Monthly Archives: september 2015

Het Pad van de Pelgrims – De Zondagsbeurs

Al stromend door de nacht blijkt Gods hand symbolen rond te strooien die tezamen TV een bijzonder uitstapje bezorgen. Terwijl de pelgrims hun dagreis voortzetten, wordt JJ op de hoogte gebracht van haar bezoek aan de Christelijke Zondagsbeurs. En als droomgenoot deelt hij mee in die gebeurtenis. 

‘De Christelijke Zondagsbeurs’

Ik bevind mij in een grote enigszins ronde hal met niveauverschillen en een koepelvormig glazen dak. In deze hal wordt de Christelijke Zondagsbeurs gehouden. Overal staan kraampjes, waaronder veel kraampjes met muziek, films en boeken. Het is er een drukte van belang met bezoekers. 

Ah, dit is dus het spirituele buffet binnen de Christelijke cultuur. We zien hier het algemeen geaccepteerde  aanbod.

Mijn oog valt speciaal op een kraam waar ze felgekleurd plastic speelgoed verkopen, in het bijzonder eendjes, en het doet mij denken aan badeendjes. Ik vind het opmerkelijk dat al dit speelgoed een plaats heeft op deze beurs en kennelijk ook nog verkocht wordt. ‘Gôh, dat zoiets mag op zondag’, is mijn enigszins verbaasde gedachte. Aan de ene kant lijkt het een vooruitstrevend iets, mogelijk bedoeld om het dogmatische te doorbreken, aan de andere kant ziet het er erg kunstmatig en onecht uit en hoort het mijns inziens hier helemaal niet thuis.  

Speelgoed is voor kinderen. Maar kennelijk is er nu plaats voor een uitbreiding van het aanbod en wel op een speelse manier gebracht. Maar het is anders dan de rest. Eendjes zwemmen in water en kinderen zitten op school. Dus vul maar in…

Nou, met het ‘gevoel’ige element water kunnen we als water-landers inmiddels wel uit de voeten. En ook al hebben we de reisbeschrijving van het pelgrimspad voorrang gegeven, het plan voor de vormgeving van het boek Groen Geluk, een bewustwordingsboodschap gericht op kinderen die nog op school zitten, ligt nog op de plank. Dus wie weet… 

Maar hoe dan ook, in het aanbod van de beurs en dan met name de aanwezigheid van die speelgoedkraam en de ‘aantrekkelijkheid’ van wat daar verkocht wordt, voel ik ook hoe belangrijk het is om wijs onderscheid te maken, dan wel te zien, tussen wat echt is en echt lijkt te zijn. En als je bedenkt dat voelen de eerste vorm van zien is, laten we dan maar voort dobberen op ons gevoel, ontvankelijk als een kind in de leerschool van het leven. 

Tijdens deze zondagsbeurs is de Stichting Merkawah ook uitgebreid vertegenwoordigd. Dit is de Stichting voor mensen met een bijnadoodervaring. Ik heb er een goed gevoel bij dat men kennelijk open staat voor waar deze Stichting voor staat en er dus op die manier een vorm van integratie mogelijk is.

Dit is al duidelijk genoeg, de belangstelling verschuift of verbreedt zich.

In zijn algemeenheid, maar ook namens Merkawah, ben ik in dienst van de ziel de vraagbaak en reporter op deze beurs. Ik loop dan ook rond met een soort recorder om her en der mensen te interviewen over wat hun ervaringen zijn met deze beurs.

Je peilt onder de mensheid of de tijd rijp is om die nieuwe belangstelling voedsel te geven en hoe.

Op een gegeven moment bereikt mij, via Merkawah, van buiten de beurs een belangrijke vraag en er wordt een beroep op mij gedaan om daar een antwoord op te geven.

Nu is het zo, JJ, dat ik mij de vraag als zodanig niet meer kan herinneren.

De vraag zou kunnen zijn: Denk je dat de tijd rijp is? En hoe wil je het vormgeven?

Ik kan op deze belangrijke vraag niet meteen het antwoord geven, alhoewel ik diep in mij het antwoord voel. Maar ik voel mij niet bij machte om er de juiste woorden aan te geven en ik heb ook het gevoel dat mijn informatie wellicht ontoereikend is om een passend antwoord te geven. Ik constateer uiteindelijk dat ik op zoek moet gaan naar informatie die wellicht bijdraagt tot het geven van een zo volledig mogelijk antwoord.

Denkend aan Groen Geluk zou die informatie kunnen bestaan uit een plan van aanpak voor een script waarmee je via de jeugd op een speelse manier het bewustzijn kunt verhogen zonder weerstand op te wekken.

