Monthly Archives: juli 2017

Het Pad van de Pelgrims – Een heilige ontmoeting

Laten we nog even terugkijken, JJ, naar het beeld van Tetty zittend in een postkoets dat jij noemde. Ik heb namelijk een duidelijke herinnering aan een jonge vrouw die geleefd heeft in het tijdperk waarover Anton Pieck tekent. Ook een tijdperk van de postkoets. 

Ik ben altijd een groot fan van de sprookjesachtige en nostalgische tekeningen van Anton Pieck geweest, en dan met name de winterse taferelen. Maar dat komt denk ik doordat er voor mij niets boven een sneeuwtafereel gaat. Ik heb veel platenboeken over het werk van Anton Pieck. Wat voor mij ook aan die sfeer beantwoord, is bijvoorbeeld een plaats als Brugge, of de kleine dorpjes met hun cottages in de Cotswolds in Engeland. Daar kan ik helemaal lyrisch van worden. Dus de wereld die Anton Pieck tekent leeft heel sterk in mij.  

In de herinnering die ik heb, zie ik mijzelf lopen als jonge vrouw. Het is winter en er ligt een pak sneeuw. Het begint al wel iets te dooien, want hier en daar is de sneeuw papperig geworden. Ik loop langs de muur van de grote kerk op het marktplein. Ik draag een lange zwarte wollen winterjas met veel knopen aan de voorkant en aan de achterkant is de jas gedeeltelijk geplooid vanuit het middel. Aan mijn voeten draag ik hoge zwarte rijglaarsjes. Mijn handen steken in een handmof van zwart bont. Ik ben een welgestelde jonge vrouw van ergens in de twintig. Tot zover de herinnering. 

Vroeger thuis werden de ansichtkaarten die we met een verjaardag of met Kerst kregen bewaard. Als kind speelde ik graag ‘winkeltje’. In mijn winkeltje verkocht ik ook altijd ansichtkaarten. Mijn voorkeur ging altijd uit naar de sfeervolle, nostalgische kerstkaarten. Mijn mooiste kaart ooit was een kerstkaart die we van mijn Pake en Beppe hadden gekregen, met daarop een postkoets in een sneeuwlandschap. En ik had in mijn ‘winkeltje’ natuurlijk altijd wel een ‘klant’ die deze kaart kocht. Ik zie die kaart nog altijd tot in detail voor mij.  

Dus je begrijpt dat het mij niet vreemd voorkomt dat ik in jouw beleving vertel dat ik eerder in een postkoets gereisd heb. En ik sluit zeker niet uit dat wij ook daarin samen gereisd hebben. Hoe bijzonder als je beseft dat het toen ook NU was en dat het nu nog steeds NU is en dat het altijd NU zal zijn. Net zoals wij er altijd zijn geweest en zullen zijn en NU in ons ZIJN als Jan en Tetty samen verder lopen op de weg die zich voor ons ontvouwt. Ik ben benieuwd wat het voor nieuws brengt. 

Wat een wondere wereld, waarin wij steeds meer raakvlakken zien, Tetty. 

Ja, onze reis door tijd en ruimte is niet willekeurig, zegt ook de Cursus in Wonderen in les 42. We kunnen niet anders dan op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Zo werkt de kracht van God. We zijn allemaal precies waar we moeten zijn. Dat geldt ook voor onze niet toevallige ontmoeting, waar al vaker over gesproken is, en voor alles wat we tijdens het Pad van de Pelgrims zijn tegengekomen. Zoals ik al eerder gezegd heb: En met verwondering komt de gedachte hoeveel verhalen zij wellicht al samen beleefd hebben voordat zij in dit verhaal weer samen zijn gekomen.(61- My trusty friend) 

De Cursus spreekt over een heilig ogenblik en een heilige ontmoeting: Telkens wanneer jij iemand ontmoet, bedenk dan dat het een heilige ontmoeting is. Zoals je hem ziet, zie jij jezelf. Zoals je hem behandelt, behandel jij jezelf. Zoals je over hem denkt, denk jij over jezelf. Vergeet dit nooit, want in hem zul jij jezelf vinden of verliezen. Telkens wanneer twee Zonen van God elkaar ontmoeten, wordt hun een nieuwe kans op verlossing geboden. Ga nooit bij iemand weg zonder hem verlossing gegeven en die zelf ontvangen te hebben. Want daar ben ik altijd met jullie, in gedachtenis aan jullie.(T8.III.4:1-8) 

