Monthly Archives: november 2014

Het Pad van de Pelgrims – De uitnodiging

Ja, het Wonder waarnaar gehunkerd wordt, is God te zien. Kijk je vanuit het ego of vanuit je ware aard, Liefde. Hunker in de bunker is het bewijs dat er diep vanbinnen een strijd gaande is tussen het vlees en de geest. Het is de roep van een sterk zielsverlangen naar de eeuwige liefde van God. 

 Uw geest, afkomstig van de almachtige God,

is niet tevreden met wat deze wereld biedt;

en zal nooit tevreden zijn,

omdat u de grootste schat van uw ziel bent verloren,

die al uw verlangens kan bevredigen: God. 

(Paramahansa Yogananda) 

Aardse zaken zullen dat verlangen nooit kunnen bevredigen. Alleen onvoorwaardelijke liefde uit de Bron kan de ziel bevredigen. 

Tetty, ik lees hier in het blauwe boek:

Voorbij deze wereld is een wereld die ik verlang. Ik kies ervoor die wereld te zien in plaats van deze, want hier is niets wat ik werkelijk verlang. (Wd1.129.7:3-4)

De Vader roept, de Zoon zal gehoor geven. En dat is al wat er te zeggen valt over een wereld die gescheiden lijkt van God, en waar lichamen werkelijkheid hebben. (Wd1.200.9:6-7)

Er is een plaats in jou waar deze hele wereld is vergeten, en waar geen enkele herinnering aan zonde en illusie nog voortleeft. Er is een plaats in jou waar tijd niet speelt, waar de weerklank van de eeuwigheid wordt gehoord. Er is een rustplaats zo stil dat geen geluid opstijgt dan een lofzang aan de Hemel tot blijdschap van God de Vader en de Zoon. Waar Beiden verblijven, worden Beiden herinnerd. En waar Zij zijn is de
Hemel en heerst vrede. (T29.V.1:1-5) 

Zoals al eerder gezegd, Tetty, heeft de Cursus in Wonderen mijn leven veranderd. Het heeft antwoord gegeven op alle vragen die ik al zo lang had ten aanzien van het christelijk geloof. De dogma’s die me steeds het gevoel gaven dat ‘er iets niet klopte’. Qua leringen zogezegd ben ik er uit, nu de constante ervaring van Liefde nog, en die moet je geschonken worden. Dat kun je mijns inziens niet zelf doen, je kunt het hooguit ‘uitnodigen’.

Je kunt het in zoverre uitnodigen door je bewust te zijn dat jij uitgenodigd wordt. Hoe kijk je? Hoe luister je? Dat is het enige dat je kunt ‘doen’. En het is zo, dat Liefde zich niet openbaard in het doen, maar in het niet-doen. 

God Zelf zet de laatste stap, zegt Jezus in de Cursus.

God kan pas een laatste stap zetten, als jij de laatste stap zet. God wacht op jou. Het is aan jou.

In de Bijbel staat: Tenzij gij uzelf verloochene, zult gij het Koninkrijk niet zien.  

Dit is een prachtige uitspraak, die je al eens eerder noemde. Jij vroeg je toen af of er bedoeld wordt dat Jerfaas de hele persoon Jan met zijn jantjes liefdevol terzijde moet schuiven. En ik antwoordde toen: wat zou er gebeuren als Jerfaas de hele persoon Jan met zijn jantjes liefdevol omarmt in plaats van liefdevol terzijde schuift? God in ons, met ons, door ons. God in Jan, met Jan, door Jan. Dat kan niet als je Jan terzijde schuift. Dat kan alleen als je je overgeeft. Want jezelf verloochenen is jouw eigen kleine wil overgeven aan de grote Wil van wie Jezus ‘de Vader’ noemt. Dat doe je niet door jouw wil terzijde te schuiven, maar door jouw wil te laten opgaan in de Wil van de Vader. De overgave van het doen aan het niet-doen, het gedaan worden. Vrede zij met u! 

