Monthly Archives: maart 2016

Het Pad van de Pelgrims – Let it be

De dagen rijgen zich aaneen en vliegen voorbij. Het elfje zit maar wat. Ze zou van alles willen doen en komt tot niets. De rode draad die door de dagen loopt is datgene waarmee TV door de dag loopt en dat is een lichaam wat verstoord van zich doet spreken door veel pijn in spieren en gewrichten. Het sprookjesbos met haar betoverende uitstraling liet aanvankelijk nog haar glans na, maar lijkt nu ver weg. Wat een hopeloos gedoe met het lichaam. En dan komen weer de bekende vragen, zoals: Wat moet ik doen? Wat doe ik niet goed? Wat moet ik anders doen? Wat ga ik eraan doen?

En het bekende ‘Ik weet het niet’ antwoord lijkt de vragen niet tot rust te brengen en van een antwoord te voorzien. Zo wordt de ene pelgrim heen en weer geslingerd tussen levendige inspiratie en dodelijke pijnlijke leegte. Verlichting lijkt ver weg, en volledig de nieuwe mens worden klink haast onbereikbaar. Maar niet getreurd, zo houdt ze zichzelf voor, ‘de weg samen gaan’, hand in hand met het oranje boekje biedt perspectief.

Maar het elfje heeft het gevoel dat ze niet op gang komt zoals ze graag zou willen en voor zich ziet, m.a.w. dat het allemaal niks wordt. En zeker niet met hoe zij zich fysiek voelt. Door dit alles is ze vanuit het sprookjesbos het tranendal in gestruikeld. Daar zit het elfje met vermoeide lamgeslagen vleugeltjes en de Grote Stille Oceaan lijkt een Fata Morgana. Het beekje wacht in stilte wat er verder komen gaat en hoort haar zeggen:

Mocht je ondanks dit zeker niet elfenswaardige verhaal het gevoel hebben toch met het elfje in zee te willen gaan, dan stel ik voor dat we morgen beginnen met de dag een oranje tintje te geven. Misschien blijkt op een bepaald moment dan wel dat deze ‘klaagzang’, waarin een groot verlangen voelbaar is, de ‘juiste’ introductie was om ‘het elfde op te stuwen’, zoals het beekje murmelde, tot ‘…en ze leefden nog lang en gelukkig’.

Het beekje laat zich op geen enkele wijze door deze ‘treurzang’ van de wijs brengen, maar heeft drie wijze woorden paraat. Daarmee krijgt het elfje dat zo graag taart eet van JJ een koekje van eigen deeg.

Let it be!…weet je nog, Tetty,…let it be! Ik heb zonet een dvd van Eckhart Tolle bekeken. En zijn ‘aanpak’ is momenteel voor jou de beste, lijkt me. Wat er ook gebeurt, zich aandient, je plannen verstoort,…let it be! Het leven leeft zichzelf, je hoeft toch niets te doen? Leef in The Present Moment, the only thing there is. Je bent niet Tetty The Body, je bent The Awareness Behind. Zonder gedachten en meningen kom je het huidige moment prima door. Heftige pijn kan hooguit the present moment onaangenaam maken. Al het andere zijn gedachten, en het lichaam reageert daar toch op? ‘Niets werkelijks kan bedreigd worden en niets onwerkelijks bestaat. Hierin ligt de Vrede van GOD’, zegt de Cursus.

Ja…let it be…ik las ergens: Het in vertrouwen laten gebeuren…let it be…wat zich onzichtbaar in je voltrekt…of wat zich aandient…is wat wordt gevraagd. Als je er met je ego tussen gaat zitten, verstoor je het proces dat in jezelf gaande is en zul je niet oogsten. Je maakt karma als je niet met de stroom meegaat, maar met je ego een tegenkracht inzet. 

