Monthly Archives: maart 2017

Het Pad van de Pelgrims – Lichaams-zaken

Zonder op hun schreden terug te keren, houden de pelgrimsschreden pas op de plaats. De afgelopen dagen heeft het Elfje in een zonnige sfeer doorgebracht. Ze voelde haar lijfje en haar ene pijnlijke vleugeltje nog dusdanig dat het voor langere tijd in toom houden van haar grijze ros haar niet raadzaam leek. Dus heeft ze de meeste tijd doorgebracht bij haar boshutje en er ruimschoots voor gezorgd dat het element water voor een goede doorstroming in haar lijfje zorgde. Daarnaast bleek dat de uitgestalde lekkernijen bij een andere Koning haar lust tot zoetigheid weer aangewakkerd had. Dat leidde opnieuw tot een inname die leidde tot een toename van suikerexplosies. Dus in plaats van haar grijze ros dient zij dat in toom te houden. 

De postduif die al geruime tijd in de wacht gezeten heeft, is niet langer in toom te houden. Ter 11-der ure vliegt hij nog door het sprookjesbos met een levensteken van hem aan haar die in vele vormen verschijnt; als vers, als getal, als natuurwezen en als mens.  

Goedenavond 11-achtige, hebt gij genoten van het fraaie zomerweer en hebben de zonnestraaltjes het lijfje zodanig verwarmd dat de pijnen zijn versmolten? Hier tussen de rivieren is het inmiddels windstil en de zon maakt aanstalten om achter de einder te verdwijnen. Het lichaam van Jan stribbelt ook weer tegen. Gisternacht rond middernacht werd hij nu eens écht ziek. De krampen waren heftiger dan ooit, maar ook het algehele griepgevoel was enorm. De hele nacht heeft hij opgezeten vanwege de pijn en overdag kon hij met behulp van paracetamol af en toe wat slapen. Het was afschuwelijk, nooit heeft hij zich zo ziek gevoeld. De afgelopen nacht meer geslapen, en vanavond voor het eerst wat gegeten. Dat is ook een unicum voor Jan, geen trek om te eten. Inmiddels zijn er geen echte pijnen meer, maar weer dat vreemde gevoel in de spijsvertering, wat samengaat met een rare smaak in de mond, en een zeurende hoofdpijn. Het belemmert niets, maar het is gewoon vervelend. U weet wat ik bedoel. Jan is van plan nu maar eens een paar dagen echt uit te zieken in de hoop dat de laatse virussen voorgoed verdwijnen.

En voordat het elfje uit beeld mocht verdwijnen, heeft hij nu gelukkig wel de fut gevonden voor dit berichtje. Want wat de Koning ook heeft weggezogen uit het elfenlijfje, de fut zal er bij haar wel niet uit zijn, ook al is windkracht elf gaan liggen. Trouwens, even op het niveau van de illusie, heb je…pardon, heeft het elfenlichaam geen slijmbeursontsteking? 

Op dit moment voelt het lijfje van het Elfje weer wat beter en in haar ene vleugeltje is de pijn, die inderdaad voelde als een slijmbeursontsteking, hoe dan ook versmolten. Halverwege de middag tot begin van de avond heeft het Elfje een heerlijke wandeling door het sprookjesbos gemaakt, waarbij zij tussentijds op het terras van de sprookjesachtige locatie bij de zuivere bron terechtkwam. De rust en stilte die vandaag om haar boshutje aanwezig was, zette zich voort in de natuur. Alleen het ruisen van de wind in vele toonaarden vergezelde haar. En zij stelt zich zo voor hoe het beekje hier ook van genoten zou hebben, ook al beleefd hij nu de windstilte. Evenals hij genoten zou hebben van het prachtige paarskleurige tapijt, met hier en daar wat geel, dat de natuur heeft uitgespreid. 