Het is een heilige ontmoeting omdat hij in het Licht van de Liefde staat. Liefde is heilig. Liefde is wat wij Zijn. Jouw heiligheid ontmoet mijn heiligheid. Maar omdat er in de kern geen zogenaamd ‘mijn’ en ‘jouw’ bestaat, kan er gezegd worden: Heiligheid ontmoet Heiligheid. 

En wat er ook tijdens je levensweg lijkt te gebeuren, in les 41 staat: Je kunt nooit van je volmaakte heiligheid worden beroofd, omdat de Bron daarvan je vergezelt, waar je ook gaat. Je kunt nooit lijden, omdat de Bron van alle vreugde je vergezelt, waar je ook gaat. Je kunt nooit alleen zijn, omdat de Bron van alle leven je vergezelt, waar je ook gaat. Niets kan jouw innerlijke vrede tenietdoen, omdat God je vergezelt, waar je ook gaat.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 128 - Een heilige ontmoeting | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De garage opruimen

Goedemorgen Tetty, hier is JJ de TV-kijker wederom. Valt er na de nacht nog nieuws te zien in het ochtendprogramma? 

Jazeker, en het kan zelfs zorgen voor een opgeruimde blik. In het verlengde van de grote schoonmaak waar het lichaam de afgelopen tijd mee bezig is geweest, heb ik al dromend de garage leeggeruimd. En het voelt heel erg opgeruimd. 

‘De garage opruimen’

Er staat helemaal niets meer in de garage oftewel schuur. Het is één grote, lege ruimte die ik gecreëerd heb. In die ruimte BEN IK. Het enige wat nog in de ruimte aanwezig is, is het nieuws. Het zijn twee kranten die ik daar neerleg. Kranten bevatten het nieuws. Maar voor mij zijn het twee oude kranten, dus oud nieuws. Toch blijkt daar nog belangstelling voor te zijn.

Er komen twee mannen uit de buurt bij mij in de garage om de kranten op te halen waar ze in geïnteresseerd zijn. Ik geef hen de kranten. Wat voor mij feitelijk oud nieuws is, kan dus voor een ander nieuws zijn. Ik bedenk mij terwijl ik daar in die lege ruimte sta, dat wanneer ik schrijf, het voor mij soms lijkt dat op het moment dat ik het opgeschreven heb, het al weer ‘oud nieuws’ is. Maar hieruit blijkt dat het toch voor een ander nieuws kan betekenen.

In zijn algemeenheid kan gezegd worden, JJ, dat de garage oftewel schuur symbool staat voor de opslagplaats van het verleden, van dingen die je wilt bewaren, of waarvan je denkt dat je ze mogelijk nog eens nodig zou kunnen hebben, of zaken waarnaar je blijft kijken. Alles wat zogenaamd nog deel uitmaakt van je ruimte. Het is het verleden loslaten. Ik hoef niks te bewaren, ik heb niks nodig. Ik heb alles al, ik ben alles al. Wat gebeurd is, is gebeurd en heeft geen enkele waarde van zichzelf. Het heeft alleen de waarde die ik eraan geef. Het verleden bestaat niet, alleen in mijn gedachten.  

Dat is wel heel knap, Tetty, om liggend tussen de lakens met een bionische arm de garage op te ruimen. Het is niet helemaal duidelijk of alle overtollige zaken, die als het ware een gestold verleden vormden, eenvoudigweg werden gedematerialiseerd of anderszins werden verwijderd. 