We gaan naar binnen toe, daar waar God is en ook het ego te vinden is. De CIW noemt het ego een ‘moordenaar’ met een verderfelijk denksysteem en het zal vechten om te blijven. Wij zullen elkaar af en toe de ogen moeten openen, want de Cursus zegt ook dat we leerling en leraar tegelijk zijn. Het wordt een enerverende periode, let maar op. Hoe dan ook staat het einde van de reis vast, en wel op de voorziene bestemming. Kom op Elfje…we hebben samen nog een stuk van de ‘weg’ te gaan. Zoek het midden van de stroming op, daar ga je het snelst. Secret Garden is in zicht gekomen en daarna de Oceaan.

Aan die oproep geeft TV11 met Liefde gehoor. Ze gaan de weg die ze al gaan. De weg waarvan Johannes de Doper zegt: ‘Hij moet toenemen, ik moet afnemen.’ (Joh. 3:30) De Christus in je moet toenemen, je ego moet afnemen.

En met ‘I wish You a Pacific Night’ stroomt het beekje stil de nacht in.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 094 - Let it be | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De Vredige Vis

En in het groen gelukkige sprookjesbos speelt het zonlicht met het water van het bosmeertje. Glinsteringen dansen op en neer. Maar aan de oever is een glinsterende plek te zien die zich niets van die dans aantrekt. De pelgrims komen naderbij en blijven in stilte kijken naar de grote zilveren vis, die zich roerloos koestert in het gouden licht.

En de ene pelgrim vraagt:

Wat zou het zijn

zich te voelen als ‘een vis in het water’

 ≈

Hoe zou het zijn

geen angst of lijden te voelen, gewoon te Zijn

≈ 

Wat kan het zijn

om te wensen voor altijd te blijven wie men Is

≈ 

Hoe zou het zijn

in alles Liefde te zien en alles als één

≈ 

Wat is het schepsel die dat mag aanschouwen

dat is de vredige ‘vis in het water’

En de andere pelgrim antwoordt:

Hoe zou het zijn…?

≈ 

Dan dans ik weer als Sneeuwwitje de sterren van de hemel…

Dan zingt mijn ziel een ongehoord lied…

Dan is het niet meer alles of niets…

Dan ben ik Alles in Niets…

 ≈

En het schepsel dat dat mag aanschouwen

is het Vissertje op het droge

die zich voelt als de vis in het water

≈ 

En in de stroom van het beekje…

God weet wanneer….

IS Vissertje Vis

Dan is de vrede zowel onder water als boven water gekomen. Maar voordat het zover is…

Die avond wordt bij de ene pelgrim het gelukzalige gevoel van die dag, met een lichaam zonder enige verstoring, verstoord door buikpijn die steeds heviger wordt. Hij wil zich niet laten kennen, maar het is nauwelijks te houden. Wat is dat nu weer? De laatste tijd doet de buik vaker op die manier van zich spreken. Was de maaltijd te gekruid? Of zijn het ‘barensweeën’? Geleidelijk aan zakt het gevoel en gaat hij vroeg naar bed, zet een cd van Mooji op en valt in slaap. Tot ‘het lied’ hem voor dag en dauw wekt!

Komt, verwondert u hier, mensen,

ziet hoe dat u God bemint,

ziet vervuld der zielen wensen,

ziet dit nieuw geboren kind!

(Gezang 139 – Liedboek voor de kerken) 

Waarom duikt zo’n lied nu op in je geest als je het zeker vijftig jaar niet meer gehoord hebt?, zo vraagt hij zich af. Toch maar eens aan de andere pelgrim vragen.

Maar het Vissertje laat zich in geen velden of wegen zien en horen. Een struikeling doet zich voor…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 093 - De Vredige Vis | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Lang leve oranje

Het elfje zit op het terras voor haar boshut. De onweerstaanbare indruk die Paulus heeft gemaakt, heeft haar stil gemaakt. De stortbuien die zich inmiddels uitstortten over het sprookjesbos, hebben het beekje vast en zeker niet sneller kunnen laten stromen dan de ontroering waarmee het elfje de ‘wijsheid’ van Paulus tot zich genomen heeft. Zoals het elfje met het diepe gevoel van herkenning het beekje in haar hartje heeft gesloten, zo sluit zij met het-Zelf-de gevoel ook Paulus in haar hart.