Op een verhoging middenin de hal staan op een ronde tafel hoge kunststof kokers, een soort moderne versie van boekrollen, die tezamen de levensencyclopedie vormen waar alle informatie in opgeslagen ligt. Op iedere koker staat een letter van het alfabet. 

Tussen de alpha en de omega, het gehele Griekse alfabet, liggen alle beginletters van de wegen die naar God leiden. Alle spirituele wegen uit heden en verleden.

Mij wordt te verstaan gegeven dat ik moet zoeken bij de letter ‘i’. 

De ‘I’ staat voor Integrale Spiritualiteit. Als men dieper alle spirituele stromingen beschouwt, komt men op een punt waar het samenkomt. Ook de Cursus in Wonderen is hierin zeer belangrijk. En ik moet nu in dit verband ook denken aan het boek ‘Meester Eckhart versus advaita’. Zoals je weet was Meester Eckhart een middeleeuwse christelijke mysticus. In zijn werk komt eigenlijk alles al samen.

Dan word ik wakker.

Ineens begrijp je het.

Als ik het allemaal zo beluister, Tetty, dan sluit je droom helemaal aan bij de Ontmoetingsdroom, De nieuwe school-droom en mijn dagdroom over het schrijven van Groen Geluk. En als je particuliere tuinknecht Jan Jerfaas kan ik niet anders zeggen dan dat je droomleverancier er geen gras over laat groeien.

Maar even los van het eventueel schrijven van een Groen Gelukkig boek geldt Integrale Spiritualiteit evenzeer voor de reisbeschrijving van het pelgrimspad. Het feit dat ik moet zoeken bij de letter ‘i’ bracht bij mij de gedachte aan ‘ichtus’. Eveneens kwam ‘inzicht’ in beeld. En dat is zeker belangrijk. En wat er verder uit de koker ‘i’ gaat komen, JJ? We zullen zien. Dit gaat, zoals je zelf al zegt, dieper.  

Maar nu je naast de Cursus in Wonderen ook het voor mij onbekende boek van Meester Eckhart noemt, dringt zich opnieuw de vraag op: Wat zijn wij zonder boeken?

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 075 - De Zondagsbeurs | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Doe niets

Door de eerdere gedachtestroom van het lieve-jans-beestje wordt het beekje gedreven daarop verder te drijven. Hij weet dat het in het bijzijn van het elfje mogelijk is om de gedachten zonder uitzondering spontaan te laten stromen. Dus ‘here we go’ van het beekje naar het elfje.

Tetty, iets wat me nog steeds bezighoudt, is de ogenschijnlijke discrepantie tussen de belangrijkste adviezen van grote leraren. Enerzijds stelt men dat op spiritueel niveau gedachten in wezen zinloos zijn, dat het Hier en Nu betrachten die gedachten wegneemt en dat in dat Hier en Nu contact met je diepere Zelf mogelijk is. Dus via ‘niet denken’ komt middels de zintuigen op volle kracht het Zelf dichterbij? Anderzijds hebben alle grote leraren meer of minder uitgebreide adviezen om middels aanpassingen in levenswijze en ‘denken’ met dat Zelf in contact te komen. En die adviezen moeten toch weer door het denken verwerkt worden. Hoe zit dat toch, wat kun je wel doen en wat niet.

Heeft Tetty haar BDE opgeroepen? Heeft ze daar als het ware iets voor gedaan? Of gebeurde het gewoon? Was de tijd rijp? Maar je gaf zelf al aan dat je nooit bewust gezocht hebt naar jezelf verliezen in God, maar dat het je is toegevallen.

Nu denkt Jan aan de piekmomenten die hij beleefd heeft. Die kwamen gewoon. Vrijwel alle pogingen die hij zelf deed om zoiets te herhalen of die een soortgelijke ervaring moesten opleveren, hadden geen succes. Louter Nu-ervaringen ontstonden af en toe. Dus ‘doe niets’ is het parool?

Ja, je geeft zelf het antwoord al. Het is geen kwestie van iets wel of niet doen. Alleen een persoon denkt in termen van wel of niet doen. Er hoeft niets gedaan te worden. Je hebt mijn boek gelezen, dus je weet dat ik mijn BDE en de Her-Innering aan mijn BDE niet opgeroepen heb. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord. En zo is het met alle ervaringen. Die komen nietsvermoedend als een donderslag bij heldere hemel.  

