Monthly Archives: februari 2015

Het Pad van de Pelgrims – Een innerlijk proces

Waar twee vergaderd zijn…de pelgrims zitten bijeen…

Hij heeft zich afgevraagd hoe haar droom-weekend is verlopen en of de plant al nieuwe scheuten heeft gekregen. In woord en gebaar wordt op het TV scherm zichtbaar hoe ze al levenderwijs en schrijvenderwijs is gekomen tot de stellige uitspraak: ‘Ik zal nooit meer iets met iemand samen doen, ik zal altijd alleen blijven’. En het luisterend oor van JJ vangt het verhaal op over haar innerlijk proces.

Door het lezen van haar boek ‘Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’ heeft hij al een kijkje gekregen op het pad dat ze 13 jaar lang gelopen heeft, waarbij Maurice fungeerde als reisgenoot en gids op de weg van bewustwording en zelfinzicht. Hij weet dat het boek een schepping is die vorm heeft gekregen door jaren van innerlijke transformatie heen en dat het de reiservaringen door het landschap van haar leven beschrijft voordat en nadat haar bijnadoodervaring aan het licht is gekomen.

Zoals je ook hebt kunnen lezen, JJ, is het boek als het ware de vrucht aan de boom die geplant is toen wij beiden geboren zijn. Op het moment dat Maurice en ik elkaar ontmoetten, waren wij ons niet bewust dat wij in de geest de afspraak hadden gemaakt om samen dit boek te schrijven. Onze ontmoeting als cliënt en coach was onderdeel van het plan. Vanuit deze gevoelsmatige ontmoeting kwam gaandeweg bij ons beiden de wens om een boek te schrijven tot leven. En zo kwamen onze dromen samen om een boodschap bij de mensen neer te leggen, die getuigt van hoop en inzicht, en die persoonlijke groei en spirituele ontwikkeling beoogt.

Hij hoort haar vertellen hoe de vrucht aan de boom tot rijping is gekomen tot het moment dat de tijd gekomen is om het los te laten. Op het TV scherm verschijnen beelden van de laatste fase van dit proces. Hij hoort haar vertellen over de heftige weeën en complicaties die zich voordeden om in gezamenlijkheid het geestelijk kind geboren te laten worden. Hij hoort haar vertellen hoe een en ander ertoe geleid heeft dat vlak voordat het kind ter wereld kwam op onverwachte wijze het contact verbroken is en er een eind gekomen is aan hun gezamenlijke reis.

Het is zo gelopen. Na 13 jaar met elkaar opgelopen te hebben, zijn onze wegen uiteen gelopen. Het is geëindigd waarmee het boek ook eindigt: ‘Onze reis gaat verder. Ieder zijn eigen weg en samen op weg, als vrienden in de geest, verbonden in Liefde’. En zo is het. En zo voelt het voor mij. 

Dat hij in mijn leven is verschenen, heb ik als een groot geschenk ervaren. Dat hij uit mijn leven is verdwenen heb ik als een groot verdriet ervaren. Maar…dat is slechts de ervaring vanuit het mensbewustzijn. Vanuit het zielsbewustzijn weet ik: alles was en is perfect en zal zo zijn in hoe het moet zijn. Het gebeurt. En ik kan dan wel denken dat ik liever niet wil dat het zo gebeurt, maar ik weet dat niets zomaar gebeurd. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede. Alles heeft een doel en dient je geestelijke groei. Deze ervaring heb ik moeten meemaken. Het heeft ertoe bijgedragen dat ik alleen verder ben gegaan. Onafhankelijk en zelfstandig. 

Ook al heb ik wel moeite gehad met de wijze waarop het universum alles in scène heeft gezet en heb ik er menige traan om gelaten, ik weet diep van binnen dat het zo heeft moeten gaan en niet anders heeft kunnen gaan. Dat maakt dat ik ook dankjewel heb kunnen zeggen voor alles en iedereen die een rol heeft gespeeld in het tot stand brengen van deze ervaring die voor mij nodig was om die stap te zetten. Zo heb ik het feit dat hij uit mijn leven is verdwenen ook als een geschenk kunnen ervaren. 

