Monthly Archives: maart 2015

Het Pad van de Pelgrims – Het ego in actie

Tetty, het doet me bijzonder veel genoegen de Space-TV uitzending te ontvangen en ik realiseer me dat het eigenlijk een satellietverbinding is. Het signaal van A naar B, anders gezegd van JJ naar TV, loopt via een verbindings-eenheid in de ruimte. Als de frequentie goed afgestemd is, dan is er wederzijdse ontvangst. Er kan eerst nog even wat ruis zijn, maar na wat draaien aan de variabele condensator, zoals dat in de radiotechniek heet, komt de boodschap al spoedig veel duidelijker binnen. Eigenlijk geweldig, als je nagaat dat er alleen al op aarde meer dan zes miljard wezens bewust of onbewust op de enige en juiste golflengte afstemmen. Misschien is het zo dat wij elkaar treffen op dezelfde golflengte, en dat anderen dat net zo doen, maar dan op een andere frequentie.

Nog namijmerend over het TV programma dat na het droom-weekend werd uitgezonden, is het mij eens te meer weer gebleken hoe het leven als het ware naar je toekomt, het gebeurt je. Zo ervaar ik dat zelf ook. De goede dingen zijn de zegeningen en de vervelende dingen zijn de vergevingslessen, zoals de Cursus het noemt, waar je aan toe bent. Daar kun je niet voor weg lopen. Ze komen terug, nog in dit leven of in een volgend leven, mogelijk in een iets andere vorm, maar het is dezelfde les. De Cursus noemt iets vergeving als je inziet dat het in wezen niet werkelijk is wat er gebeurt.

Zoals ik vergeving ervaren heb en beschreven heb in mijn boek ‘Verdwaald Verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’ is vergeving de acceptatie dat er niets anders is gebeurd dan wat gebeuren moest, het heeft een doel. Daarbij is het zo dat wat er gebeurt, zich slechts afspeelt binnen de illusie van het mens-zijn, het denkbeeldige niveau van afgescheidenheid. En wetende dat de Enige Werkelijkheid bij God is, zou je je op zielsniveau kunnen afvragen: hoe werkelijk is dan dat wat er gebeurt? Wij denken dat het gebeurt, maar in Werkelijkheid heeft het niet plaatsgevonden. Slechts in  gedachten hebben we ons een bepaalde realiteit gecreëerd die niet werkelijk bestaat, maar die voor ons wel levensecht lijkt. 

Niets wat tijdelijk is, is werkelijk te noemen, zegt de Cursus. Het is gewoon iets wat wij zelf op een of andere wijze opgeroepen hebben. Moeilijk te geloven, maar uit zeer gezaghebbende Bron komt dat steeds weer tot ons. Eckhart Tolle zegt: ‘Say yes to the present moment, because it is already as it is.’ Met andere woorden, waarom zouden we ons opwinden over iets wat al gebeurd is? Op die vraag hebben we wel een antwoord, en dat is het ego. Het oordeelt altijd. Soms is iets goed als het iets toevoegt aan de illusoire persoon. Maar meestal is het niet goed.

Soms is er iets wat heel werkelijk lijkt en dan claimt een jantje even alle aandacht. Het voelt als ‘ik’, maar vrijwel onmiddellijk is Jerfaas er weer bij en ziet het. Het ‘ik’ is dan weer Jerfaas. Maar op het moment dat de letterlijke gehechtheid aan lichaam en persoon even naar boven komt, wordt het ‘ík’ overgenomen. Althans zo voelt dat voor mij.

Ter illustratie wil ik je even de kijkdoos voorhouden, Tetty. Jerfaas zag dit weekend de jantjes weer in actie. Overduidelijk sprongen zij uit het ego-reservoir tevoorschijn, en zo snel dat het automatismen zijn die gewoon in het programma zitten.

Ah, de jantjes waren weer actief. Ik ben benieuwd naar de inhoud van de kijkdoos. Laat maar eens iets zien, JJ, welke dingen er in het bewustzijn voorbij zijn getrokken. 

