Monthly Archives: oktober 2016

Het Pad van de Pelgrims – Het lichaam speelt op

Bij het krieken van de dag ziet de ene pelgrim de andere pelgrim al aan de kant van de weg zitten. Een peinzende blik. Waar gaan zijn gedachten heen? Somewhere over the rainbow, uiteraard, klinkt het als uit één mond.

Goedemorgen TV, zoals jij mij nu ziet, zo voel ik mij vaak. Dan bedoel ik daarmee een onderhuids gevoel van weemoed, niet alleen t.a.v. mezelf, maar met alle mensen die ik ken, en op wat afstand met alle andere mensen.

Waar gaan je gedachten heen? Want er gaat heel veel om in dat hoofd van jou, JJ. En ik heb het al eens eerder genoemd, maar wat voel je? Wat voel je, zonder te analyseren. Ligt daar ook een relatie met de problemen in het buikgebied, de zetel van het gevoel? Wat is er in je gevoel gaande? Zit je te weinig in je gevoel, onderdruk je je gevoel, kun je je gevoel te weinig uitspreken of wat dan ook? Want als ik jou zo zie zitten, zie ik niet alleen maar een man met een peinzende blik, die in gedachten ver weg lijkt te zijn, maar ik zie vooral verdriet, eenzaamheid en een verloren gevoel. Voel je daar iets bij, als ik dat zeg?

Ja, als je mij zo op de foto zou zetten, dan toont die foto in zekere zin ‘de verloren zoon’ die zich bewust is van zijn deplorabele toestand en snakt naar thuiskomen. Dat gevoel ‘hier niet horen te zijn’ heb ik mijn hele leven gehad. Het jongetje met het fietsje voelde dat ook al. (30–Be-spiegel-ingen) Dus na 60 jaar is op dat punt niet veel veranderd. In de tussenliggende periode straalde Jan meer branie uit, wat waarschijnlijk kwam door alle levensenergie en dadendrang die zijn leven bepaalde.

Nu is de tijd voor contemplatie en in zekere zin afronding aangebroken. Jerfaas is ontwaakt en kijkt naar de persoon Jan, een vat vol tegenstellingen die jantjes. Er is ook een heel gevoelige bij, die voelt andermans emoties bijna of het de zijne zijn. In wezen is dat ook zo, want alles wat ik buiten mij meen te zien, weerspiegelt mijn innerlijk. ‘Ik ben alles’ geldt ook in deze stoffelijke wereld.

Nou, nou, JJ, dat is nog eens een goedemorgen beschouwing. Maar…vanwaar dit wel erg vroege tijdstip waarop je hier zit? 

Afgelopen nacht speelde het lichaam weer op. De buik blijft rommelen, er is een grieperig gevoel, een waas in het hoofd, en geen optimale helderheid in de bovenkamer. Was het eerder overduidelijk de ‘dikke darm’ die in de nacht opspeelde, nu was het dus maag en twaalfvingerige darm. Waren het weer de kruiden? Of de roerbakgroente? Of de paprika? Of de Sinas light? Of moet ik minder koffie gaan drinken? Dokter Tetty, help!

Dat is echt naar dat je weer zo veel pijn hebt gehad. Wat is de uitslag van het bloedonderzoek?

Er zijn geen bijzonderheden, alle bloedwaarden zijn optimaal. Dus kennelijk een langdurig actief virus….? Of zijn het de gevolgen van stoppen na 50 jaar kettingroken? Of het lichaam, wat altijd een afspiegeling is, wijzigt zich? I don’t know. 

Ja, wat zal ‘dokter’ Tetty hierover zeggen? Misschien is er inderdaad een virus actief. En een virus heeft tijd nodig. Maar kan een virus zulke erge pijn geven zoals jij het aangeeft? Het kan ook zo zijn dat je mogelijk door voortschrijdend pelgrimsinzicht in je ontwikkeling energetisch gezien op een ander trillingsniveau komt, en dat het wenselijk is om dienovereenkomstig je voedingspatroon aan te passen, omdat bepaalde voedingsmiddelen niet meer overeenstemmen met het huidige niveau. Dat is mijn ervaring.