Er is geen vrede dan de vrede van God, omdat Hij één Zoon heeft die geen wereld kan maken tegengesteld aan Gods Wil en aan die van hemzelf, die dezelfde is als de Zijne.(Wd1.200.7:1) 

Goed, laten we er vanuit gaan dat Jerfaas het bewustzijn is. En als ik dan Jan Jerfaas zie, dan voel ik dat Jerfaas heel graag wil, en dat Jan als instrument, ondanks een amusant geluid, toch ook een mooie klank laat horen. Ik luister er in ieder geval graag naar. Ik luister erdoorheen, zoals ik er ook doorheen kijk. Zo nodig je het wonder in jezelf uit en zal de ervaring van Liefde je geschonken worden.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 039 - De uitnodiging | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een rol spelen

Tetty, ik verlang ernaar om altijd de Liefde van God te voelen, voor iedereen en alles wat leeft. Ik verlang ernaar altijd de Vrede te voelen die alle verstand te boven gaat. Nu is dat niet zo. Korte momenten lijkt het enigszins in de buurt van die Liefde en Vrede te komen en dan is het weer weg. Dan zijn de jantjes weer actief. Vooralsnog amuseren zij zich in de speeltuin van illusies. En Jerfaas kijkt naar de jantjes die af en toe fratsen uithalen. Ze vormen een vat vol tegenstellingen en dat schijnt het ego weer te geven.

Begrijpelijk dat de jantjes af en toe fratsen uithalen en mooi dat Jerfaas zoals altijd in alle rust naar Jan kijkt, maar wat doet dat uiteindelijk met Jan? Als jij Jerfaas als het bewustzijn ziet, m.a.w. als Jerfaas liefde is, dan is Jan het instrument waardoor die liefde kan gaan stromen en het hier op aarde voelbaar, hoorbaar en zichtbaar tot uitdrukking mag brengen. Daarin hebben wij een mooie taak. Maar dan lijkt het mij zo dat Jerfaas niet alleen toekijkt hoe de jantjes hun eigen gang gaan en dat maar laat gaan, maar dat hij de jantjes ook laat zien hoe ze in overeenstemming met Jerfaas in die speeltuin hun gang kunnen gaan. En dat hoeft echt niet minder amusant te zijn. 

Zolang die jantjes dat vat vol tegenstellingen blijven vormen, zijn ze moeilijk bruikbaar voor Jerfaas, terwijl Jerfaas ze wel speciaal heeft uitgezocht om zichzelf hier op aarde te ervaren, en niet alleen als toeschouwer. En dan kan hij die deur in die bunker wel opendoen, maar dan? En zolang het scherm er nog tussen staat? Jerfaas wil heel graag en als die jantjes zich meer en meer laten omvormen…

Op dit moment is het nu eenmaal zo dat er een subject lijkt te zijn in de vorm van Jerfaas, die niet anders kan dan zich ‘ik’ te noemen, en het object is dan uiteraard Jan en zijn lichaam-tijd-denk activiteiten. Jerfaas realiseert zich steeds meer dat Jan toch ook een soort intrinsieke verschijning is, voelt er ook veel compassie voor, maar beseft ook dat zonder tijd er geen Jan is. De ‘juf’ zou zeggen: ‘Ik Ben is de 1e persoon enkelvoud van het werkwoord Zijn. Onthoud dat goed!’

Als individuen zijn wij acteurs die een rol spelen in het goddelijk spel. Maar die rol zegt niets over wie wij werkelijk zijn. Die rol kan ons brengen tot wie wij werkelijk zijn. Wij moeten ons niet identificeren met de acteur en de rol die gespeeld wordt, maar met degene die als het ware in de huid van de acteur gekropen is om die rol te spelen, het bewustzijn erachter. Dus dat er contact onderhouden wordt met de regisseur, die jij Jerfaas noemt. Ik noem dat God. Maar soms wekt jouw verhaal bij mij de indruk dat Jerfaas ook tot een rol geworden is. Zit God daar dan weer achter? Of komt het omdat het een en ander soms moeilijk in woorden weer te geven is? 