Het enige wat ik ervan kan zeggen is dat een en ander weliswaar onbewust in werking is gezet toen ik aan mijzelf ging werken, zoals dat wel genoemd wordt. Waarbij gezegd moet worden dat bij veel mensen en in veel therapieën, cursussen en workshops, ‘het werken aan jezelf’ niet verder gaat dan de persoon. Men houdt zich bezig met persoonlijke zaken waarin men zich verdiept en waarin men inzicht hoopt te krijgen. Nou, in mijn geval ging dat anders.  

De ontmoeting met Maurice Oosterhof luidde het begin in van een innerlijke reis, waarin ik danig met mijzelf als persoon geconfronteerd werd zoals je in mijn boek ‘Verdwaald verlangen’ hebt kunnen lezen. Aan de hand van de gesprekken met Maurice kwam er een bewustwordingsproces op gang, waarin ik voortdurend mijzelf en mijn leven onder ogen moest zien en waarin ik moest gaan voelen. Voelen is de weg naar binnen en het brengt je dichter bij de waarheid over wie je bent dan denken. Hier werd geraakt aan mijn spirituele laag, ook al had ik dat op dat moment niet in de gaten.  

Ik had mij überhaupt nog nooit beziggehouden met iets wat men onder de noemer ‘spiritualiteit’ schaart en had ook niet het gevoel dat ik daar toen mee bezig was. Dus er was ook geen zoeken naar de een of andere spirituele ervaring die mijn leven zou verlichten. Maar zonder dat ik het mij bewust was, vond er een groei plaats naar een ruimer bewustzijn en begrip, van waaruit ik anders leerde kijken naar wat er in het leven gebeurt en van waaruit ik mijn ontwikkeling kon plaatsen. En dat vond plaats middels een radicaal en uiterst confronterend zelfonderzoek. 

Mijn hele leven trok aan mij voorbij in een chaos van beelden en gedachten die zich steeds heftiger aan mij opdrongen, om mij als het ware te dwingen te kijken. Alsof ieder detail van mijn leven erom vroeg aan een onderzoek onderworpen te worden. Het was een grote wirwar, waar ik steeds verder in verstrikt raakte. Het proces leek onhoudbaar en was onontkoombaar en alles vernietigend. 

Alles wat ik dacht…wat ik voelde…al mijn ideeën, overtuigingen, meningen, aannames…weg ermee…

Alles werd blootgelegd, niets ontziend…

Alles werd omvergeworpen, niets leek nog houdbaar…

Alles wat ik voor zekerheid had door laten gaan, werd in twijfel getrokken…

Alles waaraan ik enig houvast dacht te vinden, ontglipte mij…

Niets had ik meer in de hand…

Niets had ik meer onder controle…

Als je ontdekt dat je eigen gedachten je in de weg staan…

Als alles waaraan je je zekerheid denkt te ontlenen, zich van je afkeert…

Als de zogenaamde vaste grond onder je voeten begint te schuiven…

Als het steeds moeilijker wordt om jezelf staande te houden…

Mijn hele leven stond op de kop. Alles werd overhoop gehaald. De onderste steen moest boven. Het voelde alsof mijn zorgvuldig steen voor steen opgebouwde leven als een kaartenhuis instortte. Alles bleek een illusie. Alsof ik op hardhandige wijze werd wakker geschud: ‘Word wakker, Tetty, word eindelijk wakker. Open je ogen en kijk. Kijk naar wie je bent en zie jezelf.’ Het was een complete ontmanteling van de persoonlijkheid die zichzelf, weliswaar onbewust, door het leven heen met van alles en nog wat had bekleed. 

Het was een zeer pijnlijk proces, doordat de emotionele pijn zich steeds heviger fysiek uitte. Het bracht mij op steeds diepere lagen van mijn bewustzijn. En de frisse wind die ik door mijn leven dacht te blazen wakkerde aan tot stormkracht. Het was niet zozeer iets wat ik deed, maar het gebeurde en het was niet meer te stuiten. Toen de stormwind raasde, kwam het moment dat alles uit mijn handen en van mijn lijf werd gerukt. Daar stond ik, met lege handen, naakt in de wind. En toen ik omver geblazen werd, kon IK opstaan. Ontwaakt. De Wedergeboorte in de Geest. Ik Ben die Ik Ben.

Toen ik in mijn ziel geraakt werd, werden blokkades weggenomen en  kwam ik uit de droom van mijn ego. Het gebeurde omdat ik het kon laten gebeuren. Dat was de overgave. Here I Am. Toen kon bewustzijn mij vinden omdat ik volledig beschikbaar was om mijn Zelf te laten vinden.  

