Monthly Archives: december 2014

Het Pad van de Pelgrims – Een dagdroom

En het waakbewustzijn blijkt niet in staat de nachtdroom te verbleken.

Goedemorgen Jan Jerfaas, laten we de dag beginnen met de slaap uit onze ogen te wrijven. Ik zou jou graag de boodschap willen laten zien die ik in een droom van de slaaptijd uit het zogenaamde parallelle universum heb ontvangen. Maar zou jij eerst willen onthullen wat jij nog geheimhoudt en mij de dagdroom willen vertellen die jij onlangs hebt beleefd?

En terwijl de pelgrims elkaar daarbij letterlijk diep in de Green Eyes kijken, vertelt hij:

In de toekomende tijd zal het Bewustzijn op aarde flink gaan toenemen en dat zal vooral gebeuren via de jonge mensen. Op vele manieren zal dat over de hele wereld gestalte gaan krijgen en Tetty en Jan zouden daar een handje bij gaan helpen door een boek te schrijven. Dat boek zou een roman zijn waar een bewustwordingsboodschap in verweven zit die voor jonge mensen begrijpelijk is. Er zouden twee hoofdpersonen zijn in het boek, een jongen en een meisje. Op die manier kunnen alle lezers zich optimaal identificeren met die hoofdpersonen.

Het boek zou gericht zijn op de 2e en 3e klas van de middelbare school en onder begeleiding van de leraar Nederlands en de Godsdienst-leraar verplicht gelezen moeten worden, want er hangt ook een cijfer aan vast. Maar die verplichting zal de kinderen niet zwaar vallen, want het zal een heel leuk boek zijn en men wil het gewoon lezen, want het gaat er over hoe je geluk in je leven gaat ervaren.

Verder heb ik geen details gezien, Tetty, en ook geen aanwijzing of het in dit leven was of een volgend leven. Het was een dagdroom of een gedachtenserie die plotseling opkwam uit een onbekende bron, zonder hoofdletter.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 043 - Een dagdroom | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een nachtdroom

In het spel van de herfst zien de pelgrims hoe de natuur zich klaarmaakt om in zichzelf te keren. Alles wordt losgelaten. De gevallen herfstbladeren die de vergankelijkheid van het leven laten zien, markeren het einde van iets of iemand. De natuur sterft af in het vertrouwen dat dit einde een nieuw begin inluidt.

Niets duurt voort behalve verandering.

(Heraclitus –Grieks filosoof)

Zoals alle goede dingen in drieën komen, zo wordt er ‘voor de verandering’ een volgende episode aan het ‘droomboek Tetty’ toegevoegd. In de nachtdroom van zij met die groene ogen stapt ze de nieuwe school binnen.

 ‘De nieuwe school’

Ik ben als leerling op een voor mij nieuwe middelbare school gekomen en word welkom geheten door één van de leerkrachten die over de gang van zaken binnen de school gaat. Hij vertelt mij dat ik als speciale taak krijg het verzorgen van de planten en het schoonhouden van de vloer.  

Ik ga gelijk beginnen met de planten water te geven en daarna ga ik de vloer vegen. Als ik de vloer veeg, merk ik dat het lastig is vanwege alle schoolspullen en leerboeken die de andere leerlingen her en der op de grond hebben liggen. Ik moet overal omheen vegen en zo wordt de vloer niet helemaal schoon. Als ik klaar ben, maakt iedereen zich gereed voor het weekend.  

Als ik om mij heen kijk, zie ik dat die ene grote plant in de vensterbank zijn bladeren al weer slap laat hangen. Die kan zo niet het weekend in, dat redt hij niet, denk ik. Dus ga ik hem weer water geven. De gieter is een rieten mand met een binnenpot die ik vol water laat lopen. Het water loopt zelfs over de binnenpot heen tot aan de rieten bovenrand, maar tot mijn verbazing dringt het water niet door het riet heen. 

Vervolgens krijg ik ook nog te horen dat het mijn taak zal zijn om te zorgen voor het wekelijkse leerzame toneelstukje dat opgevoerd wordt voordat het weekend begint. De opdracht is wekelijks een script te schrijven waarin een levenssituatie uitgebeeld wordt en dit ook op te voeren voor de leerlingen. Er wordt mij op deze manier duidelijk gemaakt dat ik niet alleen maar de leerling ben, maar er wordt ook een beroep gedaan op de leraar in mij. 

Ik wil dit wel, maar ik vraag mij af of ik het wel kan om iedere week weer een nieuw en boeiend script te schrijven. Dat komt omdat er maar twee personen zijn als spelers, ikzelf en de manspersoon die voelt als Jan. Ik zie mijzelf als de poppenkastspeler die maar twee handen heeft, er kan geen derde persoon aan te pas komen.

Hoe kun je iedere week een boeiend verhaal neerzetten als de situatie zich moet beperken tot twee mensen. Wordt dat niet vreselijk eentonig? 

Diep in mijn hart voel ik dat het mogelijk is omdat iedere situatie in het klein het grote weerspiegeld, en een man en een vrouw tezamen de afspiegeling zijn van alles en iedereen en het volledige potentieel in zich dragen. En toch voel ik de beperkingen van mijn middelen. Is het mogelijk? 