Au, de gedachte dat jij soms denkt dat Jerfaas een rol is die Jan speelt doet een beetje pijn. Maar die pijn kan alleen van Jan zijn. Dus hoe zit dat? Tetty, ik ga nu even diep naar binnen…

…daar komt Antwoord…

Die zogenaamde pijn wordt veroorzaakt doordat Jan het ‘besef’ van Jerfaas claimt als iets van hem. Terwijl Jerfaas, ofwel bewustzijn, ofwel God zich laat zien aan Jan en door hem heen werkt, mits die deur maar enigszins op een kier staat. Dan zal het besef doordringen dat je in werkelijkheid niet los van anderen in een lichaam bestaat, dat wij allen in de geest met elkaar verbonden zijn in één ondeelbaar Zelf en dat daarom niemand gekwetst kan worden. Zoals in het blauwe boek staat:

Niets kan jou kwetsen, tenzij jij het de macht daartoe geeft.

(T20.IV.1:1) 

Wanneer je dat weet dan ben je in staat om alles, iedereen en elke situatie te accepteren zoals ze zich voordoet, zonder weerstand, zonder iets te willen veranderen. Dat is Het Wonder.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 038 - Een rol spelen | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Hunker in de bunker

Jan staat vertwijfeld in de bunker nadat hij de stem heeft gehoord die zei dat wat hij zag niet de waarheid is. Hij moet stoppen met schieten en alle snoeren van de apparatuur lostrekken. En…hij moet de deur openen om de Liefde binnen te laten.

Een plotselinge windvlaag doet de deur rammelen in het slot. Dit geeft hem te denken. Van buitenaf komt wel inzicht of hulp, maar hij moet zelf de deur openen. Daar komen gedachten over de woorden van Tetty. Ja, dat voelt goed, dat komt uit de Bron, daar is hij van overtuigd, niet één woord wat hij niet zou kunnen onderstrepen. Open de deur van je hart, tja, kun je dat zelf wel? En met een windvlaag komen de woorden:

Ja, dat kun jij zelf, sterker nog, jij bent de enige die dat kan doen, niemand anders kan dat voor je doen. En de enige manier waarop je het kunt doen is om denken en voelen samen te brengen. Dan zullen vorm en inhoud samenkomen en kom je in het hart van jezelf. De Eeuwige Waarheid is te vinden in je eigen hart.

Hij hoort als het ware een knerpend en piepend geluid van een deur met vrijwel vastgeroeste scharnieren. Het beeld van een deur op een kier met een felle streep licht dat naar binnenvalt verschijnt voor zijn geestesoog. Maar hij is het niet die de deur opent, het gebeurt van buitenaf. En in een vlaag van woorden hoort hij zeggen:

Het kenmerk van die deur is dat hij niet van buitenaf geopend kan worden. Iets of iemand buiten jou kan die deur niet openen. Die deur kan alleen maar van binnenuit geopend worden.

Weer een windvlaag en herfstbladeren komen onder de deur door naar binnen. Is dit een teken van een periode die afgesloten wordt?

De bladeren komen langzaam tot rust op de grond. Jan kijkt naar de deur. Het slot zit aan de binnenkant en…het is een cijferslot. Maar wat is de code? Hij kent hem niet. Is er geen aanwijzing? Voor zijn geestesoog ziet hij dat de bladeren op de grond de vorm van cijfers aangenomen hebben. Wat staat daar? Wat heeft die windvlaag veroorzaakt?

Hij leest 20112012. Is dat de code van het slot? Of is het een datum? Of is het allebei? Zullen de pelgrims met z’n 2-en via de 11 met z’n 2-en aankomen bij de 12? Het hemelse getal dat zowel het aardse als het goddelijke in zich besloten houdt. Het getal van de geestelijke vervulling, wanneer alles tot voltooiing komt. De hunker in de bunker is voelbaar.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 037 - Hunker in de bunker | Leave a comment