Wat er ook toe bijgedragen heeft dat ik heb kunnen accepteren dat het zo moest gaan, zijn de signalen die ik in de maanden voorafgaande aan de geboorte van het boek ontving die duidelijk maakten dat voor mij de tijd aangebroken was om alleen verder te gaan. Ik heb alle tekenen bij dag en bij nacht gezien die in die richting wezen. Met name twee dromen met een voorspellend karakter zijn bewaarheid geworden. Evenzo hebben in de periode na de geboorte van mijn geestelijk kind de negen dromen waarin Maurice een rol speelde ook een waardevolle inzichtelijke bijdrage geleverd ter afsluiting van het proces.  

Niettemin heeft de moeite die ik er destijds dus ook mee had, mij doen zeggen: ‘Ik zal nooit meer iets met iemand samen doen, ik zal altijd alleen blijven.’ En zo is het ook gegaan. Al schrijvend ben ik de afgelopen twee jaar in twee verschillende boeken terechtgekomen. Je kunt je nu wellicht ook voorstellen, JJ, dat in het licht van mijn stellige uitspraak van toen jouw woorden over het schrijven van een boek door Jan en Tetty bij mij triggerden tot een innerlijke weerstand. En dat is de hindernis waarvoor ik mij nu geplaatst zie. Een blokkade, slechts door woorden in het leven geroepen, om als het ware op voorhand te voorkomen dat zo’n situatie zich nog eens zou voordoen, om mijzelf te behoeden voor pijn en verdriet. Wat een illusie.  

Zoals gezegd wordt: Het wegnemen van de blokkades vraagt dat we ze leren herkennen en onder ogen zien. Hindernissen brengen je slechts tot stilstand zodat je stil kunt staan bij hoe ze je behulpzaam kunnen zijn om verder te gaan. Die zelfopgelegde beperking zal op mijn innerlijke scherm blijven verschijnen zolang ik het in gedachten in standhoudt en het zal mij belemmeren om de weg voluit te gaan. 

JJ, ik heb mij afgevraagd: moet ik de pelgrimsreis die ik nu maak wel maken? Maar ik voel heel duidelijk dat ik deze reis samen met jou moet maken. Waarom weet ik niet, maar God zal het weten. Het enige dat nu telt is overgave aan het pad en vertrouwen op het pad. Er is geen hindernis.  

En de woorden die ooit de hindernis in het leven geroepen hebben waaien weg op de wind van de geest die ze doet oplossen in het licht van bewustzijn, Gods Liefde.

Ze heeft hem alles verteld, met een lach en een traan, en met liefde en dankbaarheid voor alles wat was en is. Het is gezegd en het is klaar. Vrede spreidt haar vleugels uit en daalt op de pelgrims neer.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 049 - Een innerlijk proces | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Je ware Zelf

Wat is een weekend op de eeuwigheid? Wat is een dag op de eeuwigheid? Bij God is één dag als duizend jaar en duizend jaar als één dag. God is niet aan tijd gebonden. God heeft geen tijd. God heeft alle tijd, omdat Hij AL-tijd Is.

Ondertussen scheurt Jan Jerfaas het dagelijkse blaadje van de scheurkalender af, waar ditmaal een citaat op staat van Eckhart Tolle, de inmiddels wereldberoemde Duitse leraar en auteur op het gebied van spiritualiteit.

Ik ben niet mijn gedachten, emoties, zintuiglijke gewaarwordingen en ervaringen.

Ik ben niet de inhoud van mijn leven.

Ik ben het leven.

Ik ben de ruimte waarin alles gebeurt.

Ik ben bewustzijn.

In elk mens schuilt een waarnemer die zich bewust is van al die stemmingen, gedachten en emoties die in de geest opkomen en weer verdwijnen. Net zoals je naar objecten in de buitenwereld kijkt, kun je als je rustig en ontspannen bent, ook de dingen die zich in je geest voltrekken als innerlijke objecten observeren. Als je bewustzijn daarmee zou samenvallen, zou je onmogelijk kunnen zeggen: ‘Mijn gedachten fladderen alle kanten op’ of ‘Mijn geheugen laat me in de steek’.  