Warnsborn juli 2013 022Al met al zijn het vredige en gezegende dagen. In ieder geval is een zeurend en tegenstribbelend lichaam niet bestand tegen zoveel ‘gezegend zijn’ en het Elfje hoopt dat het beekje ook snel weer zonder ‘gewoon vervelend’ stroomt. Misschien helpt het als hij naar dit moois kijkt dat langs zijn oevers bloeit. Met een kleurige heilzame groet van het Elfje. 

Warnsborn juli 2013 033Ondertussen zal het Elfje STILzwijgend doch WEL(Bron)sprekend aan de oever van de beek blijven zitten, met haar elfenvleugels in Licht en Liefde beschermend uitgespreid. 

En de postduif die in zijn element is met dit heen en weertje brengt tot slot WEL-dadig nieuws. 

Hello Sunshine for the Soul, de heilzame groet heeft geholpen, dank u. En dan ook nog in plaats van een veldboeket een boeketveld, en zelfs twee. Daar knap je wel van op. 

Zo komt met rasse schreden de fut weer in het pelgrimspad. En komt er een dromerige TV ervaring in de nacht.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 120 - Lichaams-zaken | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Ocean News

Rooskleurig wordt het beekje de volgende ochtend door het elfje begroet.

DSC_0926Ik heb de afgelopen nacht inderdaad als een roos geslapen, maar ja, dat kan natuurlijk ook niet anders na zo’n wens en na wat er gisteren zoal uitgewisseld is. Dat voelt als ‘rozen op iemands pad strooien’. En hoe het lichaam zich vandaag ook laat voelen; weet dat vanuit de ziel een licht van gezonde kracht stroomt.

Ach ja, wat moeten we ook met zo’n lichaam. Maar het is een deel van de universele droom. We dienen te ontwaken, en dat zal ook gebeuren. In CIW les 185 lees ik o.a. het volgende: Ik verlang de vrede van God. 

Deze woorden uitspreken is niets. Maar deze woorden menen is alles. Als je ze maar één moment kon menen, dan zou voor jou geen verdriet meer mogelijk zijn, in welke vorm, en waar of wanneer dan ook. De He­mel zou weer geheel tot het volle bewustzijn zijn gebracht, de Godsherin­nering totaal hervonden, en de opstanding van heel de schepping volledig zijn beseft.

Niemand kan deze woorden menen en niet genezen zijn.

Twee denkgeesten met één intentie worden zo sterk dat wat zij willen de Wil wordt van God. Want denkgeesten kunnen zich alleen in de waarheid met elkaar verbinden. In dromen kunnen er geen twee dezelfde intentie hebben. Voor elk is de held van de droom (=lichaam/persoon) anders, en het verlangde resul­taat niet voor beiden gelijk. 

Ah, die laatste tekst heeft ons pad al eens eerder gekruist, JJ, toen we spraken over de Heilige Relatie. (54-Heilige Relatie) 

Ja, en dan staat er verder: Ménen dat je de vrede van God verlangt wil zeggen alle dromen laten va­ren. Want niemand meent deze woorden die illusies wil en die daarom de middelen zoekt die tot illusies leiden. Hij heeft ze bekeken en te licht bevonden. Nu probeert hij eraan voorbij te gaan, omdat hij inziet dat een nieuwe droom niets meer zou bieden dan alle andere. Dromen zijn voor hem een en hetzelfde. En hij heeft begrepen dat hun enige verschil er een is van vorm, want de ene droom zal dezelfde wanhoop en ellende brengen als alle andere. 

De denkgeest die het meent dat vrede alles is wat hij verlangt, moet zich wel met andere denkgeesten verbinden, want zo wordt vrede verkregen. En wanneer het verlangen naar vrede echt is, wordt het middel om die te vinden gegeven, in een vorm die elke denkgeest die er eerlijk naar zoekt, begrijpen kan. De vorm die de les aanneemt, welke die ook is, is zodanig voor hem ontworpen, dat hij deze niet verkeerd kan begrijpen, mits zijn vraag oprecht is. 

