Monthly Archives: januari 2015

Het Pad van de Pelgrims – Een lied van overgave

‘Wat niet mogelijk is voor de mens, is mogelijk voor Hem’ echoot in haar door. Ze valt stil en zwijgend valt de nacht stil in de dag. Zo wordt er ook een punt gezet achter de dag die veel heeft gebracht. En de nacht? Wat brengt de nacht de droomreizigers?

In de nacht wordt haar niet iets gebracht, maar wordt hem iets gebracht. Een aloud gezang dat vanuit het liedboek in het vergeetboek is geraakt. Ooit veel gezongen heeft het lange tijd geen stem meer gekregen. Maar nu wordt het hem ingegeven om nieuw leven ingeblazen te worden voor het nieuwe leven waar zij op roze gympen ingestapt is. Hij stelt het op schrift en terwijl hijzelf even uit beeld blijft, brengt hij het bij haar in beeld met de woorden: ‘Leg dit naast de twijfel in de droom’. 

Neem mijn leven, laat het, Heer,

toegewijd zijn aan Uw eer

Maak mijn uren en mijn tijd

tot Uw lof en dienst bereid.

≈ 

Neem mijn handen, maak ze sterk,

door Uw liefde tot Uw werk

Maak, dat ik mijn voeten zet

op de wegen van Uw wet

Neem mijn stem, opdat mijn lied

U, mijn Koning, hulde bied’.

Maak, o Heer, mijn lippen rein,

dat zij Uw getuigen zijn.

Neem mijn zilver en mijn goud,

dat ik niets daarvan behoud.

Maak mijn kracht en mijn verstand,

tot een werktuig in Uw hand.

≈ 

Neem mijn wil en maak hem vrij,

dat hij U geheiligd zijn.

Maak mijn hart tot Uwen troon,

dat, o Heer, Uw geest er woon’.

Neem ook mijne liefde, Heer;

‘k Leg voor U haar schatten neer.

Neem mijzelf, en ’t allen tijd

ben ik aan U toegewijd.

 (gezang 473 – Liedboek voor de Kerken)   

Nietsvermoedend leest TV wat er op het scherm verschijnt en wow…daar gebeurt het. De woorden komen met zoveel kracht haar hart binnen dat ze al bij de eerste zinnen in huilen uitbarst. En ze voelt: hier gebeurt iets in mij, dit is raak. En gedurende de dag is het steeds raak. Niet dat de hoeveelheid tranen nu een graadmeter zijn, maar het geeft wel aan dat er innerlijk iets gebeurt.

Ooit hoorde ze iemand zeggen: ‘Tranen zijn de woorden die het hart niet kan uitspreken’, maar van water-lander tot water-lander kan ze, ondanks de waterlanders, vanuit haar hart spreken. 

‘Neem mijn leven, laat het, Heer, toegewijd zijn aan Uw eer.’ Ja, dit is wat ik wil, JJ, en wat ik iedere dag weer doe en probeer te doen. Dit is mijn dagelijks gebed: om de Liefde die ik ben te leven. Bij de taak die mij toevertrouwd wordt, om te schrijven en te spreken, is er iedere keer weer de twijfel of ik het wel kan, of ik het wel weet…Terwijl ik al die jaren heb ervaren dat ik het weet, dat ik het kan, dat ik geleid word, dat ik in verbinding sta met de Bron, en toch… 

En dan krijg ik drie betekenisvolle dromen, prachtig, een geschenk, waarin mij wederom alles aangereikt en duidelijk gemaakt wordt wat overgave en vertrouwen betreft. Maar Onze Lieve Heer heeft natuurlijk al bemerkt dat dat nog niet diep genoeg is binnengekomen bij Tetty en vervolgens wordt Jan Jerfaas ingeschakeld om nog eens de boodschap te brengen. Nou, die is aangekomen.  

Door jouw betrokkenheid, JJ, hoor ik Gods stem en voel ik dat mij met hart en ziel iets gegeven wordt. Ik neem het mij zeer ter harte en met ontroering bewogen, lieve beste Jan Jerfaas, wil ik je HARTelijk danken dat je mij dit lied onder Green Eyes hebt gebracht. Je hebt het niet beter kunnen doen. Je had er wel een pakje zakdoekjes bij mogen leggen. 