Nu komen de al eerder aangehaalde woorden van de Cursus weer in beeld: De Cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Het beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die ons natuurlijk erfgoed is. (T.Inl.1:6-7) 

We hebben er ook al over gesproken naar aanleiding van ‘De nieuwe schoenen’ droom, maar om in de droom van de illusie waarin wij lijken te leven te ontwaken uit de droom en de bewustzijnssprong te maken, zal alles wat niet op Waarheid berust en niet in Waarheid rust aan het licht komen om gezuiverd te worden. 

Door de confrontatie met mijzelf en de weg van zelfinzicht te gaan, zette ik iedere keer een stap op het pad van ontpersoonlijking en vond de ontmaskering plaats van degene die ik dacht te zijn. Ik moest ontwaken, bewust worden, zoals mijn bijnadoodervaring mij dat op symbolische wijze heeft laten zien. Daarom was dat nietsontziende en allesverterende zelfonderzoek ook nodig. Want wakker worden uit de droom is heel wat anders dan blijven slapen in de droom en proberen hier en daar wat persoonlijke zaken te bewerken, te herschikken of te veranderen in de droom. Op die manier blijf je jezelf in slaap sussen. En dat is wat veel mensen ook onbewust blijven doen. Die brengen hun leven slapend door, terwijl ze denken wakker te zijn.  

Dus ja, wat betreft die zogenaamde aanpassingen in levenswijze en denken?… 

Intensief zelfonderzoek kan niet alleen buitengewoon verhelderend en bevrijdend zijn, maar is in veel gevallen ook een noodzakelijk iets. Want je kunt wel weten en begrijpen hoe het allemaal zit en wie je bent, maar daarmee ben je het nog niet. Begrip kan ook een hindernis zijn.  

Dus ja, om met dat Zelf in contact te komen…het jezelf verliezen in God… 

Op het moment dat jij denkt dat jij je daar mee bezig moet houden, omdat jij dat graag wilt, is je ego aan het woord en sta je jezelf in de weg. Met alles wat mij gebeurde en nu gebeurt, ben ik op geen enkele wijze zelf bezig. Ik doe niets. Alles gebeurt op de juiste tijd en de juiste plaats. ‘Boven’ weten ze precies wat je nodig hebt, of je het nodig hebt, en wanneer je het nodig hebt. Daar hoef jij je niet mee bezig te houden. Daar moet je op vertrouwen en je aan overgeven.  

Iets willen oproepen, iets willen ervaren, een contact met gene zijde tot stand willen brengen, of een bepaalde toestand willen bereiken, is altijd ego gekleurd. Je kunt daarin niet sturend, en dienovereenkomstig handelend, bezig zijn omdat jij van mening bent dat het wat moet opleveren. Het gebeurt, zoals je zelf al zegt, als de tijd rijp is. Je kunt hooguit openstaan voor wat zich aandient. En dan nog dient het zich niet altijd aan op de manier waarop jij denkt of hoopt dat het zich moet aandienen. Of het dient zich aan en je ziet het niet, omdat je daar een bepaald idee bij hebt waar het niet aan beantwoord. 

Ik heb het, in zijn algemeenheid, zo vaak meegemaakt met mensen die zich spiritueel aan het ontwikkelen zijn. Hoe de nadruk voortdurend ligt op het ervaren en het willen ervaren. Je kunt dat bijvoorbeeld heel duidelijk zien bij mediteren en visualiseren. Men kan zo bezig zijn met iets te willen ervaren, dat het de ervaring in de weg staat. Hoe vaak klinkt na een groepsmeditatie wel niet de vraag: ‘En, wat heb je ervaren?’ En dan wordt er ter geruststelling ook wel gezegd: ‘Het is niet belangrijk of erg hoor als je niets ervaart.’ Hou op zeg, waar gaat dit over. Alleen al de manier waarop erover gesproken wordt, spreekt boekdelen. 

Vervolgens wordt er, soms met enige bewondering of afgunst, geluisterd naar een prachtige ervaring of doorgeving die iemand heeft gehad. En degene die niets heeft ervaren en niets heeft doorgekregen, voelt zich toch een beetje lullig. Jammer, nog niet ver genoeg ontwikkeld, nog niet verfijnd genoeg afgestemd, nog niet in een hogere trilling aangekomen, enzovoort… 

En om nog even bij meditatie als voorbeeld te blijven: Veelal wordt er gemediteerd omdat men iets wil bereiken. Men hoopt op iets en verwacht er iets van. Rust, balans, iets van heelheid ervaren. Men is bezig iets te doen en het blijft steken in het doen. Degene die zit te mediteren, zit te wachten op datgene waarop gewacht wordt. Dat schept tweeheid.  

