Monthly Archives: april 2015

Het Pad van de Pelgrims – Tekens in het donker zien

Kyrie eleison, down the road that I must travel
Kyrie eleison, through the darkness of the night
Kyrie eleison, where I’m going, will you follow?
Kyrie eleison, on a highway in the light 

(Mr. Mister)

Varend in de waterstroom of rijdend in de verkeersstroom…

Terwijl de pelgrims zich laten leiden… door het donker van de aarde op weg naar het licht van de hemel… gaat JJ een licht op, of beter gezegd, lichten er voor hem vele lichtjes op die hem tegemoet komen. En aangezien TV tijd niet aan tijd gebonden is, laat hij meteen op haar scherm het beeld zien dat hij ziet.

In het donker rijd ik achter een vrachtwagen. Op de achterkant van die wagen is een groot symbool geschilderd. Is het nu een a of een o? Is het de alpha of de omega of allebei, gaat het door mij heen. Eronder staat de bedrijfsnaam en dat is ‘Visser’.

Mooi dat je dat ziet, JJ. Geweldig! We zijn de Alpha en de Omega, begin en einde in elkaar overvloeiend in-Eén Eindeloos Bewustzijn. Zij van Visser heeft dat ervaren en sinds die tijd is ze uit naam van de Grote Visser in bedrijf om het werk in uitvoering te brengen.

En dan moet ik denken aan logion 8 van het Evangelie van Thomas, één van de Nag Hammadi Geschriften. Daar staat geschreven:  

En hij zei:

De mens is als een wijze visser,

die zijn net uitwierp in de zee.

Hij haalde het net op uit zee,

vol met kleine vissen.

Tussen hen vond hij een grote mooie vis.

De wijze visser

wierp alle kleine vissen terug in zee

en koos zonder moeite de grote vis.

Wie oren heeft om te horen, die hore.

In het boek ‘De laatsten zullen de eersten zijn’ van Marcel Messing wordt dit logion ook genoemd. Het gaat over de innerlijke mogelijkheid van de mens, zijn goddelijke potentie, de eenheid in het vele, de innerlijke Christus. Zoals voor de wijze visser het sleepnet het middel is om vis te vangen, zo is voor de leerling de geest het sleepnet dat in het eigen onbewuste, de wereldzee der veranderingen, wordt uitgeworpen om in de veelheid der verschijnselen het Ene, het rijk der hemelen, boven water te krijgen. 

Naast de vrachtwagen zie ik, omdat de weg een heel lange bocht maakt, een schier eindeloze streng lampjes in rood en wit. Het wit van de tegemoetkomende auto’s en het rood van de auto’s voor me, en dat door elkaar heen. Een lang snoer van gekleurde lichtjes. Het is als het ware de toekomst gemengd met het verleden en gezien vanuit een glijdend Nu. De witte lampjes zijn de toekomst als gebeurtenissen die snel op me afkomen om dan voorgoed te verdwijnen. De rode lampjes zijn het verleden wat ik al dan niet enigszins vervormd nog een tijdje blijf zien. Ze gaan eigenlijk met me mee, maar veranderen enigszins en wachten erop tot ik deze weg zal verlaten.

Tetty, dit hele beeld met diepgang, als symbool, gaat door me heen.

Om even in de sfeer van de lichtjes te blijven: Schitterend!, zoals je dit beeld beschrijft. Het is zo mooi als je in zo’n alledaags gebeuren de symboliek ziet omtrent jezelf en je leven. Dat is met andere ogen kijken en achter de uiterlijke verschijnselen de diepgang zien in alles wat slechts een illusie is. Zo krijgt het een innerlijke betekenis.  

Het is net als wanneer je aan de lopende band staat en het leven trekt langs je op. Er komt iets aan, als waarnemer kijk je ernaar, soms doe je er wat mee, je maakt er even deel van uit zonder erin mee te gaan, en het gaat voorbij en is verleden geworden. En oneindig veel meer werkelijk dan je eigen verleden is dat je in alles je eigen aanwezigheid in essentie voelt.

En nu het beeld door me heen is gegaan, voel ik met een zucht van verlichting! het volgende komen: Alles wat ik waarneem berust op interpretatie en dat rechtvaardigt zogenaamd mijn reactie daarop. Ik kan er alles bij bedenken. Je zou kunnen zeggen; ik zie wat ik wil zien en hoor wat ik wil horen, het zijn allen beelden die ik maak. En een feit, daar kun je niet kwaad op worden, maar wel op de interpretatie van een feit.

Ja, het is zoals het is, en de rest is alleen maar invulling. 