Nou, kijk maar. De eerste actie is van jantje-schrik en jantje-agressief.

TV ziet hoe vanuit het niets zich een situatie voordoet waarin JJ op de fiets zowat van de sokken gereden wordt. Terwijl de andere fietser zo schrikt dat hij geen benul heeft om te remmen, heeft JJ nog net de tegenwoordigheid van geest om dat wel te doen en weet hij zo een frontale aanrijding te vermijden. De jantjes schrikken en roepen vol agressie ‘stomme kl……zak’ tegen de andere man die als een speer verder rijdt.

Alles voltrok zich in een split-second, Tetty. Jerfaas glimlachte terstond en het voorval was voorbij. Maar wie schold daar? Was ik dat? Wie is ik? Het gebeurde gewoon, zonder na te denken over: zal ik nu maar schrikken of toch niet? Zal ik wel of zal ik niet schelden? Het was gewoon het ego in actie, het lichaampje liep gevaar en reageerde agressief, dat was het. Jerfaas was de getuige maar voelde geen verantwoordelijkheid.

Opnieuw wordt TV de kijkdoos voorgehouden en ze ziet hoe het tweede incident zich afspeelt tijdens een wandeling in het bos.

Ze ziet een droge stoffige zandweg waar een smal fietspad naast ligt en daar loopt JJ op. Daar komt een auto aanrijden met een ouder echtpaar erin. Een gigantische stofwolk hangt achter de auto. Terwijl Jan de bestuurder met gebaren verzoekt wat rustiger te rijden en tevens met de vinger naar de stofwolk wijst, geeft deze heer geen enkel gevolg aan het verzoek en blijft het stof opwerpen.

Tetty, in een flits waren jantje-oordeel en jantje-agressief daar en lieten mij mijn middelvinger opsteken toen de auto mij passeerde. Wederom keek Jerfaas geamuseerd toe. Wie was ik? De jantjes of Jerfaas? Volgens de verzamelde spiritualiteit zijn wij niet ons lichaam, niet onze gedachten en niet onze emoties. Wat kunnen we dus doen of veranderen aan die automatismen van het ego?

Gewoon kijken, en niet oordelen. Net zoals de stofwolk gebeurt, zo gebeurt de reactie. Door te accepteren, misschien achteraf, dat alles gebeurt zoals het gebeurt, zal de volgende stofwolk mogelijk minder agressie veroorzaken. Want daarnaast had die man in de auto net als de fietser misschien wel een hele goede reden om hard te rijden. Jan weet dat niet. Hoeft dat ook niet te weten. Hij weet ook niets, hij is een optelsom uit het verleden. Zonder verleden wist hij niet eens wat een stofwolk is, en ook niet dat die hinderlijk kan zijn. Dan zou hij in ‘the present moment’ zijn, of zoals de Cursus zegt…

Het Heilig Ogenblik…daar hoort Jerfaas thuis…in die Oceaan van Stilte…

Hij is onderweg daarheen en is in goed gezelschap.

from Space to Space, with Love

ze zijn de Spacious Beïngs

ÉÉN-stemmig afgestemd

H.O.E. Geest-ig…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 053 - Het ego in actie | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Het Pelgrimslied

Just be the space for it…het besluit is eensgezind genomen. De droomgenoten zullen gezamenlijk de ruimte zijn voor het schrijven van het boek over de weg naar blijvend geluk. Nu en voor altijd. Tijdelijk geluk klinkt als  ‘Love is in the air’, maar…eeuwigdurend…in Heaven on Earth…is het H.O.E. genaamd…‘Love is in the Space’.

Op het scherm van Jerfaas verschijnt een uitzending van Eckhart Tolle waarin hij over Liefde spreekt.