Sommige mensen nemen iedere dag de tijd voor meditatie. Alleen het idee al dat je daar tijd voor moet nemen. Vraag jezelf eens af waar je in vredesnaam mee bezig bent. Er wordt wel gezegd dat meditatie het middel is om te komen tot Zijn. Maar in plaats van dat men de rommel opruimt, waaronder het Zijn bedolven ligt, gaat men steeds weer door de rommel heen om tot het Zijn te komen. En soms kan het lijken dat je voor een moment even ergens van verlost bent. Een NU-ervaring. ‘Oh, wat een geweldige meditatie heb ik gehad.’ Ja…en? Morgen maar weer? Men komt niet verder dan het beoefenen van een spirituele oefening. In de hoop dat het je dichter bij je Zelf brengt of dat je tot je Zelf komt? Maar dat veronderstelt een activiteit. Het is een illusie dat je dichter bij je Zelf kunt komen. Je bent het Zelf. Je bent NU. Daar kun je niet dichterbij komen dan je nu bent. Ik mediteer niet. Ik ben de meditatie.  

Wat moet ik doen? Hoe kan ik het doen? Wat moet ik laten? Niets. Helemaal niets. Het gebeurt als het moet gebeuren en zoals het moet gebeuren, of niet. Let it be. 

Je ervaart zelf dat die piekmomenten gewoon komen. En dan kun je wel je hele leven tot één piekmoment willen maken. Ja, jippie, maar kennelijk is het nog niet zover. Jezus werd ook pas volledig Christus toen hij aan het kruis stierf. En tot die tijd…krijgen we de gelegenheid om onszelf stap voor stap om te vormen tot de Liefde die we zijn, door ons hart te openen en te gaan leven vanuit ons hart. Leef en geniet en wees dankbaar. 

Hoe krampachtig ben ik wel niet bezig geweest na mijn Her-Innering om dat gevoel van totale eenheid, wat toch wat weggeëbd was, weer te bereiken. En maar denken dat ik iets moest doen, dat ik het niet goed deed, of anders moest doen. Tot het moment dat ik het losliet, alles liet zijn en mijzelf liet zijn. Wees je bewust en leef dat je het al bent in plaats van dat je denkt dat je het moet worden.  

We hebben het er al eerder over gehad, maar je kunt niets doen om te worden wat je al bent. Je bent goed zoals je bent. Maar streef niet naar iets waarvan het misschien niet de bedoeling is dat je dat nu meemaakt of zult bereiken. En wat het willen bereiken van een Zijnstoestand betreft, kun je je afvragen: Wordt dat van mij gevraagd? Of vraag ik dat van mijzelf? Als het zo moet zijn, zal het je geopenbaard worden, zonder dat jij daarin dan ook maar iets wilt. Niet mijn wil, maar Uw wil….. 

Je bent op dit moment precies zoals je moet zijn. Tenzij jij denkt dat het anders of meer moet zijn, maar dan ga je niet liefdevol en accepterend met jezelf om en zit je wil ertussen. Dan is er weerstand. En iedere gedachte waar weerstand in doorklinkt, hoe gering ook, brengt je niet in contact met de Bron. Door inzicht en bewustwording van je gedachten en door die als het ware om te vormen, kom je steeds meer in contact met je diepere Zelf. 

Gedachten komen en gaan en maken je bewust. Dus in die zin hebben ze zin en een functie. Gedachten creëren. En op de weg van bewustwording zal je gaandeweg gedachten anders gaan ervaren. Om nog even terug te komen op meditatie; ook daarbij zie je vaak dat de nadruk ligt op het streven naar een leeg hoofd. Het ‘vrij zijn van gedachten’ lijkt het ultieme doel. Maar dat is een illusie.

Er zijn nu eenmaal gedachten en hoe krampachtiger je probeert om je daarvan te willen ontdoen, en het Hier en Nu te willen betrachten, hoe sterker ze worden en hoe krachtiger ze zich laten gelden of je in een spagaat brengen. 

Tijdens mijn Her-Innering was er drie dagen lang de ervaring van non-duaal bewustzijn. IK had geen gedachten meer, maar er waren wel gedachten. Het Hier en Nu neemt de gedachten niet weg, je ervaart ze alleen niet meer als zodanig, omdat er geen identificatie mee is. Toen ik mij aan gene zijde bevond, waren er ook gedachten. Maar op een heel ander niveau. Alles begint toch met een gedachte. Wij zijn een gedachte Gods.  