Dat is geweldig om te horen, TV. Vannacht werd ik diverse keren wakker met dat lied in mijn hoofd. Ik weet niet hoe lang het geleden moet zijn dat ik het hoorde. En in de ochtend ‘voelde’ ik dat het voor jou bestemd was. Mijns inziens is het een teken dat de wederzijdse afstemming begint te werken. De Heilige Geest, zeg maar de H.G., gaat ons bereiken via de ander.

Wij Zelf zijn alleen Liefde, alleen Vreugde. God schiep ons als zichzelf. Al het andere van een lichte irritatie tot grote woede of verdriet, of twijfel, of noem maar op, is van het ego. En daar worden we stap voor stap, of van week tot week zoals de symboliek in de droom laat zien, van verlost onder Zijn Leiding. Je zult nog wat meemaken als we deze weg samen kunnen gaan. Op die weg zijn lichaam, wereldse naam en de zogenaamde persoonlijkheid van geen belang. Ze staan zelfs in de weg! De Cursus noemt dat een Heilige Relatie. Als twee of meer mensen de Heilige Geest in hun leven uitnodigen, dan worden zij één van geest. Dat is de opstap naar het ‘werkelijk bij God’ zijn, dus vertoeven in de absolute eenheid. Misschien klinkt dit wat vreemd, maar het zal je duidelijk worden. Het is net als wij ten diepste, in de wereld maar niet van de wereld.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 046 - Een lied van overgave | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De nieuwe school

Het is nog vroeg in de ochtend als de droomreizigers ‘de nieuwe school’, die in de eerdere nachtdroom gestalte kreeg, ‘binnengaan’ om te zien welke leerzame lessen het huisvest. En AL ziende worden die lessen één voor één zichtbaar.

Tetty, de school is symbool voor de leerschool van het leven, waarin wij als ziel ervaringen op kunnen doen, zodat we het hoogst mogelijke potentieel kunnen bereiken.

Ja, maar in feite valt er niets te leren, want je weet alles al. Het is meer een kwestie van het ont-leren van datgene wat jou in de weg staat om jezelf te her-inneren en te ervaren als wie je ten diepste bent.  

Ik voel innerlijk dat ik mij bevind in een volgende fase van mijn ontwikkeling, waarin ‘nieuwe’ vermogens of vaardigheden tot ontwikkeling zullen komen. Het ‘als de leerling er klaar voor is, verschijnt de leraar’ wat door de Ontmoetingsdroom ook al ter sprake kwam, laat zich hier opnieuw zien. Een leraar staat voor iets wat ik zelf of aan anderen kan leren, want ik ben zowel leerling als leraar. 

Maar in deze nieuwe leerfase werk je niet alleen aan je eigen ontwikkeling, Tetty, maar draag je ook de zorg voor een veranderingsproces in het algemeen, waarin ‘voeding geven aan’ en ‘het opruimen en schoonhouden van’ een belangrijk element zijn. Wat zeggen de planten en de vloer jou?

Planten staan symbool voor voortgaande verandering vanwege het proces van groei en ontbinding dat planten van nature doormaken. Omdat ze sterven en weer opnieuw groeien staan ze ook voor dood en wedergeboorte. In spirituele zin wijzen planten op de levenskracht die alles doordringt.  

Zoals ‘het meer van Lugano’ ook al te zien gaf, staat water voor gevoel en is het de essentie van het leven. Het feit dat mij gevraagd wordt de planten water te geven laat zien dat ik vanuit mijn gevoel voeding dien te geven aan het veranderingsproces waarbij de essentie van het leven de voedende factor is. 

De vloer is de basis die ons draagt, JJ, en kan ook symbool staan voor de scheiding tussen het bewuste en onderbewuste. Het is belangrijk om eventueel vuil, als zijnde belemmeringen, tussen het bewuste en onderbewuste, die de scheiding in stand houden, op te ruimen. Zodat de basis ‘schoon’ is, er geen weerstand is en de Waarheid zo zuiver mogelijk gezien kan worden. Het is mijn taak om daar behulpzaam bij te zijn. 