Maar de echte Liefde komt naar voren als je verbonden bent met de diepere Ik, de ik die geen vorm heeft. Het ene dat jou nooit verlaat, het ene ingrediënt dat er altijd is, waar je ook bent, wat je ook doet, wat je meemaakt, dat nooit verandert, de Ik, het Bewustzijn wat je bent. Als je in verbinding daarmee leeft, daarop afgestemd, dan komt de echte liefde, want als je een ander mens ontmoet kun je ook in hem voelen dat in de diepte dezelfde Ik is, dat is ook jouw identiteit, je herkent jezelf in die ander en die ander als jezelf. En je voelt een diep verbinden, dieper dan wat je kunt zeggen of denken over die andere mens. En dat is echte liefde, je bent niet afgescheiden, je bent één. 

Love is in the Space. Here I AM. Met de woorden van Tolle: ‘En je voelt een diep verbinden, dieper dan wat je kunt zeggen of denken over die andere mens. En dat is echte liefde, je bent niet afgescheiden, je bent één’ is alles gezegd.  

Hemel en aarde komen in ons samen, JJ. De tekst van Tolle is, gezien mijn ervaring, heel herkenbaar voor mij. Zoals de tekst van de Cursus ook goed aansluit bij mijn ervaringen, ook al klinkt het taalgebruik van de Cursus wel eens wat omslachtig en gezwollen. Maar alles leidt tot ‘Love is in the Space’. Laten we ook het voornemen om het boek te schrijven in de ‘space’ plaatsen, zodat het alle ruimte krijgt om zich verder te ontwikkelen, hoe dan ook.

In de ‘Space’ bestaat dit boek al. Het moet alleen nog door Green Eyes heen vormgegeven worden. Het is in beweging gezet. Al brainstormend op de weg die open voor hen ligt, worden de eerste woorden in hen neergelegd die vorm gaan geven aan het boek Groen Geluk.

Maar na een voortvarend begin onderbreken de water-landers het groen gelukkige schrijfproces. De ontwikkeling van de pelgrims is kennelijk van groter belang. De reisbeschrijving van het pad van de pelgrims neemt hen in beslag. En van over de oceaan klinkt het lied dat raakt aan het hart van de pelgrim. 

Pilgrim, how you journey

on the road you chose

to find out why the winds die

and where the stories go.

All days come from one day

that what you must know,

you cannot change what’s over

but only where you go.

≈ 

One way leads to diamonds,

one way leads to gold,

another leads you only

to everything you’re told.

In your heart you wonder

which of these is true;

the road that leads to nowhere,

the road that leads to you.

Will you find the answer

in all you say and do?

Will you find the answer

in you?

≈ 

Each heart is a pilgrim,

each one wants to know

the reason why the winds die

and where the stories go.

Pilgrim in your journey

you may travel far,

for pilgrim it’s a long way

to find out who you are….

(Enya)

Kom JJ, zoals The Dream ons ooit geroepen heeft om op weg te gaan naar Niets, zo duwt the road that leads to nowhere ons in die richting verder. We zullen dan ook niet meer brainstormen over Groen Geluk. We zullen alleen nog maar dreamstormen. Omdat we de Dreamstormers zijn. En laten we niet minder groen gelukkig gaan waar het verhaal gaat. From Space to Space, with Love. Want het pad van liefde begint nergens anders dan onder onze voeten. 

En ‘Boven’ wordt geknipoogd.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 052 - Het Pelgrimslied | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Het overleg van ‘Boven’

Dankbaarheid draagt alle woorden door de nacht. Bij het ochtendgloren valt de eerste zonnestraal op haar gezicht waar de glans van het samen-Zijn vanaf straalt. En in dat licht schijnen haar woorden hem tegemoet.

In het delen met elkaar ervaar ik het als waardevol, JJ, dat we elkaar zo kunnen ontmoeten dat er tijd en ruimte is voor een wezenlijke communicatie van hart tot hart en dat de eenheid van Geest voelbaar kan zijn. Het is mooi dat we over en weer in alle openheid dingen kunnen uitspreken zonder dat er iets of iemand tussen zit of dat het persoonlijk wordt opgevat. Ik realiseer mij dat dat nauwelijks met iemand mogelijk is. Soms zijn er mensen met wie ik heel ver kan gaan en dan houdt het toch op. Met hoeveel liefde en begrip ik dan ook iets kan zeggen, het stuit toch op een stukje ego.