Zolang je hier op aarde met je mens-zijn te maken hebt, zullen er gedachten zijn. Maar de invloed ervan en hoe je ermee omgaat verandert of kan veranderen. Door inzicht en bewustwording zullen je gedachten zuiverder worden. Door de weg van onvoorwaardelijke liefde te gaan zullen je gedachten meer en meer doorstraald worden door de Liefde die je bent. Maar daarom zijn ze er nog wel.  

Nogmaals, wat al die adviezen of aanpassingen in levenswijze en ’denken’ betreft, laat het los, laat God. Let it be. Het komt zoals het komt, het gaat zoals het gaat. Breek je hoofd niet over adviezen van wie dan ook, of hoe je aanpassingen in je levenswijze en denkwijze moet doorvoeren, hoe waardevol ze ook kunnen zijn. Maar volg vooral je hart. Je hart wijst jou de weg. En…voel! Het gaat erom wat je voelt te doorvoelen. Kortom…

op de vraag:

Dus ‘doe niets’ is het parool?

is het antwoord:

Doe zelfs niet ‘doe niets’!

 

…WORD GEDAAN…

Het enige dat het beekje nu doet is de elfse woordenstroom in zich opnemen. Door al die woorden heeft het elfje het gevoel gekregen dat ze in een beekse stroomversnelling is terechtgekomen. En haar zachte stem lijkt uit het water omhoog te klinken als ze tegen het beekje zegt:  

je bent in mijn hart

waar je altijd al was

waar je altijd zult zijn

ik draag je in mij mee

 ≈

wij zijn één

in de vorm van twee

 

en het beekje stroomt

van HARTe verder.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 074 - Doe niets | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Niet mijn wil…

Na de ‘holy night’ begint de dag niet minder heilig. JJ ziet dat TV al vroeg in de morgen diep verzonken is in het blauwe boek, een Heilig Boek, de Jezus files, zogezegd. Omhoogkijkend vangt ze zijn blik op en zegt:

Zoals bekend, JJ, komt alle zegen van Boven, en daarom kan ik niet anders zeggen dan: Goedemorgen Bovenstebeste. Doorgaans valt men met de deur in huis, laat ik met die deur nu de dag binnenvallen door je te vertellen wat er in mij is opgekomen naar aanleiding van wat ik in het blauwe boek las.

In CIW les 71 las ik over het verlossingsplan dat het ego heeft opgesteld en dat tegengesteld is aan dat van God. In het verlossingsplan van het ego zie je de bron van verlossing buiten jezelf. Alles en iedereen wat jouw geluk in de weg staat moet veranderen. Zo wordt de voor verlossing noodzakelijke verandering van denken van alles en iedereen verlangd behalve van jouzelf. Het verlossingsplan van het ego is een plan van angst. In Gods verlossingsplan, wat een plan van Liefde is, zoek je, door Zijn leiding te volgen, naar verlossing waar ze is. In jou. Kortom, het verlossingsplan van het ego is een aanval op Zijn plan, zoals in het begin van CIW les 72 staat. 

Toen ik daarna CIW les 72 verder las, moest ik bij één van de eerste zinnen: ‘God worden de eigenschappen toegedicht die feitelijk eigen zijn aan het ego’ denken aan wat er in mijn manuscript staat, maar wat niet in mijn boek ‘Verdwaald verlangen’ is gekomen: 

Wij zijn geschapen naar Gods beeld, als Zijn gelijkenis, maar wij hebben God geschapen naar ons beeld, vormgericht als wij zijn. Een Godsbewustzijn dat wij hebben gepersonifieerd. God is dit en God is dat, God is zus en God is zo. Hoeveel beelden van God waren mij van jongs af aan wel niet voorgehouden? Al die beelden vertroebelden God als de scheppende kracht die Liefde is. Door mijn bijnadoodervaring ben ik in één keer losgekomen van al die gecreëerde beelden en ontdekte ik dat ons idee over God meer over onszelf zegt, dan over Hem. 

God zegt: ‘Ik Ben die ik Ben. Er is Eén en dat ben jij.’ Als je door de ogen van Liefde naar jezelf kijkt, zie je het evenbeeld van God. Wij zijn Liefde. Dat is onze essentie. God kun je niet verklaren. God kun je alleen maar ervaren. Zijn aanwezigheid is voor mij een innerlijke belevenis.  