Wat het vegen van de vloer betreft wordt er wel gezegd dat er mogelijk veel spirituele kennis vergaard is waarover nu nagedacht wordt. Er kunnen elementen van verwarring zijn en misschien wordt nu de tijd genomen om die op te ruimen.

Het kan als het ware een schoonmaakproces zijn waarbij de bezem gehaald wordt door zaken uit het verleden of dingen die niet meer ter zake doende zijn en die je als zodanig niet langer dienen.  

Nou, de grote schoonmaak is al eerder ter sprake gekomen op ons pad. Je vertelde mij toen dat het uiteindelijk wel zo is dat ik er zelf met de bezem doorheen zal moeten, en zie hier…jij staat zelf al met de bezem in de hand te vegen. Je maakt het wel aanschouwelijk, TV. Maar hoe dan ook, bij het uitvoeren van de taak die jou gegeven is, kom je dus bepaalde belemmeringen tegen. 

Ja, er kunnen omstandigheden zijn, die ik als belemmeringen zie, waardoor ik ‘de vloer niet zo schoon krijg’ zoals ik zou willen. In dat wat ik in mijzelf opruim en wat tegelijkertijd een groter algemeen belang dient, word ik geconfronteerd met de manier en het niveau waarop de ander leert, ervaart en zich ontwikkelt en daarbij mogelijk nog afhankelijk is leermiddelen en leerboeken. En dat heb ik te accepteren in plaats van dat ik graag zou willen dat die ander dat ook maar gaat opruimen.  

Maar zo te zien ga je daar dus behoedzaam mee om, dan wel omheen. Wellicht moet je ook accepteren dat je je taak niet in één keer kunt uitvoeren en als het ware delen afwerkt waar dat mogelijk is.

Daarin klinkt ook door dat ik doe wat ik moet doen en wat onder de gegeven omstandigheden mogelijk is, zonder daar voor mijzelf en naar de ander toe te kritisch in te zijn of daar een oordeel over te hebben. 

Vervolgens zie je dus ook dat er een belangrijk algemeen leermiddel is wat extra aandacht vereist wat niet uitgesteld kan worden.

Er wordt mij iets gevraagd. Er doet zich iets voor waar ik op in moet spelen. Ik zie een omstandigheid die niet optimaal is en zonder probleem pak ik het aan. Er staat mij niets in de weg om dat wat ik kan doen, ook te doen. Er is geen sprake van vrijblijvendheid. Als ik niks doe, zal dat gevolgen hebben. Dan is er geen groei mogelijk. De plant heeft dorst. Wij zijn die plant.

Het heeft ‘levend water’ nodig, wat in overvloed beschikbaar is en waar niets van verloren gaat.

Dan zie je dus dat hoe de uiterlijke omstandigheden ook mogen zijn, de essentie van het leven niet weg kan vloeien. Zoals Jezus zegt:  

Als iemand dorst heeft, laat hij tot Mij komen en drinken. Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.

(Johannes 7: 37-38) 

Dit heeft te maken met de werking van de Heilige Geest die voortdurend door ons heen wil werken, als wij ons daar voor openstellen. 

Zo kan, voordat het onderwijs pas echt begint, ter overbrugging een rustperiode extra voedend zijn.

Ja, en dan is de tijd gekomen voor het creëren en opvoeren van het leerzame toneelstukje. Een toneelstukje geeft een kijkje ‘achter de schermen’ van gedachten en gevoelens, waarvan  jezelf de regisseur, het script en de acteur bent. Het idee van een toneelspel in een droom benadrukt het idee van de microkosmos binnen de macrokosmos, het kleine in een breder kader, zoals ik later in de droom zelf ook al constateer. 

Je dient het leven te beschrijven zoals het stap voor stap meer inhoud, vreugde en liefde kan krijgen en wat op een leuke manier aanschouwelijke gemaakt kan worden voor alle leerlingen.

En wat je gaat schrijven of samenstellen zal zowel voor jezelf als voor anderen van grote betekenis zijn. Ook de Cursus stelt dat je als leerling en leraar altijd leerling en leraar voor elkaar bent.

