Monthly Archives: september 2014

Het Pad van de Pelgrims – Het meer van Lugano

Dromen zijn een heelmakende spiegel,

een die aan het licht brengt wat werkelijk waar is in mij.

(Umberto Saba)

In de weerspiegeling van de droom komen de woorden in beeld die betekenis geven aan het gebeuren. Woorden van inzicht die haar hart raken, die haar de tekenen die haar de richting wijzen innerlijk doen verstaan. Woorden die als een weerspiegeling verwijzen naar wie zij is, naar de essentie van haar bestaan. Met hart en ziel laat de ene water-lander de woorden stromen naar hem in wie zij een luisterend oor vindt. En de andere water-lander laat zich meevoeren op haar zwemtocht over het meer, een tocht die in haar verleden begint.

Ik was 11 jaar oud, toen ik met mijn vader, moeder en zusje kampeerde in Italië, aan het meer van Lugano. We stonden met de tent aan het water en ik heb toen ook wel in het meer gezwommen. Weliswaar dicht bij de kant, want zwemmen is voor mij oké, zolang ik maar vaste grond onder mijn voeten heb en niet met mijn hoofd onder water kom. 

De zwemles op jonge leeftijd was voor mij één groot drama, waar uiteindelijk na veel tranen een punt achter werd gezet, in de hoop dat het op latere leeftijd  beter zou gaan. Toen ik 11 jaar oud was, heb ik uiteindelijk met eindeloos geduld van een lieve gymmeester de ‘Proef’ gehaald, de voorloper van diploma A, waar ik later nog voor geslaagd ben. Toen vond ik het welletjes.

Het is nu 47 jaar later, ik ben 58 jaar, en in mijn droom ben ik opnieuw in gezelschap van mijn familie aan het meer van Lugano. 47 is numerologisch 11, een meestergetal, en 58 is numerologisch een 4. 

Het getal 4 is een ‘heilig’ getal dat wordt geassocieerd met het aardse. Er zijn 4 jaargetijden, 4 windstreken, 4 evangelisten, 4 elementen. 4 staat standvastig, stabiel, zeker en aards in de wereld. 4 staat symbool voor het omzetten van de geest in de materie, teneinde tot inzicht en kennis te komen.  

Het getal 11 is een spiritueel getal, een meestergetal. Er is meesterschap vereist om de weg van het midden te bewandelen. Het is het getal van de inspiratie, de openbaring, de dromer en de geestelijk leider, de boodschapper van het licht. 11 is het nieuwe geboren laten worden en verankeren. De ware 11 beschikt over intuïtie en geestelijk inzicht. Het gaat om het vinden van de waarheid, om zelfverlichting. De eigen kwaliteiten moeten gebruikt worden om de ware reden achter het bestaan te vinden.

Er wordt gezegd dat de ware 11 graag in gezelschap vertoeft van mensen die geestelijk een stimulerende werking op haar hebben…ik denk hierbij in het bijzonder aan Jan Jerfaas van Beek…en dat zij zelf een bron van inspiratie voor anderen kan betekenen…ik hoop het.  

De opdracht van het getal 11 is om de mensheid volkomen onzelfzuchtig te dienen en daarom is het zaak zoveel mogelijk menselijk begrip aan te kweken.

Ik bevind mij in de droom dus in aanwezigheid van mijn familie. De familiekring staat symbool voor de achtergrond van je ervaring, die je waarden, opvattingen en overtuigingen bepaald.  

Het meer van Lugano ligt aan de grens van twee landen, Zwitserland en Italië. Als ik het meer ga overzwemmen ga ik dus over een grens, van het ene gebied naar het andere. Dit is wel heel symbolisch. 

Het feit dat ik zoiets nog nooit gedaan heb, bang ben voor water en niet weet of ik het zal redden, bepaalt mij bij de vragen: Blijf ik zitten waar ik zit, houd ik vast aan oude patronen, of ga ik van de kant af? Maar er is dus geen enkele twijfel om er niet aan te beginnen. En zwemmen duidt op zelfvertrouwen of een groeiend zelfvertrouwen waarmee je de invloeden, neigingen en gedachten die je leven beheersen hanteert. Het geeft mij een goed gevoel dat ik de uitdaging aanga om de vaste grond onder mijn voeten te verlaten om een nieuwe ervaring op te doen. Daarin zit overgave. Ik moet het alleen doen, maar mogelijk voel ik hierin wel de beschermende aanwezigheid van mijn familie, waarin ik mij gesteund voel. We doen het gezamenlijk, ik sta niet alleen. 