Waar komt die interpretatie dan vandaan? Het komt razendsnel ‘blub’ ‘blub’ uit de soep van het onderbewustzijn. Het is vrijwel altijd ingegeven door het ego, het ‘ik-makertje’ dat graag de woordjes ik, mij en mijn ergens voor zet. Of juist andersom, niet ik, dus jij of jouw.

Dat is Jan. Die is het ego, want dat houdt van dat soort dingen en is altijd aan de persoon gebonden. En dan te bedenken dat ‘persona’ masker betekent. Het masker dat een mens aanneemt om het eigen werkelijke wezen te verbergen.

En hoe mooi is het als je elkaar door dat masker heen ziet en jezelf herkent in de ander. Dat er geen onderscheid is en dat je elkaar in verbondenheid kunt ontmoeten. Dat is hoe ik het ervaar.  

Als alles in werkelijkheid één is, dan kan Jan niet werkelijk zijn. Hij is een verschijning ter onderscheiding van anderen. Een heel nuttige gebeurtenis was de pensionering van Jan. Oh, wat was hij belangrijk voor de onderneming en wat wist hij veel. Kort daarna was het een verhaal en niet meer. Een herinnering zonder enige waarde. Een ego aspect. Mijn verhaal. En in waarheid iets wat voorgoed voorbij is en nooit meer zo zal zijn. En zo zal het ook zijn met het hele levensverhaal, al die daden, al die gedachten, al die lichamen. Men vindt er niets van terug.

En dan te bedenken dat ieder mens zo aan een levensverhaal begonnen is, onwetend van het feit dat het slechts een verhaal is. Druk doende is ieder in zijn of haar eigen verhaal gaan zitten. Men hecht  er waarde en geloof aan. Menigeen is of wordt zich niet bewust dat het uiteindelijk maar een verhaal is. Want ja, wat is het waard? Hopelijk komt ieder op een bepaald moment in zijn leven erachter dat het een herinnering is waarvan de enige waarde die het heeft, de waarde is die men er zelf aan gegeven heeft. En daar kun je alleen maar achter komen door achter de dingen te kijken. De waarheid zit hem niet in dingen. De waarheid zit in dat wat jou in staat stelt dingen te beleven.

Dat is die Jerfaas, die zonder oordeel alles gadeslaat en die regelmatig iets zichtbaar maakt wat niet van Jan kan komen. Jerfaas, die er altijd was en zal zijn. Is hij de bewoner van het ‘Koninkrijk der Hemelen’ zoals Jezus dat benoemde?

Ja! Het ‘Koninkrijk der Hemelen’ is in jou. Dat is de bewustzijnstoestand van Onvoorwaardelijke Liefde. Dat is wie jij bent en wie wij zijn.

Degene die dit zegt, weet niet goed wie hij is, maar er is een ‘gevoel’ dat hij beide is en dat er langzaam een verschuiving gaande is. En er is een heel duidelijk beeld van dat onderscheid.

In jou komen hemel en aarde samen. Als Jan en Jerfaas elkaar omarmen, omarm je eigenlijk je goddelijkheid als mens. Dan ontwaakt Christus in jou, dan verwerkelijk je in jezelf de eenheid. 

Naar mijn gevoel is ‘Heaven on Earth’ een ervaringstoestand die een opstap is naar het ‘Koninkrijk der Hemelen’ zoals Jezus dat bedoeld. Daar is er contact tussen Jerfaas en Tetty-Zelf en in die ‘Space’ is communicatie zonder enige terughoudendheid. Nu doemt een beeld in me op.

Plaats je gedachten voor de spiegel van de eeuwigheid.

(Clara van Assisi)

We staan samen, of met meerderen, voor een spiegel. In beginsel zien we hetzelfde in die spiegel. Dan schrijven we met een stift op de spiegel wat we zien. En dat zien we ook weer beiden, enzovoort. Dus door communicatie tonen we elkaar wat er in de ‘geest’ voorbijkomt aan gedachten en gevoelens. Die kunnen egogekleurd zijn, so what, ze komen voorbij. Het kunnen meningen zijn, so what, het is een gedachte die ‘blub’ opkomt. Alles wat voorbij komt wordt gezien…zonder oordeel. Datgene wat ziet is wie we zijn en dat is gelijk bij ieder. Dat is het gelaat van Christus en dat trekt me naar zich toe.  

De waarheden die we leren kennen,

zijn een spiegel waarin we het gelaat van God aanschouwen.