Ik wil het graag, JJ, maar ik vraag mij af of ik het kan. 

Je twijfelt of het mogelijk is en ook voor iedereen interessant genoeg om alle aspecten van het leven via het uitbeelden door slechts twee personen tot uitdrukking te laten komen. Om iedere week, zeg maar iedere stap, boeiend te maken lijkt voor jou alleen kennelijk moeilijk. Maar…er lijkt nog een speler in het spel te zijn, Tetty. En voor een script wat boeiend blijft, kan dus door die twee spelers geput worden uit een onbeperkt Himalaya-gebergte van informatie. WIE ZOUDEN WIJ ZIJN ZONDER BOEKEN, CD’S EN DVD’S?? 

Nou, om precies te zijn, de vraag die ik jou tijdens onze eerdere communicatie stelde was: WAT zijn wij zijn zonder boeken, cd’s en dvd’s? Maar goed, diep in mijn hart voel ik dat het mogelijk is omdat iedere situatie in het klein het grote weerspiegeld, en een man en een vrouw tezamen de afspiegeling zijn van alles en iedereen en het volledige potentieel in zich dragen. Het bepaalt mij erbij dat hoewel de middelen beperkt lijken, ze feitelijk alles in zich hebben en de kunst is om dat eruit te halen. 

Man en vrouw zijn inderdaad een symbool van eenheid en staan samen model voor de gehele mensheid. Alles is holografisch, van micro tot macro.

En toch voel ik de beperkingen van mijn middelen. Is het mogelijk? Mijn twijfel of ik dit kan steekt de kop op, JJ. Dat is het punt waar het om draait. 

Tetty, daar moet je geen punt van maken. Wanneer de plant maar genoeg ‘levend water’ krijgt, zal hij blijven groeien. En wat niet mogelijk is voor de mens is mogelijk voor Hem. PUNT!

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 045 - De nieuwe school | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een hindernis

Stilzwijgend heeft ze geluisterd en nadat hij is uitgesproken blijft het stil. Dus toch…een boek schrijven…aan die eerdere onontkoombare gedachte valt niet langer te ontkomen. Is dat de gezamenlijke taak? Een boek schrijven? Iets in haar komt in opstand. Nee hè, niet nog een keer, die ervaring heeft ze al eerder gehad. Het tastbare resultaat daarvan markeerde weliswaar één van de meest bijzondere periodes in haar leven, maar de wijze waarop die periode was afgesloten had haar tot de stellige uitspraak gebracht: ‘Ik zal nooit meer iets met iemand samen doen, ik zal altijd alleen blijven.’ Woorden van toen die zich opwerpen tot een belemmering nu. De wind van de twijfel trekt aan en wakkert aan tot een storm binnenin haar, maar geen zuchtje wind ontsnapt aan haar lippen. Niets aan haar verraadt dat ze stokstijf tot stilstand is gekomen voor de hindernis die zich ineens op haar pad bevindt.

Moet ze deze gezamenlijke reis wel maken? Wat zo van-Zelf-sprekend is begonnen, lijkt opeens minder vanzelfsprekend te zijn. Maar op het moment dat de vraag in haar opkomt, weet ze het antwoord al.

Met innerlijke zekerheid weet ze dat niets zomaar gebeurt. Het moet zo zijn, en niet anders. Maar dan is daar die hindernis.

Is het dan zo dat deze reis slechts bedoeld is om op dit punt te komen waarop er een punt achter gezet moet worden? Of moet de hindernis genomen worden en zal de reis toch gezamenlijk verder gaan? Want hoe dan ook, zowel zijn dagdroom als haar nachtdroom weerspiegelen een gezamenlijke missie. Behelst de gezamenlijke taak dan toch meer dan alleen maar het maken van de reis? Maar of ze het nu voor zichzelf linksom of rechtsom praat, de hindernis wijkt van geen kanten.

Ze kijkt hem in de Green Eyes en zegt heel neutraal: ‘Zou je die droom voor mij willen opschrijven?’ Verder niets. Eerst maar eens op stap naar ‘de nieuwe school’.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 044 - Een hindernis | Leave a comment