Water staat voor gevoel. Water is de essentie van het leven. Ik laat mij vanaf de kant het water in zakken, m.a.w. ik laat mijzelf in mijn gevoel, in de essentie van het leven zakken. Water is ook het symbool van het nieuwe geestelijke leven, de golfslag der veranderingen. Water brengt transformatie en transcendentie samen. In de Bijbel wordt gesproken over Het Water des Levens, zoals in sprookjes gesproken wordt over Het Levenswater. Het zal de mens weer in verbinding brengen met zijn eeuwige, geestelijke kern waarvan we afgesneden zijn.  

Om mij heen zie ik dan drie mensen in het water. Ik zie alleen hun hoofden die identiek zijn, in neutrale gladde vorm, zonder haar of gelaatstrekken, één in leeftijd. Het voelt als mijn moeder, mijn zusje en een ‘vraagteken’ persoon.  

Het hoofd staat voor denken. Als je meer in je gevoel komt en de identiteit met het denken wordt losgelaten, word je als persoon neutraaI. Als het waarnemen zuiver is, is er geen onderscheid. De uiterlijke vorm en kenmerken verdwijnen, er is eenheid.  

Drie is het getal van de goddelijke drieëenheid. Als je weet en ervaart dat je deel van die eenheid bent, kun je neutraal naar jezelf en je eigen leven en naar de ander en zijn of haar leven kijken.  

Hoewel de ‘vraagteken’ persoon geen persoonlijke kenmerken meer vertoont, is er in het gevoel wel herkenning. Nu ik buiten mijzelf als persoon sta, kijk ik naar mijzelf als deel van de eenheid. Ik ben de ander en de ander is mij. 

Mijn vader is er dus ook, maar niet in het water. Hij staat aan de kant en kijkt toe. Het is mijn aardse vader die symbool staat voor de Vader. Hij stuurt mij als het ware op weg, The Lord calls me to enter in, en laat mij niet alleen.

Water staat ook voor het potentieel en het vermogen een nieuw leven te scheppen als reactie op je eigen innerlijke verlangens. In hoeverre laat je je doen en laten bepalen door het groepsgebeuren, zoals maatschappij, kerk, of familie? Binnen het groepsgebeuren kom je vaak niet verder in je proces. Maar ik maak mij los van het groepsgebeuren, ook al zijn ze binnen mijn ruimte zoals ik later zal ervaren. Maar de binding is losser geworden. 

Gaandeweg steken angst en twijfel de kop op, m.a.w. het denken komt op. Onzekerheid doet mij achterom kijken naar daar waar het naar mijn idee veilig, vertrouwd en zeker was. Ja, je kunt beter niet achterom kijken. Dat heeft de vrouw van Lot uit de Bijbel ons wel laten zien. Je moet loslaten. Het kan ontmoedigend en belemmerend werken als je ziet dat je ondanks je inspanningen nauwelijks verder bent gekomen. Het zorgt vaak alleen maar voor meer angst en twijfel. 

Ik roep mijn Vader en zoals ik Hem meteen in mijn nabijheid voel en Hij boven ons verschijnt, zo staat Mijn Vader boven alles wat ik in mijn leven meemaak en is Hij er tegelijkertijd mee verbonden. Hij is er altijd. Vraag en het zal je gegeven worden. En een metalen tafeltje is wel heel symbolisch. 

Een tafel staat voor een gemeenschappelijke activiteit. Het is een uitnodiging om mijzelf te ervaren als deel van het geheel. Ik in de Vader, de Vader in mij. Metaal is het vijfde element. In de Oosterse astrologie staat mijn geboortedatum voor Water 1. Metaal is het voedende element van water.  

Vervolgens zie je dus wat er gebeurt tijdens het gebruik van het tafeltje en de gedachte die het oproept. Zodra het denken opkomt, kun je wegzakken in afgescheidenheid. Als de twijfel de kop opsteekt, kun je het gevoel krijgen te zinken. Mijn vertrouwen wordt op de proef gesteld. 