En wat zijn de sierlijke handgebaren van het elfje, waaronder de wijs(heids)vinger gebaren, tijdens een wijsheidsgesprek zonder de wijze vingerwijzingen van Paulus. Het een vult het ander aan, zoals de ene de andere aanvult om tot vol-ledig-heid te komen. Het elfje kijkt nu naar het oranje boek dat op haar tafeltje ligt. Meester Eckharts mystiek in de praktijk. Een Advaita pad. En ze luistert in gedachten nog even naar de gedachtewisseling die ze met Paulus had, toen ze zei:

Wat ik weet is dat menige ‘leer’ betrekking heeft op een persoonlijk ik, zo niet Advaita Vedanta. Advaita betekent geen-twee. Alles is één. De dualiteit, waarin het een bestaat bij de gratie van het ander, is wat we bedacht hebben. Licht en donker, warm en koud, zijn beide aspecten van één. Dus wat dat betreft zijn wij, naast de Cursus en de andere geschriften die de voorbije tijd de revue passeerden, nu in goed gezelschap van M.E. en C.B.Z. die ons stap voor stap de weg naar de onpersoonlijke ik laten zien en voelen.  

Ja, had Paulus geantwoord, de Advaita Vedanta is de mystieke tak van de Hindoe-leer, maar ook in andere religies zoals de Islam, het (Zen)Boeddhisme en het Christendom zijn stromingen aanwezig die het ‘ik’ als het ware ontmantelen. De  bewoordingen zijn verschillend, echter als men dieper in de ‘leer’ komt, wordt het zogenaamde ego (de ik-maker) als illusie aangemerkt. En de Grote Leegte, de Grote Stilte, Het Licht verwijst allemaal naar het vormloze Al. De CIW stelt dat er maar één ‘Zoon van God’ is, en die is nog steeds Thuis. Hij droomt alleen van ballingschap.

Mooi hè, dat wij onszelf als pelgrims wegvoeren uit de ballingschap, zoals Mozes in Gods naam of God in Mozes’ naam het volk uit ballingschap door de woestijn geleid heeft. Lang leve oranje.

De pelgrims zochten als het ware naar een pad waar zij zich beiden in konden vinden met hun respectievelijke achtergronden en nu ze in aanraking komen met zowel het christelijke als advaita-pad van M.E. krijgt het pad naast het blauw nu ook een oranje tintje. Want de lijn die het oranje boek volgt is ook een soort pelgrimage met allerlei elementen.

Aldus kan het Vrolijke Vissertje vaststellen dat op de elfde twee zoekende zielen zich verenigd hebben in een Vast Voornemen.

Zij begeven zich ‘op weg’ en slaan het mooi gebonden oranje boekje open. Direct worden links op de omslag van de kaft al indringende woorden zichtbaar. ‘Meester Eckhart reikt de religieuze zoeker een aanpak en zienswijze aan om tot wedergeboorte te komen, zoals dat in het Evangelie wordt beloofd.’ Hmm, dat is niet mis, het elfje en het beekje voelen daar wel wat voor. En de schrijver heeft die methode uitgewerkt zodat de mystieke weg direct betreden kan worden; een weg die leidt tot bevrijding. Het leidt naar de eenwording die zich uitsluitend voltrekt in non-dualiteit.

Het wordt voor die twee de grootste uitdaging in hun toch al veelbewogen leven. Die van de zelfrealisatie, de mystieke weg tot God.

In het ‘woord vooraf’ wordt het beekje al getroffen door kernachtige bewoordingen.

-Ervaren verdient hier de voorkeur boven theoretiseren.

-Het lezen van het boek is nog niet ‘het gaan van de weg’.

-De grootste uitdaging in een mensenleven – de weg naar innerlijke eenwording – gaat nogal wat vergen.

-De tijd nemen om rustig te lezen, te bespiegelen en te verwerken.

-Het verlangen zal  zich af en toe in onverzettelijkheid moeten vertalen.