We weten precies te vertellen hoe God in elkaar zit, maar weten we ook hoe wijzelf in elkaar zitten? We weten precies te vertellen wat God is, hoe God is, wat God doet, hoe God doet, wat God wil, hoe God het wil, en ga zo maar door. We willen God gelijk maken aan onszelf. Wij willen God in een menselijke maat dwingen. En we hebben niet door dat het allemaal projecties zijn. En omdat daar geen verlossing in te vinden is, keert men God de rug toe en gaat men op zoek naar zichzelf. Sterker nog, men gaat op zoek naar zichZelf. Het Zelf waarvan menigeen denkt dat het God is, maar waarbij het Zelf in veel gevallen het ego in vermomming blijkt te zijn.  

‘Niet mijn wil, maar Uw wil…’ Maar ondertussen is men bezig met de eigen wil van hoe men denkt dat het moet en hoe het is en hoe het zal zijn. En het spirituele totaalpakket wat aangeboden wordt, wordt gretig doorgespit om een stap verder te komen op het spirituele pad. En met veel overtuiging wordt soms geëtaleerd hoe ver men al gevorderd is, oftewel denkt te zijn, op de inwijdingsweg en hoeveel spirituele disciplines men beheerst. En de verlossing is nabij, alleen nog even dit of dat…de hemel gloort aan de horizon, die iedere keer net niet bereikt kan worden. 

Zolang men in de veronderstelling verkeert dat men zichzelf door eigen, oftewel ego, goede werken kan verlossen, zit men nog gevangen in het eigenmachtige ik. In ‘verder komen en verder zijn’ en het ‘steeds dichter bij mijn ware Zelf komen’ ligt vaak een gerichtheid op het feit alsof er een prestatie geleverd moet worden, die leidt tot een doorgaans krampachtig en onmachtig streven van het ego.  

Als ik dit boek bestudeerd heb…als ik deze workshop gedaan heb…als ik deze cursus gevolgd heb…als ik deze lezing bijgewoond heb…kortom, als ik alles gedaan heb wat er toe bij kan dragen om mijn ego te overwinnen, ja dan… Door zo bezig te blijven bevestigt men zichzelf voortdurend in het feit dat men het nog niet is. En zo probeert men op eigen kracht de volmaaktheid te bereiken. Alsof er iets te bereiken zou zijn. Alsof er nog enige belemmering op te ruimen zou zijn. Er is geen enkele belemmering in jou dan alleen die waarvan jij denkt dat die er is. En God wacht tot wij zover zijn om te zien dat de verlossing die wij willen bereiken er al is.  

Wat wil God? Niets. Het is alleen maar een idee dat God iets wil. God wil niets, helemaal niets. Als dit besef tot je doordringt kun je je toch werkelijk afvragen waar je in Godsnaam, zowel letterlijk als figuurlijk, mee bezig bent. Zoals gezegd: Je hoeft je alleen maar over te geven aan de verlossing in Christus die er al is. Je hoeft het niet alleen te doen. ‘Ik sta voor de deur en klop aan…’ Je hoeft het alleen maar in jezelf toe te laten. Open je hart en volg in openheid de Liefde die je bent. 

En dan wil ik tot slot nog even terugkomen op de vragen uit CIW les 71, waarin als het ware aan God gevraagd wordt om Zijn plan kenbaar te maken.

Wat wilt u dat ik doe?  

Je hoeft niets te doen, je hoeft alleen maar te Zijn. En zolang jij het idee hebt dat je nog iets moet doen, ben je nog niet.

Waarheen wilt u dat ik ga?

Je hoeft nergens heen, je bent er al. En zolang jij het idee hebt dat je nog ergens heen moet, ben je er nog niet.

Wat wilt u dat ik zeg, en tegen wie? 

Je hoeft niets te zeggen, laat de stilte spreken. Je stilzwijgende aanwezigheid is wel-sprekend. Een ander woord voor ‘wel’ is ‘bron’, dus wees Bron-sprekend. Als er al iets gedaan, gegaan en gezegd dient te worden, luister dan naar de stem van Liefde in je.  

Misschien zeg ik dingen, Jan Jerfaas, die al eens eerder gezegd zijn tijdens het pelgrimspad, maar dit is wat deze lessen vanmorgen in mij naar boven brengen om ons Boven te brengen, anders gezegd: om Boven in ons naar boven te brengen.

Tetty, jouw commentaar op les 71 en 72 spreekt mij bijzonder aan. Mijn antwoorden op die vragen zijn hetzelfde. 