Dezelfde symboliek zie je ook in het bijbelverhaal ‘Jezus gaande over het meer’, waarin Petrus met zijn ogen gericht op Jezus vol geloof, vertrouwen en innerlijke kracht over het water naar hem toeloopt. Maar op het moment dat Petrus zich focust op krachten buiten hem, die sterker lijken te zijn, doen ongeloof en twijfel hem zinken.   

Op het moment dat ik het denken loslaat, is er vertrouwen en overgave. Door overgave beleef je de inkeer in jezelf. Als ik mij afstem op God in mij is er verbinding. Het ervaren van Gods aanwezigheid maakt dat het onderscheid tussen het een en het ander wordt overstegen. Het is bevrijdend. Het is het begin van nieuw leven.  

Ik wilde de overkant bereiken, maar er valt niets te bereiken, want er is geen afstand. Alleen als ik denk dat er afstand is, zal het er zijn, want het product van mijn eigen denken is mijn omgeving. Als ik afstand ervaar is er sprake van dualiteit, m.a.w. ik ervaar de afstand in mijzelf. Er is geen afstand omdat ik van niets gescheiden ben. Ik ben er al. De ervaring van eenheid ontstijgt  de dualiteit. 

Ik ben als het ware over een grens gegaan, maar er is geen grens, er zijn geen tegenstellingen. Er is geen ‘deze kant’, er is geen ‘andere kant’. Er is geen hier, er is geen daar. Alles valt samen, want alles is Een. Het leven is begrensd, Het Leven is onbegrensd. Ik ben wie ik ben. Ik ben waar ik ben. Ik Ben. 

Stilte…en in de stilte…zweeft de fluistering…flarden van een lied…voor de water-landers…

…om anderman een woord te zijn… 

…om alles en om niets te zijn… 

…om water voor de zee te zijn… 

…wordt alleman geboren… 

(Huub Oosterhuis)

Onbewust dat deze droom de kiemkracht in zich draagt die zal leiden tot de creatie van het 11-achtige wezentje het elfje door het stromende beekje, vervolgen de pelgrims hun pad.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 032 - Het meer van Lugano | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een spel en een droom

Verrast staat Tetty te kijken naar de foto die voor haar te kijk wordt gezet en haar blik gaat van oudeJan naar jongeJan.

Geweldig JJ, wat een prachtige foto. Ik zie het hele verhaal voor mij. Het is terug in de tijd en tegelijkertijd is het nu. Natuurlijk is het lichaam van het jongetje veranderd, in die zin dat het groter en ouder is geworden, maar ik vind het zeker niet onherkenbaar veranderd. Dit is Jan helemaal. Ach, en die blik in de ogen is een momentopname. Ik zie er geen wantrouwen in. Ik denk meer dat het komt door die fotograaf, dat Jan zich wat ongemakkelijk voelde met de situatie. Maar ik zie ook iets gevoeligs en kwetsbaars in die blik, wat ik ook nu nog wel eens in je ogen zie.  

Het mooie en ontroerende vind ik als je zo’n foto van vroeger ziet, dat er tussen dat jongetje van toen en dat jongetje van nu een heel leven ligt, met al zijn ups en downs, hoop, verlangens, idealen, vervuld en onvervuld, wat dan ook en hoe dan ook, waar je toen nog geen weet van had, maar wat je heeft gebracht op het punt waar je nu staat. En ik hoop dat je met al je kennis, wijsheid en inzicht die het heeft opgeleverd, ondanks alles en dankzij alles, blij en dankbaar kunt zijn met waar je nu bent, ook al heb je het gevoel nog in de spiegel der raadselen te kijken. Maar er staat geschreven:   

Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen, doch straks van aangezicht tot aangezicht

(1 Korinthiërs 13:12)

Van aangezicht tot aangezicht…oog in oog…en tot die tijd… 

Kom Green Eyes, het leven is een spel en de aarde is de speeltuin. Het punt is alleen dat we ons dat niet altijd voldoende beseffen. Op de een of andere manier maken we het spel zo ingewikkeld, dat het in niets meer lijkt op een spel, maar eerder op een onderlinge strijd op leven en dood. We spelen het alsof ons leven ervan afhangt. Maar het is niet meer of minder dan een doe-alsof spel. Speel het. En of je nu wint of verliest…speel het…zonder in het verliezen of het winnen te gaan zitten. Speel het…als een kind, die speelt om te spelen. Er staat niets op het spel. Dit alles is een verschijning in bewustzijn en wordt opgemerkt door bewustzijn. Bewustzijn speelt het spel met zichzelf om zichzelf te ervaren. 