Jan meent te begrijpen dat het NU wordt gesymboliseerd en daarin is geen verleden in welke vorm dan ook. Daarin is veel ruimte en wat in dat NU voor korte tijd vorm aanneemt, op welke wijze dan ook, als nieuws beschouwd kan worden door de waarnemer. En ‘nieuws’ kan dientengevolge gedefiniëerd worden als datgene wat in het ultieme NU verschijnt. Zodra het van vorm verandert of verdrongen wordt door iets anders is het dus ‘oud nieuws’, beter gezegd een herinnering, of anders gezegd ‘een gedachte’ geworden. Voor iemand anders kan dat ‘oud nieuws’ dan weer ‘nieuws’ worden zodra het voor het eerst in diens waarneming opduikt. Dat is een interessant gegeven. 

Het woord krant is een verbastering van courant, hetgeen ‘lopende zaken’ of actualiteiten betekent, en ‘niet meer courant’ oftewel incourant betekent ‘niet meer gangbaar’. De menselijke zintuigen zijn dus altijd ‘courant’ actief en pas wanneer het geheugen, de inhoud van de garage erbij komt, dan treedt er vervuiling op. Interessant. 

Die lege ruimte, zonder enige ballast uit het verleden, dat is geweldig. Er is geen zoeken meer, er zijn geen associaties en alle aandacht is alleen voor hetgeen voor korte tijd opduikt en direct weer verdwijnt want de garage is nu een zelfreinigende ruimte geworden. Een soort treinstation in een enorme vlakte. De trein komt, stopt eventjes en verdwijnt weer snel en voorgoed aan de horizon. 

Jan heeft een jaar geleden overdag zijn garage grotendeels leeg gemaakt. De laatste hobby-auto, ooit liefdevol grondig gerestaureerd, werd aan een liefhebber verkocht. Daarvoor gebeurde dat met andere voertuigen, waaronder een jeepje en een harley-davidson. Daarmee samenhangend konden alle reserve onderdelen en gereedschappen uit de grote garage en daarachter gelegen bergruimte weggedaan worden. Een vrijwel levenslange hobby werd volledig beëindigd en waar Jan altijd verzot was op knutselen en sleutelen, hij was altijd blij als er iets stuk ging, kwam ruimte voor iets anders, vooral rust. Want hij zat in die trein, voortjagend naar de volgende bestemming.  

Werken kan leuk zijn, maar ook ontzettend vermoeiend. Volle agenda’s, tegenslagen, veel verantwoording en noem maar op. Gepensioneerd zijn is voor menigeen geweldig, ook voor Jan. Ouder worden levert bovendien niet alleen stijvere spieren op, maar ook een slechter geheugen en een vermindering van het opnemen van nieuwe ontwikkelingen. En dus stapte Jan uit de trein, en die reed gewoon verder.  

Terwijl het geluid in de verte wegstierf, werd hij zich bewust van de rust om hem heen en hij keek rond. Daar kwam iemand dichterbij. Ze kwam hem ergens bekend voor. Wie is dat? ‘Zat jij ook in die trein?’ vroeg hij. Het antwoord was wat vaag; ‘Het was eerder in de postkoets, want het is al wat langer geleden, dat we samen gereisd hebben.’ En nu? Wel, laten we een tijdje samen oplopen en gewoon kijken of er zich iets nieuws voordoet. 

En dat is waar we nu mee bezig zijn, beste Tetty. Het verleden is opgeruimd, er is ruimte gekomen. We hebben via de kijkdozen de persoonlijke historie vergeleken en that’s it. Over de persoonlijke zaken uit het verleden is niet veel meer te vertellen, het meeste is oude koek. We hebben als het ware een schone lei om samen op te schrijven, tegelijk of om de beurt, met hetzelfde krijt of een andere kleur. De borstel om iets uit te vegen is beschikbaar, en niets is verplicht. Heerlijk. 

De reis van de pelgrims op weg naar de oceaan geeft een interessante nieuwswisseling. En wanneer niet het doel maar de weg ernaar toe de aandacht krijgt die het in wezen verdient, dan zou het wel eens kunnen resulteren in een courant die, nadat die geschreven is, toch voor velen als nieuws beschouwd kan worden en gretig uit de garage wordt opgehaald. 

Who knows…We will wait and see…Four green eye’s are focussed…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 127 - De garage opruimen | Leave a comment