Kennelijk is er iets in je aanwezig wat deze bewustzijnstoestanden van een afstand gadeslaat. Dit is het Zelf waar alle grote verlichten over spreken. Helaas verdwijnt de waarnemer in jezelf op cruciale momenten vaak achter de horizon en vereenzelvig je je met dingen die je in wezen niet bent – je gedachten, emoties, zintuiglijke waarnemingen en ervaringen – met alle verwarring en narigheid van dien. 

Maak je geen zorgen als donkere wolken je zicht vertroebelen en het leven je zwaar valt. Achter de wolken zal de zon, net als je ware Zelf waarover Tolle spreekt, onverminderd blijven schijnen.

Herkenbare woorden die ook op het pelgrimspad gesproken zijn. Prachtig hoe het tijdelijke blaadje spreekt over het tijdloze in de vorm van het citaat met uitleg van Tolle, die JJ persoonlijk tot één van zijn leraren rekent. Tolle heeft er veel aan bijgedragen om het ego van Jan te leren zien. En wie ziet dat? Dat is Jerfaas, die er altijd al was en altijd zal zijn. Wat geweldig!

Jan is het etiketje op het lichaam, waarvan het brein gedachten produceert. En dat zijn al die jantjes met al die kortstondige fratsen die allemaal zo serieus lijken. Het is van korte duur en dan is het alweer voorgoed voorbij. Wat geweldig om te ervaren. Nog mooier dat in ieder mens zo’n Jerfaas zit. Het is een exacte kopie, dat is nog mooier. Er is er maar één van ons, van mij of ieder ander. Alles wat de illusie oproept dat het anders is, is dus niet waar.

En dan dat Zelf in de ander gaan herkennen en zien, het gelaat van Christus zogezegd. Mogelijk doelde Jezus op de Heilige Relatie toen hij zei: ‘Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben Ik in het midden van hen’.

wordt vervolgd…tot NU… 

Posted in 048 - Je ware Zelf | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Tijd voor contemplatie

Ieder woord door hem gesproken kan ze van harte onderstrepen en dat is ook hoe zij erin staat.  Maar toch…haar voetstappen klinken aarzelend. Opnieuw een trigger. Eerst ‘een boek schrijven’ en nu ‘deze weg samen kunnen gaan’. Daar zijn ze toch al mee bezig. Terwijl hij nietsvermoedend zijn schreden richt op het pad, houdt zij zich in en houdt ze haar schreden in om pas op de plaats te maken. Opnieuw loopt ze tegen de nog altijd aanwezige hindernis aan. Om verder te kunnen gaan, hetzij alleen hetzij samen, zal die toch eerst genomen moeten worden. Ze zal zich op dit punt niet langer moeten inhouden.

JJ, zoals het lied wat door jou gegeven is het nodige teweegbrengt, zo brengt de droom over ‘De nieuwe school’ ook het nodige teweeg. Een gezamenlijke opdracht…ik weet het niet, Jan Jerfaas. Er is een innerlijk proces gaande waarbij ik een dilemma in mijzelf ervaar, wat nog eens extra getriggerd wordt door ‘als we deze weg samen kunnen gaan’. Ja, ik zou dat graag willen, maar… 

En dan gaat het er niet om wat we gaan doen, of hoe we iets gaan doen, en of we überhaupt wel iets gaan doen of niet. Dat is helemaal niet belangrijk. Het gaat niet om de toekomst of een resultaat of wat dan ook. Het gaat er op dit moment om dat mij iets in de weg staat en dat heeft niets met jou te maken, maar dat heeft onder andere te maken met een eerdere relatie met iemand waarin ik mijn grootste verdriet en mijn grootste geschenk ervaren heb. Ik voel dat alles nu samenkomt om dat wat mij in de weg staat op te gaan ruimen. Er wordt mij natuurlijk niet voor niets gevraagd de vloer schoon te maken. 