Daar staat nogal wat, en er komt nog meer:

-U zult bereid moeten zijn om alle in uw leven verzamelde ideeën en concepten prijs te geven en dat is soms ingrijpender dan psychoanalyse.

-Het betekent een volstrekte kaalslag van uw persoonlijkheid.  

Ah, dat laatste komt Tetty wel heel bekend voor? Die ervaring heeft ze al een keer beleefd. Het Verlichte Leven dat ze daardoor drie dagen leefde en wat daarna enigszins wegebde, komt nu ongetwijfeld met de naderende vloed van de oceaan. Het pelgrimspad doet het getijde keren. Ze heeft het gevoel dat iedere stap in de afgelopen jaren haar voor de drempel van de Hemelpoort heeft gebracht, waar ze tijdens haar BDE ook stond. Ze hoeft slechts één stap te zetten en het ego dat na al die jaren nog in verdunde versie aanwezig is geweest, zal overspoeld worden door de Oceaan van Liefde die het in zich opneemt.

Je voeten hebben de velden bereikt die jou verwelkomen bij de Hemelpoort, de stille plaats van vrede waar jij met zekerheid de laatste stap van God afwacht. Hoe ver zijn we nu vooruitgegaan, weg van het aardse vandaan! Hoe dicht naderen we ons doel! Hoe kort is de reis die we nog moeten afleggen! (Wd1.194.1:3-6) 

Ook JJ heeft nu eenmaal het diepe ‘gevoel’ dat Tetty nog dieper kan gaan in haar ‘beleving’, je zou kunnen zeggen ‘terug kan keren naar haar verlichtingservaring’. En JJ voelt zich pendelen tussen Jan en Jerfaas, en heeft het gevoel dat dit meer in de richting van Jerfaas mogelijk is. Wie was de ‘ik’ die een leven als Jan tegemoet ging? Hij weet het niet. Jan kan niet verlicht worden, want alle angsten en zorgen en frustraties die JJ in dit leven gekend heeft, waren die van Jan en niet van Jerfaas. Hoe dan ook, de eventuele verdere groei van Tetty en JJ, daar bedoelde JJ ‘de weg samen gaan’ mee. Volledig ‘de nieuwe mens’ worden zoals de Bijbel zegt. En de ‘hinder’ van de persoonlijkheid voor ieder mens ziet JJ als de te nemen hobbel.

Het zou best eens kunnen dat Meister Eckhart daar voor de pelgrims, middels C.B.Zuijderhoudt en zijn oranje boekje, klaarheid in gaat brengen. Niets gebeurt zomaar per toeval.

JJ roept ook nog even de fantastische CIW les 156 van vandaag in herinnering, waarin geschreven staat: De nadering tot God is nabij. En: ‘Wie vergezelt mij?’  

En het antwoord is: Ik ga met God in volmaakte heiligheid. Ik verlicht de wereld, ik verlicht mijn denkgeest en alle denkgeesten die God als één met mij geschapen heeft. (Wd1.156.8:5-6) 

In dat besef wil JJ graag leven, want dat is de Liefde Zelf. Maar JJ voelt heel diep dat er één of meer jantjes zijn die dat toch op een bepaalde manier tegenhouden. De CIW spreekt van ‘ware waarneming’ wanneer alles wat in deze wereld waargenomen kan worden, toch als liefde gezien kan worden, wat er ook gebeurt. Dat wordt dan gezien als illusie. En de vrede die alle verstand te boven gaat wordt dan verworven.

Oei, van de aangekondigde kaalslag van de persoonlijkheid worden de jantjes nu echt nerveus. Maar jantje-spiri wordt enthousiast, die wil wel meelezen in het oranje boek, althans voorlopig. Het woord God mag gelukkig gebruikt blijven worden en de drie abstracties van de mystiek zullen gaandeweg duidelijk gemaakt worden. Te weten: Alomtegenwoordigheid, Zijn en Non-dualiteit, maar er dienen geen concepten van gemaakt worden.