Monthly Archives: mei 2016

Het Pad van de Pelgrims – De oranje terugblik

Het begin van de dag kleurt meteen oranje als de Jnani pelgrim in gedachten aan de Bhakti pelgrim een begin maakt met zijn terugblik op de hoofdstuk 1-dag van ‘de weg’.

Wij hebben begrepen dat de mystieke weg die wij gaan betekent dat we eerst nog denken dat wij als personen op weg zijn naar God die ergens op ons wacht, hoewel we nu al met hem kunnen praten en op hem kunnen vertrouwen. Maar straks bij aankomst blijkt het anders te zijn, Hij was er steeds al in alles en wij zijn als personen totaal verdwenen en opgelost in Hem. 

Mystiek kan gezien worden als een reis en is de religieuze weg naar de weer-eenwording. Men bedrijft dus mystiek. Het is geen geloof maar wel zijn er inzichten en authentieke ervaringen. 

Religieus denken wordt in de mystiek toegepast en niet de materiële denkwijze. Alles wat ik ervaar ontstaat op ditzelfde moment in mijn bewustzijn. Daarmee wordt alles wat ik de gehele dag beleef en ervaar voordurend ‘geschapen’ in mijn hoofd en krijgt daar werkelijkheidswaarde. Bij het materiële denken is het precies andersom, daar veronderstel ik een bestaande wereld, die er ook is als ik me er niet van bewust ben. Daar wordt bewustzijn gezien als een afgeleide van de materie, een functie ervan. 

Als gelovige binnen een godsdienst of kerkgemeenschap blijft er altijd een persoon bestaan die gelooft. Dus geloven bewerkstelligt geen oplossen, geen verdwijnen, geen eliminatie van die persoon. Geloven is projectie, is het vasthouden aan een beeld. De toegewijde, de gelovige bereikt daarom nooit de verlangde eenwording met God omdat hij zichzelf in stand houdt en zichzelf niet verliest. Het gaat op geen enkele wijze het verstand te boven en blijft een cognitief gebeuren. 

De religieuze aandrang in de mens is even basaal als de drang tot zelfbehoud en seksualiteit. Dit heeft altijd nieuwe godsdiensten geïnitieerd, want het religieuze gevoel is mondiaal hetzelfde. Maar die leiden altijd tot statische dogma’s die voor sommigen als verstikkend ervaren worden. Het zijn dan ook de mystici die in hun beleving aan geen enkele kerk of godsdienst gebonden zijn. Want de godservaring oftewel de verlichting of wedergeboorte vindt plaats ongeacht religie of kerk, want het ontstaat uit genade. 

Kijk eens aan, deze samenvatting geeft veel herkenning met datgene wat de pelgrims reeds gesproken en ervaren hebben. En de Jnani pelgrim kan niet wachten om de Bhakti pelgrim daarvan op de hoogte te brengen. Daar is niet veel voor nodig. De Elfenroute is inmiddels bekend, zelfs Paulus weet waarheen hij ‘en route’ de steven dient te richten.

Slechts één klik volstaat om de terugblik op het TV scherm in beeld te brengen.

Op de plek waar de Lelietjes naast Jerfaas en de jantjes op tafel staan, kijkt het Elfje verrast op als ze ziet wie er voor haar neus verschijnt en meteen op ‘beekse’ wijze van wal steekt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 099 - De oranje terugblik | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een ‘mystieke’ dagreis

Met het oranje geschrift in de hand

gaan wij door het ganse innerlijke land

De pelgrims zijn in alle vroegte aan hun dagreis begonnen. En hoofdstuk 1 van het oranje boek mag zich meteen verheugen op hun volle aandacht. Al lezend en lopend langs ’s Heeren dreven raakt de ene water-lander al vrij snel op dreef.

JJ, ik lees: Wat is mystiek? En ieder woord dat na deze vraag geschreven staat, kan ik alleen maar ja-knikkend be-Amen. 

Mystiek is de leerschool, de weg, van een veronderstelde externe en persoonlijke God naar de onkenbare, alomtegenwoordige God, dan wel het Absolute. Het is de weg van een persoon die zich een God denkt – ‘ik hier en U daar’ – naar het verdwijnen van die persoon, waarna niets anders dan God blijkt te bestaan. Dat is mystiek. 

Dit raakt aan de weg die ik in mijn leven ben gegaan. Dit is mijn Godservaring en zo is het. Dit beschrijft precies mijn veranderde Godsbeleving. Heel treffend vind ik de zin: Het is de weg van een persoon die zich een God denkt – ‘ik hier en U daar’- naar het verdwijnen van die persoon, waarna niets anders dan God blijkt te bestaan.