(Emanuel Swedenborg)

Nou Tetty en Tetty-Zelf…

Tetty is all-in, Jan Jerfaas. Door het apart te benoemen geef je juist waarde aan het ego, maak je het groter dan het mogelijk is, en houd je het op die manier in stand. Dan blijft er onderscheid en afscheiding. Vind ik niet wenselijk op de weg naar eenwording, naar het Gewijd aan God zijn, zoals Tetty bedoeld is.  

En onderweg zijnde naar het Licht van Bewustzijn ervaar ik deze TV tijd van tekens in het donker zien als een lichtpunt. Het is niet alleen, wie oren heeft, die hore, maar ook, wie ogen heeft, die ziet. Deze verlichtende beelden laten het Rijk Gods in ons oplichten. We zullen zien, als onze innerlijke zintuigen van harte zuiver afgestemd zijn. 

Zalig zijn de reinen van hart; want zij zullen God zien.

(Mattheüs 5:8)

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 056 - Tekens in het donker zien | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Het ritme van vertrouwen

Er klinkt een diepgaand geluid, een oerklank uit de diepste grond. Het is de grondslag van het leven. Het heet ‘verandering’. Het weerklinkt in de pelgrims die de verandering zijn waar de mensheid bewust dan wel onbewust naar verlangt. Het verlangen om volledig samen te vallen met wie we ten diepste Zijn. De pelgrims bewegen zich op het ritme van vertrouwen dat nodig is voor verandering.

Vertrouwen dat Het Leven beter weet wat goed voor je is dan jezelf. Zie het leven als materiaal voor verandering en gebruik het als zodanig. Je krijgt wat je nodig hebt voor je innerlijke groei en niet altijd wat je denkt nodig te hebben. In de grondslag van het leven resoneert alles wat was, is en zal zijn. Het is de oergrond van het bestaan waar je in rust. Dat weten draag je met je mee en daaraan ontspruit vertrouwen.

De pelgrims geven elkaar het vertrouwen dat alles volgens plan verloopt.

Tetty, ik zie en voel jou nog steeds als een oude bekende in wier aanwezigheid ik een sterk gevoel van rust ervaar. En dat komt niet louter voort uit je persoonlijkheid of gedragingen. Het is iets anders. Het is niet van deze wereld. Het zit dieper dan en achter de persoons(ego)-kenmerken die we beiden regelmatig etaleren. Het voelt als iets wat moet groeien…

…en groeiende is, zoals de plant in het licht. 

Nadat in mij, na onze eerste ontmoeting, de vage stille wens is ontstaan om op te trekken met iemand die op hetzelfde spoor zit, is het geleidelijk aan bij mij een besef geworden dat we van Hogerhand op hetzelfde spoor gezet zijn.

Het spoor waarop we uitgenodigd en uitgedaagd worden om onze missie te voelen en op te pakken. Kom droomreiziger, Teamwork makes The Dream work. Niemand is bij toeval waar hij is. Een onzichtbare hand heeft deze goddelijke afspraak genoteerd in de agenda van het universum. En het moment is nu. 

Ja, eigenlijk gebeurde het gewoon. Het ging vanzelf zoals het ging. Maar als er een besef is, dan is dat momenteel dat het nu zo moet zijn. En voor hoelang is niet belangrijk. Dat ligt al vast op een ander niveau, dus daar hoeven we ons niet druk over te maken.

We hebben al veel gepraat om dat spoor goed in beeld te krijgen, er zijn enkele wissels genomen en de persoonlijkheden met hun specifieke trekjes en ervaringen in het mensenleven lopen soms in de weg. De zoektocht met iemand anders gaan is geweldig, want je bent ook die ander. Maar het ego vindt dat niet en zal op alle mogelijke manieren trachten de gezamenlijke zoektocht te saboteren.

Tuurlijk, het ego voelt zich bedreigd. Het ego dat zichzelf als een individueel en speciaal wezen ziet, wil ons onbewust houden. Het ego gaat er prat op zich te onderscheiden. Een groot gedeelte van ons leven hebben wij, vanuit onbewustheid, ons daarmee geïdentificeerd. M.a.w. we zijn het ego geworden. Maar inmiddels hebben we ontdekt dat dat niet is wie wij zijn.  

Maar op de een of andere manier vergeten we steeds weer dat we de waarnemer zijn. Dus mocht het ego opspelen, wees je dan bewust dat je niet het ego bent, maar de waarnemer die de spelletjes van de jantjes ziet en doorziet, zonder zich daarmee te vereenzelvigen. Want anders zit je voor je er erg in hebt in het egoverhaal dat een eigen leven gaat leiden, wat niet ten Leven leidt maar jou aan het leven doet lijden. Blijf eruit en neem het waar. Vergeet dat niet.