Sowieso kun je op dit moment beter geen gekruide zaken eten, koffie met mate, want dat prikkelt de darmen, chocolade en kaas zijn slijmvormend, en als je last van je darmen hebt, moet je zeker geen koolzuurhoudende dranken nuttigen. En al helemaal niet tegelijk met de maaltijd. En drink je wel voldoende water? Een groot gedeelte van de mensen lijdt aan chronische uitdroging die voor veel fysieke klachten kan zorgen. En bij spijsverteringsproblemen zijn gekookte groenten beter verteerbaar.  

Wat betreft de psychische communicatie op het fysieke vlak; darmen staan voor verwerken, zoals je wellicht zult weten. Dus ook op dat vlak kun je je afvragen of er iets gaande is. Of in hoeverre je ‘krampachtig’ bezig bent met iets of op welk terrein dan ook. 

In zijn algemeenheid staat het spijsverteringsstelsel natuurlijk voor verteren en verwerken. Men ziet de maag en de twaalfvingerige darm ook symbolisch voor het sociale ik, het ik dat zich aan anderen laat zien. Over het algemeen reageren maag en twaalfvingerige darm op emotionele prikkels, met name de emoties die samenhangen met het relationele leven en die het ik in relatie tot anderen vertegenwoordigen. Kortom: de maag reageert op het sociale leven en in het verlengde daarvan wordt de twaalfvingerige darm geraakt door intensere emotionele prikkels die het dieper ik raken.  

Nou, nou, dokter Tetty, dat is bijna een aanzet tot psycho-analyse mag ik wel zeggen. Het zet me wel aan het denken. 

Ja, ik weet niet of je in dit alles iets kunt herkennen?  

Terugkomend op de psycho-analyse kan ik ook wel zeggen dat alle menselijke emoties in enige vorm in Jan aanwezig zijn. Hoe kan het anders? Niet ver van mijn woning is een zorginstelling voor bejaarden. Soms lopen er enkelen met een rollator hier door de straat. Gebogen schuifelen ze voorbij. Ze gaan letterlijk gebukt onder het leven. En het is maar net wat je meemaakt in je leven.

Wanneer er zorgen zijn of komen, dan is dat één van de jantjes. Identificatie met het lichaam is een ego eigenschap. De CIW noemt het lichaam ‘de held van de droom’. Het is een afscheidingsmiddel, er is niets heiligs aan, en dat is met alle respect te zien aan het snel verouderen en gebrekkig worden. Maar als het lichaam iets mankeert, dan merk je de macht ervan, hoe het je gedachten kan bepalen en zorgelijke overwegingen produceert. Leven in overgave en acceptatie, is niet altijd gemakkelijk. Als Jan leert te leven in acceptatie van wat dan ook, en hij heeft al pittige lessen achter de rug, wat kan hem deren? Ik ben niet een lichaam. Ik ben vrij. is een geweldige maar ook nare meditatie. Het is een slogan uit de CIW les 199. 

Ja, dat is een mooie, die heb ik ook wel gedaan tijdens het ziekzijn. Maar op menig moment voerde het lichaam toch de boventoon en voelde ik mij meer zielig dan ziel. Maar dat maakt niet uit, we houden de slogan erin. 

Ik weet ook niet waar jouw lichaam mee bezig is en waar Jan Jerfaas mee bezig is, maar als deze heftige pijn zich blijft herhalen, zou ik toch weer naar de dokter gaan.

Wat het lichaam momenteel mankeert, weet ik niet. De buik blijft zeuren, gepaard gaande met hoofdpijn en een koortsig gevoel. De huisarts denkt aan een virus, zo voelt het ook. Maar misschien is er iets heel anders aan de hand, misschien toch maar het onderzoekcircuit in. Nou, nou, medepelgrim, terwijl het krieken van de dag verstreken is, hebben we het hoofdzakelijk over buikzaken gehad.

Ja, dat kan wat gevoelig liggen. Maar voelen kan nodig zijn. Herinner je de prachtige beginregel van het lied dat ooit in je geest opdook. Komt, verwondert u…verwonder je…m.a.w. uit je hoofd en voelen. Maar kom…laten we verder trekken Oceandreamer…to somewhere over the rainbow…

wordt vervolgd…tot Nu…

 

 

 

Posted in 101 - Het lichaam speelt op | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Niemandsland

Het begin van de dag kleurt blauw als JJ het werkboek van de CIW ‘doet’.