Dat is niet mis wat daar staat, Tetty. In de vrede van God ligt alles wat wij kunnen wensen. Daar is geen plaats voor jengelende lichamen, hoe dwangmatig die ook om aandacht vragen. Ik verlang de vrede van God. In het bewustzijn verschijnt nu opnieuw die hele mooie uitzending van poëzie-TV die is ontstaan toen het Pad ontstond. (11-Het Pad ontstaat)  

De vonk die dit verhaal leven inblaast

is de vonk van herkenning

waarin wij ons Zelf ontmoeten in elkaars ogen.

≈ 

In de spiegels van onze ziel

wordt de verbinding voelbaar en zichtbaar

die ons het rijk van de EENheid doet betreden.

≈ 

Waar het vuur van de Geest

de Stilte van onze woorden verlicht

die ons tot Leven brengt.

≈ 

Waar de Liefde in de Geest

onze harten opent voor de Bron

die ontspringt aan de Eeuwigheid.

≈ 

Waar het Licht van Eindeloos Bewustzijn

ons de Ruimte doet worden

waarin het Goddelijke verschijnt.

Het verwoordt op gevoelige en sublieme wijze de Eenheid waar JJ naar verlangt. De toestand waar niets of niemand uitgesloten is, waar alles Liefde is, waar alles wat niet werkelijk is hooguit als een kortstondige schaduw wordt doorzien. Wel beste Tetty, als we die toestand samen kunnen betreden dan zullen alle zogenaamde anderen daar ook zijn. Heaven on Earth and all over the Universe. Dan zijn we in God en is God in ons.  

Dan is de speciaalheid overstegen, de afscheiding opgeheven, zijn alle pijnwolken over gedreven en is de lucht opgeklaard. Sunshine for the soul. Het vonkt er vanaf.

DSC_0929De afscheiding is opgeheven…doet een vonk overslaan in het beekje en doet JJ in een soort dagdroom belanden.

Ik zwem in de onmetelijke oceaan. Water aan alle kanten en ook een blauwe hemel tot aan de horizon. Geen vuiltje aan de lucht. Het dringt tot me door dat het altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn. Zolang ik maar niet denk. Mijn gedachten zijn altijd onder water geweest, wat daar allemaal zou kunnen zijn of komen. Ook achter de golven vermoedde ik altijd allerlei gevaren die mij vroeg of laat zouden bedreigen. Altijd heb ik in angst geleefd voor iets wat niet concreet was. De andere wezens in het water en de lucht, de vissen en de vogels enzovoorts, zouden me altijd kunnen bedreigen. Ik moest oppassen. Ik moest overleven. Die anderen zijn anders en niet te vertrouwen. Ik zie dat het allemaal zelf bedacht is. De oceaan is een eenheid met alles erop en erin. Eén levend organisme van onmetelijke omvang en schoonheid. 

Terwijl dit alles door mij heen stroomt, kom ik meer bij zinnen en kijk om me heen en ik zie als het ware dezelfde schoonheid. Het zonlicht schijnt op alles wat ik zie, reflecteert op sommige voorwerpen en op andere niet, maar het maakt ze allemaal zichtbaar en ik mag dat zien. Het is schitterend. Ik ben…gelukkig.  

De ervaring vervaagt…

Het is al laat in de avond als het beekje terugdenkt aan zijn ervaring in de oceaan. Hij voelt een korte windvlaag en het elfje, wier poëtische woorden hij in de geest beleefd heeft, komt tevoorschijn. How wonderful life can be!  

En terwijl het Ocean News voelbaar beeldend wordt weergegeven wellen er in de ogen van het elfje spontaan vreugdetranen op die het beekje invloeien richting de oceaan.  

Have a wonderful night, my trusty friend.

I’m looking at the river. But thinking of the sea.

(Randy Newman)

 deel1- (58)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 119 - Ocean News | Leave a comment