Ja, dan komt het kalenderblaadje van onlangs weer mijn bewustzijn binnendwarrelen, met daarop de tekst van Tolle wat over de waarnemer gaat. Op een ander blaadje staat trouwens een stukje tekst van Tolle wat daarop aansluit. Luister, dan lees ik het je voor: 

De meeste mensen verwarren het Nu met wat er gebeurt in het Nu, maar dat is wat anders. Het Nu is dieper dan wat erin gebeurt. Het is de ruimte waarin het gebeurt. 

Misschien kun je het Nu waarover Tolle het heeft nog het beste vergelijken met je woonkamer. Je kunt er alleen zijn of met vrienden, je verjaardag vieren, een boek lezen, rondlopen of op een stoel zitten. Leeg of gevuld, badend in het zonlicht of gehuld in de duisternis, de ruimte waarin alles zich voltrekt, zal altijd dezelfde blijven. Hetzelfde geldt voor de inhoud van je geest. Ook die kan nooit met de inhoud samenvallen.

Volgens Tolle zijn het eeuwige nu en onze diepste natuur twee kanten van dezelfde medaille.

Een verlichte geest ervaart zichzelf slechts als toeschouwer van alles wat er in de huiskamer van zijn geest gebeurt. Daarom leeft hij te allen tijde in het eeuwige Nu. Niet getreurd als je nog niet zover bent. Ook jouw mogelijkheden om een stapje dichter bij de waarnemer in jezelf te komen zijn onbegrensd. Ze liggen zelfs voor het grijpen, elk moment dat je je even helemaal ontspant en overgeeft aan de stilte. 

Nou, dit stukje tekst illustreert aardig wat Jerfaas is binnen ‘mijn’ beleving. 

JJ, als twee personen zijn we de belichaming van afgescheidenheid. Maar we worden aangestuurd door een ziel, een Hoger Zelf, dat ons niet alleen heeft geïnspireerd om naar elkaar op zoek te gaan, maar ons ook zal inspireren om het hoogste en mooiste, ons Zelf, in elkaar te herkennen. Laten we ons daar door gidsen, zodat we in deze tijdelijke wereld van fysieke verschijningsvormen, waaronder onze lichamen, de weg van God bewandelen. Met vertrouwen. 

Vertrouwen daagt de ziel uit verder te gaan dan men kan zien.

(William Blake) 

Laat je ziel aangeraakt worden, laat het gebeuren, laat het stromen. Als je je overgeeft aan die stroom, maak je ruimte voor verandering. De verandering waarin dualiteit plaats maakt voor liefde en harmonie. Want wat is verandering anders dan Liefde die haar oneindige verhaal ontplooit.  

Laat je meevoeren naar nieuwe onbekende wateren.

Kom water-lander, vouw je ziel tot een bootje en hijs de zeilen. Laat je meevoeren op de stroom van het leven, met vertrouwen dat er een kracht is die voor je zorgt.  

Hij voert mij zachtjes aan zeer stille wateren.

(Psalm 23) 

Ja, de Heilige Geest is bij ons beiden aan boord en die zal het een en ander wel aansturen.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 055 - Het ritme van vertrouwen | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De Heilige Relatie

Twee denkgeesten met één intentie worden zo sterk dat wat zij willen de Wil wordt van God. (Wd1.185.3:1) 

Tetty, nu de eerdere trigger ‘de weg samen gaan’ is weggegaan, wil ik nog even teruggaan naar iets wat ik in verband daarmee ook noemde. Het is het begrip ‘heilige relatie’ uit de Cursus.

Aangezien het TV scherm laat zien dat de ‘heilige relatie’ nog niet haarscherp in beeld is, wordt het blauwe boek opengeslagen om enige verheldering te geven.

Gods Leraar spreekt tot elk tweetal dat zich verbindt met het doel om te leren. Vanwege dat doel is de relatie heilig en God heeft beloofd in iedere heilige relatie Zijn Geest te zenden. In de onderwijs-leersituatie leert ieder dat geven en ontvangen hetzelfde zijn. De scheidslijnen die ze hebben getrokken tussen hun rollen, hun denkgeesten, hun lichamen, hun noden, hun belangen en alle verschillen waarvan ze dachten dat die hen van elkaar scheidden, vervagen, verflauwen en verdwijnen. Zij die dezelfde cursus willen leren, delen één belang en één doel. En zo wordt hij die leerling was zelf een leraar van God, want hij heeft de enige beslissing genomen waardoor hij zijn leraar gekregen heeft. Hij heeft in iemand anders dezelfde belangen gezien als die van hem. (H2.5:3-9) 