Het zonlicht speelt met de laatste stralen tot het zich gewonnen geeft aan het avondlicht dat zich al snel verliest in het donker van de nacht. Alles wordt stil en in de diepte van de duisternis licht de ziel van de water-landers op als een rimpelloos meer, waarin het beeld van de hemel zich kan spiegelen.

In dat beeld verschijnen TV beelden die haar als een droom een spiegel voorhouden en haar eerdere woorden lijken te weerspiegelen; hoe je veilig naar de kust wordt gebracht waar je door Bewustzijn wordt gekust. En als door het herwonnen zonlicht de nieuwe dag wakker is gekust, brengt ze voor JJ met woorden de droom tot leven. Ze neemt hem mee naar de oever van het meer van Lugano.

‘Het meer van Lugano’

Ik bevind mij in aanwezigheid van mijn familie aan de oever van het meer van Lugano. We zijn met z’n vieren. Het plan is om gezamenlijk het meer over te zwemmen. Het voelt als een spannende uitdaging. Ik heb zoiets nog nooit gedaan en ben eigenlijk bang voor water. Ik weet niet of ik het zal redden om het meer over te zwemmen. Toch is er geen enkele twijfel om er niet aan te beginnen. 

Ik laat mij vanaf de kant het water in zakken. Om mij heen zie ik drie mensen in het water. Ik zie alleen hun hoofden die identiek zijn, in neutrale gladde vorm, zonder haar of gelaatstrekken, één in leeftijd. Het voelt als mijn moeder, mijn zusje en ? Mijn vader is er ook, maar niet in het water. Hij staat aan de kant en kijkt toe. 

We maken plezier, genieten van in het water zijn en van het vooruitzicht naar de overkant te zwemmen. Ik maak mij los van de groep en begin richting de overkant te zwemmen. Het voelt goed. Ik hoef er nauwelijks moeite voor te doen. Toch bekruipt mij onderweg steeds vaker het gevoel dat ik de overkant wellicht niet zal halen. 

Na een tijdje zwemmen kijk ik achterom en zie ik dat ik eigenlijk nog steeds niet ver van de kant ben. En de overkant is nog ver, niet zichtbaar. Voor mij strekt zich een grote watervlakte uit. Terwijl ik doorzwem, met mijn familieleden in de buurt, nemen mijn angst en twijfel toe.  

Ik roep mijn Vader, die ik meteen in mijn nabijheid voel, en ik vraag of Hij een hulpmiddel kan geven voor als ik moe zal worden en het op eigen kracht niet zal redden. Op hetzelfde moment verschijnt mijn Vader boven ons en Hij heeft voor ieder van ons een klein, rechthoekig metalen tafeltje.  

Hij laat het tafeltje omgekeerd met het blad op het water zakken, zodat ik met mijn armen en bovenlichaam steunend op de onderkant van het blad kan rusten. Als ik dat doe, komt door mijn lichaamsgewicht het tafelblad meteen iets onder water. In een flits denk ik: oh, nee, hè, hier heb ik niks aan. Tegelijkertijd met die gedachte wint het vertrouwen in mijn Vader die mij dit gegeven heeft. Hij heeft vertrouwen in mij, dan moet ik vertrouwen hebben in datgene wat Hij mij geeft. Hij weet wat ik nodig heb.  

Op datzelfde moment bevind ik mij in één klap aan de overkant van het meer. Ik ben verheugd en verrast dat ik die hele afstand heb afgelegd en zo het meer van Lugano ben overgezwommen. Als ik achterom kijk naar daar waar ik vandaan gekomen ben, zie ik tot mijn grote verbazing geen andere kant en deze kant. Alles is tot één plek samengevallen. Het is de plek waar ik ben. Ik Ben.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 031 - Een spel en een droom | Leave a comment