Zolang je over God denkt, plaats je God buiten jezelf, op het moment dat je het naar het voelen toebrengt, plaats je het binnen jezelf. En als denken en voelen samenkomen, als binnen en buiten samenvallen ben je in het hart van God, waar je je thuis voelt. 

Ik herken mij ook volledig in wat er verder geschreven staat:

Mystiek is een reis. Gedurende die reis is God aanspreekbaar, persoonlijk en is Hij voor mij de ander, de tweede. Ik denk mij veilig aan Zijn hand. Ik kan tot Hem bidden, Hem smeken, Hem prijzen en erop vertrouwen met Hem te verkeren. 

Bij thuiskomst blijkt God niet zo te zijn, maar volstrekt anders. Bij thuiskomst blijkt Hij de Ene zonder tweede, de Onkenbare Alomtegenwoordige. Bij thuiskomst blijk ik voor altijd verdwaald, onvindbaar, opgelost en verloren in Hem. Dat is mystiek. 

Als ik het woord ‘thuiskomen’ lees, moet ik altijd weer denken aan de cruciale vraag die ik 20 jaar lang tot aan de her-innering aan mijn BDE angstig stelde zodra ik mij buitenshuis moest begeven: ‘Zou ik wel weer thuiskomen?’ Want de enige plek waar ik mij veilig voelde, was binnenshuis. Hoe symbolisch is dit achteraf gezien. Ik ben Thuisgekomen. Vanaf dat moment voel ik Thuis en voel ik mij Thuis, hoewel soms verdund aanwezig. En mijn verlangen is om het ten allen tijde onverdund te voelen en te Zijn. 

Thuiskomen impliceert dat je ooit je thuis verlaten hebt. Waarvan wij ons nu bewust zijn dat dàt ook slechts een gedachte is. Weet je, JJ, vanmorgen werd ik wakker met de boodschap die in de droom tot mij gekomen is:  

Haar gedachten hebben haar gebracht op een plek waar ze denkt te leven. 

En zo is het. We zijn nooit van huis gegaan dan alleen maar in onze gedachten. Maar…je kunt pas weten wat thuis is, als je er zogenaamd bent weggegaan en je in de wereld hebt begeven. En dat is wat we gedaan hebben. 

Ooit, wanneer dan ook en hoe dan ook, om wat voor reden dan ook, hebben we als Geest in een gedachteflits Thuis verlaten. We hebben ons ondergedompeld in het troebele water van de rivier de Vergetelheid. En toen we met ons hoofd (denken) boven water kwamen, zagen we op de oever figuren staan die ons stonden op te wachten en ons uitnodigend toeriepen om ons uit het water (gevoel) te trekken. Gehoor gevend aan deze oproep hebben we ons, in onze onwetendheid, ingelaten met deze figuren die zich ontpopt hebben als onze persoonlijke begeleiders.  

Inmiddels zijn we hoofdzakelijk door het leven, waarin Het Leven op gevoelige wijze de hand heeft, wakker geschud en beseffen we dat we opgescheept zitten met een fraai stelletje jantjes en tetjes. En zie ze maar eens kwijt te raken. Want op het moment dat je er vanaf wilt, laten ze zich gelden: ‘Ja, hallo, jullie hebben ons ingehuurd en wij doen alleen maar waar jullie ons voor hebben ingehuurd.’  

Zo kunnen ze blijven denken en doen, prima, maar dan hebben ze toch buiten de ‘geestelijke’ waard(e) gerekend. Die heeft uiteindelijk het laatste woord. Want die IS HET WOORD, waarin de Verloren Zoon huiswaarts keert en zijn Thuiskomst viert. De Vader sluit Zijn kind in de armen, zoals Jerfaas de jantjes omarmt en zoals Tetty de tetjes omarmt. En uit ervaring kan ik je verzekeren dat zo’n thuiskomst meer dan plezierig is. Het overstijgt je stoutste dromen.  

Kijk JJ, dit is nu het moment waarop ik je de foto laat zien waar het elfje eerder over sprak. De foto die in het groot aan de wand van de TV-werkkamer hangt, en in het klein nu op haar tafel in de boshut staat. Naast de Lelietjes der Dalen.

De foto die voor haar ‘hemels’ is en altijd met haar meegereisd is naar de plek bij de bron. Zoals het elfje al zei, ‘ziet’ TV, nu ze in gezelschap van het beekje is, dat die foto Jerfaas en de jantjes voorstelt. Goed beschouwd zijn Jerfaas en de jantjes er altijd geweest en zullen ze er ook altijd zijn. Eigenlijk laat die foto zien hoe je de jantjes laat verdwijnen terwijl ze er toch zijn.