Ik ben blij, en het ontroert mij ook, dat ik naar jou toe geen enkele belemmering of afscheiding voel om mijzelf te openen als liefdevolle geest. En als jij dan vraagt: Is dat Heaven on Earth?, dan zeg ik: Ja! 

Ik voel dat het mij goed gedaan heeft om jou het hele verhaal te vertellen. En terwijl ik dat doe, voel ik ook de emotie daarbij. Maar ik ervaar dat het een emotie van toen is, en niet van nu. Het is goed dat ik de belemmering om nooit meer iets met iemand samen te doen heb kunnen opruimen. Dank je wel, JJ, dat jij zo nodig moest dagdromen. 

Het was toch wel erg toevallig, Tetty, dat ik een dagdroom kreeg over het samen schrijven van een boek. Ik wist totaal niets van wat zich heeft afgespeeld rondom de geboorte van je geestelijk kind. Het was zelfs niet in mij opgekomen dat ‘die eerdere relatie’ waar jij het over had op Maurice betrekking zou hebben.  

Ja, ‘Boven’ zitten ze ook niet stil. Ik zie het al helemaal voor mij hoe ze daarboven bij elkaar zitten te overleggen. 

‘Wat denken jullie ervan, het lijkt mij tijd, dat Tetty nog wat gaat opruimen nu ze geestelijk en bijna fysiek in de overgang zit. Hoe zullen we dat aanpakken? Wat dachten jullie van dat jongetje met die spiegel op zijn fiets. Hij lijkt mij wel een goed instrument om te gebruiken. Hij ligt Tetty zeer na aan het hart en dat kan de boel nog wel eens triggeren. Als dat jongetje nu langs het water fietst, kunnen we wel een mooie dagdroom bij hem naar binnen laten stromen. En dan moet het vooral iets zijn over samen een boek schrijven, want het jongetje weet dat niet, maar dat ligt bij Tetty erg gevoelig. En aangezien Tetty voor een boek dat zij schrijft juist bezig is met het bewerken van de droom ‘De goederen worden in de nacht bezorgd’, sturen we haar nog wat extra goederen in de nacht over een gezamenlijke activiteit binnen een school. En dan zullen we eens zien wat er gebeurt. Want ja, we hebben die twee natuurlijk niet voor niets bij elkaar gebracht. Als het nu allemaal goed werkt en uitpakt, kan er in het verlengde daarvan misschien nog wel iets heiligs uit voortkomen. Kunnen we goed gebruiken daar op aarde in deze tijd.’

Aldus geschiedde. Niks toeval. En ik maar denken: Oh, gottegot, nee hè, wat ga ik nu weer beleven? Nou, ik heb het beleefd en het heeft gewerkt. Het TV programma waar ik aan moest werken is uitgewerkt en afgewerkt. De weg ligt open voor mij en ik voel mij ontvankelijk voor wat zich aandient. Door alle tekenen begint de al eerder aangekondigde nieuwe omgeving zich af te tekenen. Kome wat komt. Zoals jij ook al gezegd hebt, JJ: Wat de toekomst brengen moge… In Heaven on Earth…Just be the space for it…

Gevoed door ‘levend water’ hebben de blaadjes van de plant zich weer gretig naar de zon gestrekt. De Zon die er altijd is, bij dag en bij nacht. En de plant zal groeien in het licht.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 051 - Het overleg van 'Boven' | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De ruimte delen

In de stilte van de avond kijkt Jan Jerfaas terug op de beelden die op het TV scherm te zien waren. Hij heeft het als een heel bijzonder bijeen zijn ervaren. Eigenlijk was het zo dat Jerfaas degene was die naast Tetty zat. Jan lag stil zogezegd, zoals een hond stil kan liggen als zijn baasje het bevel ‘lig’ geeft. Toen Tetty haar verhaal begon hoorde hij het ‘bevel’: ‘just be the space for it’.