Niets wat ik zie betekent iets.

Ik heb wat ik zie alle betekenis gegeven die het voor mij heeft.

Ik begrijp niets van wat ik zie.

Deze gedachten hebben geen enkele betekenis.

Ik ben nooit van streek om de reden die ik denk.

(Wd1.h1.51:1-5)

Eigenlijk eenvoudige zinnen, maar met een ongelooflijke diepgang. Terwijl hij deze les doorneemt, ziet hij ineens heel duidelijk een beeld voor zich van Jerfaas, als een bewoner van een soort niemandsland.

Hij staat op een grote vlakte en aan de ene kant ligt de illusoire wereld van menselijke gedachten en aan de andere kant de werkelijke wereld van Gods gedachten. Hij staat er tussenin, kijkt merendeels in de richting van de menselijk gedachten, ziet ze van een afstand, en hoeft ze eigenlijk ook niet meer. De andere kant ziet hij niet, voelt wel dat ze er is, uit een ooghoek vangt hij af en toe een glimp op, maar hij heeft een zekere angst om zich helemaal om te keren.

Terwijl op het TV scherm wordt meegekeken klinkt het: JJ, het gaat niet om omkeren, het gaat om integreren. Wat is jouw angst? 

Ja, daar zeg je wat, ik weet het niet. Er is angst die eigenlijk niet concreet is. Jerfaas ziet angstige gedachten voorbijkomen en de jantjes reageren daar weer op, net als het lichaam. Op het nivo van de jantjes is alle angst gebaseerd op bedreiging van het lichaam of andere lichamen, dan wel personen die weer bestaan uit een lichaam met een verhaal eraan. Dat klinkt dan wel weer heel abstract, maar zo ziet het er voor Jerfaas toch wel uit.

Als voorbeeld, de toch wel lange periode dat het lichaam van Jan een beetje sputtert. Onderzoek toont geen bacterie aan en het bloed wordt tamelijk ‘breed’ onderzocht op heel wat mogelijke afwijkingen die mogelijk op ziektes zouden kunnen wijzen. Dan komen af en toe toch bezorgde gedachten. Stel dat er iets ernstigs aan de hand is, wat dan? Dan is het niet een direct probleem voor Jan, maar meer op een indirecte manier. Wat als Jan niet lang meer leeft, hoe gaan zijn naasten dat oppakken? Met dit soort zaken is het niet eenvoudig om in het Nu te zijn, ook daar kunnen moeilijk te accepteren verschijnselen opdoemen. Het bloedonderzoek en de komende uitslag linken je gedachten toch aan andere soortgelijke zaken. Zoals met een dierbaar familielid die opeens een beetje duizelig was. Bloed even bekijken, dat zou suikerziekte zijn. Maar het was alvleesklierkanker. Twee maanden later was hij dood. Of er een deel van mezelf was afgenomen. Dat soort gedachten zijn moeilijk weg te houden op het niveau van de jantjes.

Als ik het dan dieper bekijk met de CIW…Jezus zegt daarin dat alle angst terug te brengen is tot de afscheiding van God. Bij de afscheiding is een sterk schuldgevoel ontstaan, wat zich uit in angst in allerlei vormen. Ten eerste angst voor God en ten tweede angst voor het lichaam waar men zich mee identificeert. En dat kan men dan uitbreiden tot alles waar men een ‘speciale relatie’ mee heeft. Dat is eigenlijk alles wat (hoe weinig dan ook) meer van mij is dan van een ander. Dus vrijwel alles wat er gebeurt en wat men niet wenst, betekent verlies. Maar…het verwijst naar iets anders. Uiteindelijk is de oorzaak altijd de afscheiding met God. Het denkbeeldige verbreken van de Eenheid. En de daarbij ontstane ‘waarneming’ die volledig illusoir is, maar in deze wereld als het zien van de realiteit wordt beschouwd.

Ik begrijp jouw angst en het lijkt alsof jij je pas kunt ‘omkeren’ als jij geen angst meer zou hebben. Maar wat zou er gebeuren als jij je met die angst ‘omkeert’?

De vraag blijft hangen in het luchtledige niemandsland en wacht op een antwoord dat niet komt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 110 - Niemandsland | Leave a comment