We vragen ons af wat God van ons vraagt, maar luisteren naar wat wij denken dat er van ons gevraagd wordt. Maar God vraagt niets van ons. Henk Binnendijk heeft het ooit prachtig verwoord in een gesprek met Andries Knevel wat op televisie te zien was. 

Ah, die uitzending met ‘good old’ Henk Binnendijk herinner ik mij nog goed. Deze Binnendijk loopt inmiddels tegen de 80 jaar en zijn ogen stralen nog net zoals vroeger als hij over de Heer vertelt. Geen bla, bla, geen theologische beschouwingen, gewoon over ‘de Liefde van God’. Hij vertelde dat hij één keer de stem van God gehoord heeft toen hij geroepen werd om te gaan evangeliseren en bij zijn vader uit de onderneming te stappen. De jantjes werden er een beetje jaloers van, zo’n vaste koers in je leven te hebben. 

Ja, op het moment dat hij in zijn leven voor dat dilemma stond, vroeg hij: Wat wilt u God? Als U wilt dat ik dit offer breng, maakt U mij dat dan duidelijk, dan zal ik het doen. En toen sprak God: Ik vraag niks van je, ik bied je wat aan.  

Henk Binnendijk zegt verder: Wij hebben de indruk dat godsdienst een dienst is van de mens aan God, maar de ware godsdienst is een dienst van God aan de mens. God bewijst ons een dienst. God is niet zo gecharmeerd van alles wat wij denken voor hem te moeten doen. In die zin past natuurlijk die zin ook zo mooi: ‘Ik vraag niets van je, ik bied je wat aan.’ En natuurlijk vroeg Hij wat. En natuurlijk zat er een prijskaartje aan. Maar dat weegt niet op tegen dat wat Hij aanbiedt. 

Ik vond het ontroerend om te horen en het raakte mijn hart. God vraagt niets, God biedt iets aan. En de vraag die je jezelf kunt stellen is: ‘Neem ik het aan?’ En dan kun je wel van harte antwoorden: ‘Ik neem het aan’ of ‘Ik wil het graag aannemen’, maar stel jezelf ook de vraag: ‘Kan ik het ontvangen?’ Je kunt pas iets aannemen als je hoofd en handen leeg zijn. Wees bereid. Doe niets. Weet niets. Laat los, laat God. Vertrouwen, overgave, loslaten zijn de sleutelwoorden. Aannemen is niets anders dan accepteren wat is. Daarin ligt de verlossing.

Wat God wil? Nogmaals, God wil niets. Het is een idee van de mens dat God iets zou willen. En om dat idee heen heeft de mens een heel verhaal verweven van wat God zou willen van ons en hoe hij dat zou willen en wanneer hij dat zou willen, en ga zo maar door. En in plaats van met God te wandelen, lopen we Hem al doende voor de voeten.

Ik moet nu denken aan een boek dat Neale Donald Walsch heeft geschreven. Het draagt de titel: Wat God Wil. Aan het eind van het twaalfde hoofdstuk is het moment gekomen om in hoofdstuk dertien de grote waarheid te openbaren over Wat God Wil. En wat zie je als je de bladzijde omslaat? Een blanco pagina, en nog één, en nog één… Dat is het antwoord op de vraag: Wat God Wil. Niets. Absoluut helemaal niets. Geweldig! Het antwoord had niet beter in beeld gebracht kunnen worden. Er zijn geen woorden voor!

als er geen woorden voor zijn

en de woorden die er waren

stil gevallen zijn

verdwijnen de vragen

verstommen de antwoorden

 

als de stilte spreekt

tot de lege geest

klinkt in het verstilde hart

NIETS

Stil blijft het vrolijke vissertje aan de oever van de beek zitten om te luisteren naar het murmelende water. Het elfenschriftje ligt klaar voor wat er zoal aanspoelt. En de tijd die even stilgestaan heeft, brengt het beekje in beroering. 

Stel je voor…een lentedag…zwijgend wandelen in het bos, waarbij de stilte vrijwel tastbaar wordt. En in die stilte klinkt slechts af en toe een woord of een korte zin, die weloverwogen wordt geuit. Haast verontschuldigend omdat de stilte wordt onderbroken, maar ook die stilte beklemtonend omdat die woorden als het ware uit de stilte verrijzen en daar ook weer in terugkeren. 

De temperaturen stijgen, dus binnenkort zal de natuur uit haar schijndood ontwaken. Laten we haar volgen in die explosie van Leven die er weer aankomt. Wanneer de bomen uitbotten, weet gij dat de tijd nabij is.