En Jerfaas en ook Jan hoorden anderhalf uur lang een boeiend verslag van iemand die haar geest zo volledig opende dat het woord ontroerend in feite ontoereikend is. Dit was van een andere categorie, dit verwijst naar de hogere sferen van de geest, waar alleen openheid bestaat en niets verborgen kan blijven. Het is letterlijk de ruimte delen.

Terwijl Tetty met woorden een aangrijpend beeld geschilderd had, zag Jerfaas dat als een meisje dat eerst in een spagaat lag met haar hoofdje als een geknakte zwanenhals naar beneden. Maar allengs veerde zij overeind en trok haar roze gympen aan. Nu liep zij naar een deur, het hoofdje omhoog, en voetje voor voetje als een koorddanseres. De deur opende vanzelf toen zij dichterbij kwam. Daarbuiten werd een cirkelvormige regenboog zichtbaar en het meisje sprong en zweefde er als het ware doorheen, een wit licht tegemoet.

Terwijl de nacht begint te vallen ziet hij al mijmerend hoe flarden uit haar ‘nieuwe schoenen’ droom zich hierin mengen. Hij ziet hoe zij op haar roze gympen als vijf euro afrekent met het verleden. Hij ziet hoe zij als getal vijf blokkades uit de weg ruimt en zo de grens verlegd. Hij ziet hoe zij volledig in het nieuwe leven gaat stappen. Hij ziet in dit verband opnieuw woorden uit de Cursus verschijnen.  

De Cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Het beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die ons natuurlijk erfgoed is. (T.Inl.1:6-7) 

Hij pakt zijn veelgelezen blauwe boek ter hand. In het licht van de opkomende maan lichten nog meer treffende woorden uit het boek voor hem op.

Wanneer vrede zich van diep in jezelf uitbreidt om heel het Zoonschap te omvatten en rust te schenken, zal ze op heel wat blokkades stuiten. Sommige daarvan zul je zelf proberen op te werpen. Andere zullen van elders lijken te komen: van je broeders, en van diverse aspecten van de buitenwereld. Maar de vrede zal ze zachtjes omhullen, en volledig ongehinderd zich er dwars overheen uitbreiden. (T19.IV.1:1-4) 

Maar de vrede die al diep in je binnenste ligt, moet eerst uitdijen, en over de blokkades heen vloeien die jij ervoor hebt neergezet. Dit zul jij doen, want niets dat met de Heilige Geest wordt ondernomen, blijft onvoltooid. (T19.IV.2:2-3) 

Jouw waarneming werd genezen in het heilig ogenblik dat de Hemel jou gegeven heeft. Vergeet wat jij hebt gezien, en sla je ogen in vertrouwen op naar wat jij nu kunt zien. De barrières voor de Hemel zullen voor jouw heilige blik verdwijnen, want aan jou die zonder zicht was is visie gegeven, en je kunt zien. Ga niet op zoek naar wat is opgeheven, maar naar de heerlijkheid die je hervonden hebt en weer kunt zien. (T19.III.10:4-7) 

Woorden die de pelgrims zullen dragen en bijlichten in wat de toekomst brengen moge

En zo is het…en zo zal het zijn… 

Jerfaas ziet dat Jan nog steeds in rust is. Waar twee vergaderd zijn…het bijeen zijn komt weer bij hem op. Dit is eigenlijk eenheid van geest. Dat is toch geweldig, gewoon alles wat er in je opkomt kunnen bespreken met iemand die dat ook doet. Geen drempels, geen reserves, dus geen afscheiding. Is dat Heaven on Earth? Is dat in de wereld, maar niet van de wereld? Is dat… vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik in het midden van hen?

En in stilte zegt hij: Green Eyes…Thanks a lot.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 050 - De ruimte delen | Leave a comment