die is in drie delen benoemd, het bovendeel, het onderdeel en de taille. Die laatste is ‘richtpunt’ genoemd. Het is daar waar een verlicht mens doorheen gegaan is, hoewel het lichaam nog op aarde is. Maar is het ook mogelijk om die taille in twee richtingen door te gaan? Kennelijk wel. Of hoe zit dat? Ik weet het niet.  

Kijk TV, zo ziet de zandloper er van boven en onder uit.

DSC_4707Bewustzijn is, was, en zal er altijd zijn, verbonden met een lichaam of niet.

Ik herinner mij het moment dat ik tegen jou zei: ‘Mijn ervaring ‘Ik ben Bewustzijn’ straalt in het Licht van duizend zonnen en mijn pad schijnt in dat Licht.’ 

Ja, in het licht daarvan schieten mij de lichtstalen te binnen die in de CIW genoemd worden, die wel de ‘Grote Stralen’ genoemd worden.  

De ‘Grote Stralen’ is een term die gebruikt wordt om te verwijzen naar het licht van God, dat zich uitbreidt naar Christus, Zijn enige Zoon.

Symbolisch gesproken is een vonk van dit licht aanwezig in de juist gerichte denkgeest van de afgescheiden zoon. Noch de ‘Grote Stralen’ noch de vonk zijn stoffelijke vormen van licht; het zijn symbolen die niets te maken hebben met wat door de ogen van het lichaam gezien kan worden. De term wordt gebruikt om een werkelijkheid te symboliseren die geest is en niet iets fysieks, en is onverenigbaar met de identificatie van het ego met het lichaam. Naarmate we ons steeds minder met het ego gaan identificeren, zullen we ons steeds meer bewust worden van de waarheid over wie we zijn als Gods enige Zoon, niet beperkt door het lichaam. Dit bewustzijn is een vorm van zien en wordt gesymboliseerd door een vonk van licht en de ‘Grote Stralen’.  

Wij hebben alleen een vaag vermoeden dat er een werkelijkheid is die ligt achter datgene wat de ogen van het lichaam zien. Maar wanneer we leren ‘zien’ met de Heilige Geest, groeien we van deze vonk van bewustzijn naar een helderder besef van de werkelijkheid van de geest. We ‘zien’ dan het licht in onze denkgeest dat de waarheid weerspiegelt en de Godsherinnering vertegenwoordigt, de Eenheid die we samen delen. En uiteindelijk leren we om elke ego-gedachte die ons bewustzijn verduistert los te laten. Wanneer we dat doen, zal alleen het licht overblijven.

‘En vanuit dit licht zullen de Grote Stralen zich uitbreiden, achterwaarts tot in het duister en voorwaarts tot God, om het verleden weg te schijnen en zo plaats te maken voor Zijn eeuwige tegenwoordigheid, waarin alles straalt in het licht.’ (T18.III.8:7).

Bij termen als deze, is het belangrijk te onthouden wat de Cursus zegt over woorden:

‘Woorden kunnen behulpzaam zijn, vooral voor de beginner, om je te helpen concentreren en het gemakkelijker te maken irrelevante gedachten buiten te houden of op zijn minst te beheersen. Laten we echter niet vergeten: woorden zijn slechts symbolen van symbolen. Ze zijn daarom dubbel van de werkelijkheid verwijderd.’(H21.1:8-10).  

We dienen voorbij het symbool te gaan om de boodschap te leren die de Cursus ons door middel van woorden, symbolen, geeft en zo moeten we ook voorbij het lichaam gaan naar het licht dat we in iedereen kunnen zien. 

‘Zoals het ego jouw waarneming van je broeders wil beperken tot het lichaam, zo wil de Heilige Geest jouw visie bevrijden en je de Grote Stralen laten zien, die zo onbeperkt van hen uitstralen, dat ze reiken tot God. Het is deze omslag naar visie die zich in het heilig ogenblik voltrekt.’(T15.IX.1:1,2).

Dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat we ook lichtstralen om iemand heen zien. Het is een omslag in onze waarneming die plaatsvindt in de denkgeest wanneer we toelaten dat in het heilig ogenblik veroordeling vervangen wordt door vergeving.

Inderdaad, het is het leren zien met de Heilige Geest.

Terwijl de pelgrims zich weer over het oranje boek buigen kleurt de avondzon een gloedvolle oranje hemel tevoorschijn. En op de tonen van haar stralen weerklinkt de innerlijke roep van de pelgrims. 

Licht Gij ons met uw stralen,

o, licht der wereld, voor,

opdat wij niet verdwalen

of struiklen op ons spoor!

(gezang 423 – Liedboek der Kerken)

2016 (135)

Als antwoord op het verlangen van de pelgrims vliegt vanaf de oceaan als een bird de belofte van birth hen tegemoet…

2016 (418)Heaven on earth…Each holy birth…A remembrance of a love divine…

(Asher Quinn)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 131 - De zandloper | Leave a comment