Nou, Tetty, dat is toch een beetje een triest verhaal dat je mij nu vertelt.

Maar, zo is het niet bedoeld. Wat maakt nu dat jij dit verhaal als triest ervaart? Als ik vertel dat ik innerlijk iets aan het opruimen ben, hoeft dat toch niet per definitie triest te zijn. Hoeveel moois kan eruit tevoorschijn komen? En ook al kan het soms gepaard gaan met tranen…tranen spoelen de vloer ook schoon. Er doet zich iets voor en ik doe er wat mee. Ik gebruik het, zonder er in te gaan zitten of er een drama van te maken. Als zodanig is het tijd voor contemplatie. 

Ja, die contemplatie verbaast me niets, want voor jou is het nu het droom-weekend waarin de plant in de vensterbank, dus in het licht, moet groeien. Neem de tijd daarvoor, want wat is een weekend op de eeuwigheid? In de tijd echter kan het een wereld van verschil maken. Ik meen dat ik aanvoel wat je probleem is, althans waarvan je meent dat het een probleem is of het kan worden. Maar er is geen probleem, nu niet en nooit niet!

Dat mij iets in de weg staat, zie ik niet als probleem maar als een kans om iets op te ruimen.

Wij staan onder leiding van de H.G. die heeft de regie. Wij hoeven niets te doen. Alleen te kiezen voor de Universele Liefde en de Vrede die alle verstand te boven gaat. Jezus zei het aldus: ‘Zoek eerst het Koninkrijk der Hemelen en al het andere zal u toegeworpen worden’.

Dus namens mijzelf gesproken, ik verlang alleen dat koninkrijk en die vrede. Op het niveau van ‘de wereld’ heb ik geen enkele wens.

Ik kan dit vol-ledig be-amen, JJ. De weg die wij tot nu toe zijn gegaan bezie ik met geestelijke ogen, beluister ik met geestelijke oren en ervaar ik met een geestelijk hart en ik weet dat dit bij jou ook zo is. Daarom kunnen we ook ‘in de wereld’ zo met elkaar omgaan. En misschien ten overvloede, maar die eerdere relatie waarover ik sprak was geen fysieke relatie, maar een geestelijke relatie.  

Ik ben mij bewust dat ik die zelfopgeworpen belemmering ook zelf moet opruimen, maar ik voel ook de behoefte om jou deelgenoot te maken van mijn innerlijk proces. Dus ik wil je vragen als het moment daar is om mee te kijken naar een gebeurtenis die ik zal afspelen op het TV scherm.

Misschien markeert dat dan de hele weg die we samen gaan, wel een korte overigens. En misschien is het de eerste stap van een lange weg.

Who knows. Maar als ik zie hoe vanaf onze eerste ontmoeting de weg zich ontvouwd heeft, dan heb ik er alle vertrouwen in dat dit niet de eerste stap van een lange weg inluidt, maar een volgende stap op een lange weg. 

Laat maar gebeuren wat gebeurt. Er zijn geen problemen, alleen gebeurtenissen en meningen daarover. Ik voel me geleid bij alles wat er gebeurt. De mens is geneigd om steeds weer uit het NU te stappen, eerst naar het verleden en van daaruit naar de toekomst. En als je goed kijkt, geldt dat voor alles tot nu toe. Pas wanneer we in volledige overgave gaan leven, en je was ontroerd door het lied wat daar over gaat, dan zal alles wat komt ons dichter brengen bij Thuis, daar waar geen tranen of teleurstellingen zijn.

Ja, dat is ook mijn ervaring en daarom gebeurt dit ook.

Mijn lijfspreuk is tegenwoordig: ‘Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand’. Wat er ook gebeurt, het is goed zo.

En zo is het. Amen. 

Tetty, ik wens je heel veel innerlijke vrede en een spagaat-vrij innerlijk proces toe.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 047 - Tijd voor contemplatie | Leave a comment