Alleen al dit besef maakt mij nederig en dienstbaar, JJ. Hoeveel Liefde spreekt hieruit! Ik moet denken aan wat geschreven staat in les 167: 

We delen één leven met elkaar, omdat we één Bron hebben, een Bron van waaruit volmaaktheid tot ons komt en altijd in elke heilige denkgeest verblijft die Hij volmaakt geschapen heeft. (Wd1.167.12:1) 

Herinner jij je trouwens nog de uitspraak waarmee ik mijn beschouwing over ‘De nieuwe schoenen’ besloot? Ik zei: ‘Ik ben mijn eigen Verlosser en daartoe leidt het Pad’. En wat zegt de Cursus? 

Verlossing kent geen toeval. Zij die elkaar moeten ontmoeten zullen elkaar ontmoeten, omdat ze tezamen de mogelijkheid tot een heilige relatie hebben. Ze zijn klaar voor elkaar. (H3.1:6-8)

Wij zijn elkaars Verlosser. 

Verder staat er geschreven: Elke onderwijs-leersituatie is maximaal in de zin dat elke betrokkene zoveel van de ander zal leren als waartoe hij op dat moment in staat is. In die zin, en alleen in die zin, kunnen we van onderwijsniveaus spreken. Op deze manier gebruikt, betekent de term dat het tweede onderwijsniveau een relatie is van langere duur, waarin twee mensen een tijdlang een nogal intense onderwijs-leersituatie aangaan en dan schijnbaar uit elkaar gaan. Zoals bij het eerste niveau zijn deze ontmoetingen niet toevallig, noch is wat het einde van de relatie lijkt te zijn werkelijk het einde. Wederom heeft ieder zoveel geleerd als waartoe hij op dat moment in staat is. Maar allen die elkaar ontmoeten zullen elkaar eens weer ontmoeten, want het is het lot van alle relaties om heilig te worden. God vergist zich niet in Zijn Zoon. (H3.4:1-7)

In deze bewoordingen herken ik in alle opzichten de relatie met Maurice, zoals ik het ervaren heb. Een relatie die weliswaar plaatsvond binnen de coach/cliënt situatie, maar in de wetenschap van de verbinding in de Geest die er tussen ons was en die als zodanig voor mij ook voelbaar tot uitdrukking kwam. Binnen het Grote Plan heeft het schijnbare beëindigen van deze relatie de volgende stap ingeluid. Maar de relatie die vorm kreeg in Maurice en Tetty zal nooit eindigen en in die zin zijn wij nooit uit elkaar gegaan. Wij zullen elkaar in ieder geval aan gene zijde weer ontmoeten en elkaar wederom Liefdevol in de armen sluiten. 

Vervolgens staat er: Het derde onderwijsniveau doet zich voor in relaties die, eenmaal gevormd, een leven lang duren. Dit zijn onderwijs-leersituaties waarin aan elke persoon een uitgezochte leerpartner wordt gegeven die hem onbeperkte leerkansen biedt. Van deze relaties zijn er doorgaans weinig, want hun bestaan houdt in dat de betrokkenen gelijktijdig een stadium hebben bereikt waarin de onderwijs-leerbalans daadwerkelijk perfect is. (H3.5:1-3)

Nou, in zoals ik het voel en ervaar bevind ik mij in relatie tot Jan Jerfaas in dit derde onderwijsniveau.

Dit betekent niet dat ze dit per se onderkennen; in feite doen ze dat in het algemeen niet. Ze kunnen zelfs enige tijd, en misschien wel voor het leven, heel vijandig tegenover elkaar staan. (H3.5:4-5) 

Ik stel voor dat we dat, zo zich dat al heeft voorgedaan, maar laten bij die vorige levens die we gedeeld hebben. We zijn niet voor niets nu met elkaar verbonden en als pelgrims op het Pad terechtgekomen, dus laten we die perfecte onderwijs/leerbalans vooral onderkennen en voor ogen houden als Dreamstormers en  Oceandreamers.

Maar mochten ze besluiten die te leren, dan ligt de volmaakte les voor hen binnen handbereik en kan die worden geleerd. En als ze besluiten die les te leren, dan worden zij de verlossers van de leraren die de moed verliezen en het schijnbaar zelfs laten afweten. Geen leraar van God die er niet in slaagt de Hulp te vinden die hij nodig heeft. (H3.5:6-8)

En zo is het! Amen!

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 054 - De Heilige Relatie | Leave a comment