Met die vraag word ik wakker.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 042 - Een nachtdroom | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een boodschap

Ondertussen heeft hij met die groene ogen op een andere manier ook niet stil gezeten.

in het weidse uiterlijke landschap

waar de verte naar de einder reikt

komen water en lucht

tezamen in de zwaan

die zich in beide beweegt

als boodschapper van de goden

in het wijdse innerlijke landschap

waar de pelgrim naar oneindigheid reikt

waar hemel en aarde samenkomen

waar water staat voor gevoel

waar lucht staat voor denken

beweegt hij zich in beide

bewogen door de boodschap

Al fietsend langs het kanaal heeft het universum dit een geschikte plek gevonden om bij deze water-lander een dagdroom naar binnen te laten stromen.

Tetty, die dagdroom gaat over een taak die wij gezamenlijk zouden gaan uitvoeren. Maar…ik houd dit nog even geheim…je bent toch niet nieuwsgierig?

Nee hoor, ik ben niet nieuwsgierig. We zijn al gezamenlijk met een taak bezig.

Onontkoombaar springt bij haar de gedachte ‘hij wil met mij een boek schrijven’ tevoorschijn. Een onwelkome gedachte die ze gauw de kop indrukt, maar die desondanks sluimerend aanwezig blijft, of ze het nu wil of niet.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 041 - Een boodschap | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De Engelen van Hunker

Staande in de bunker legt hij nu ook zijn oor te luisteren. Hé, wat hoort hij nu weer? Een lied? Waar gaat dat over? Het is niet te geloven!!!

Tuesday, afternoon,

I’m just beginning to see, now I’m on my way.

It doesn’t matter to me, chasing the clouds away.

 

Something, calls to me,

The trees are drawing me near, I’ve got to find out why?

Those gentle voices I hear, explain it all with a sigh.

 

I’m looking at myself reflections of my mind,

It’s just the kind of day to leave myself behind.

So gently swaying through the fairyland of love,

If you’ll just come with me you’ll see the beauty of.

 

Tuesday, afternoon,

I’m just beginning to see, now I’m on my way.

It doesn’t matter to me, chasing the clouds away.

 

Something, calls to me,

The trees are drawing me near, I’ve got to find out why?

Those gentle voices I hear, explain it all with a sigh.

(Moody Blues)

Nog onbewust van het feit dat ‘the fairyland of love’ nadert, klinkt het hem veelbelovend in de oren dat steeds duidelijker te zien zal zijn hoe de weg zich aftekent. Hij kijkt naar de lucht waarin de jagende wolken ooit verjaagd zullen worden en hemelsblauw ‘the fairyland’ zal omspannen. Dat wat hem roept zal met zachtmoedige stem de tekenen fluisteren die de al zoekende ziel AL zal laten vinden. In alles is voorzien…

…en het zal niet zomaar zijn dat haar hand in de schare engelen getrokken wordt naar de engel die antwoord geeft op ‘the trees are drawing me near, I’ve got to find out why?’

De bomen hebben de gestalten van Engelen aangenomen. Zij voelen de hunker in de bunker en als in een omhelzing staan ze beschermend om hem heen. Ze omringen hem met liefde en houden de wacht. Ze weten dat de hunker hem zal aansporen het tijdelijke vermaak van deze wereld achter hem te laten. En kijkend naar het spel dat de herfstbladeren spelen, vergezellen hem de woorden uit het blauwe boek. 

Je bent gekomen tot waar de weg bedekt is met een bladertapijt van valse verlangens, gevallen van de bomen van hopeloosheid die jij vroeger zocht. Nu zijn ze vertrapt. En je kijkt op naar de Hemel, waarbij de ogen van het lichaam nog maar een ogenblik dienst doen. Vrede is al herkend, ten leste, en je kunt voelen hoe haar zachte omhelzing jouw hart en denkgeest met vertroosting en liefde omringt.(Wd1.200.10:3-6) 

De Engelen van Hunker zullen hem begeleiden als zijn hart getrokken wordt naar het Hart van de Schepping, waar het verlangen zal oplossen in de eeuwige Vrede en Vreugde van Liefde.

Want liefde zou jou vragen alle verdedigingen als louter dwaasheid af te leggen. En jouw wapens zouden zeker tot stof vergaan. Want dat is wat ze zijn.(Wd1.170.5:4-6) 

Het strijdtoneel in en om de bunker zal er verlaten bij liggen als het antwoord op de vraag gegeven is. Alomtegenwoordige Leegte zal de plaats ingenomen hebben van wat een plaats leek te hebben, maar slechts in gedachten heeft plaatsgevonden.

Met de hunker als metgezel richten zij, die elkaars metgezel zijn, hun Green Eyes blik naar de Hemel, wetende dat ze steeds dichter naar de bron van alle leven gevoerd worden, vertrouwende op:

Alleen God is betrouwbaar en Hij zal onze voetstappen leiden.

(Wd1.200.9:4)

Het is op tuesday afternoon 20-11-2012 als hun voetstappen de richting inslaan naar het landgoed van de zuivere heldere bron, waar ze hun voeten lekker laten spelen met de herfstbladeren.

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 040 - De Engelen van Hunker | Leave a comment