Monthly Archives: augustus 2014

Het Pad van de Pelgrims – Be-spiegel-ingen

Hij fietst door de uitgestrekte velden. Het is prachtig weer met een lekker zonnetje en de wind in de rug. Heerlijk! Het is alsof hij als een vogel door het landschap scheert. Door de laagstaande zon op deze herfstdag heeft alles een andere kleur dan in de zomer.

Hij voelt zich meer één worden met de natuur. Tja, het lichaam is sowieso een deel van de natuur en ‘het leven’ in dat lichaam zit ook in de eendjes in de sloot, in de bomen en in iedere grasspriet. Het is Jan alsof hij ziet en voelt dat alles één is. En dat alles is zoals het is op dit moment, en wat er ook verandert, het is zoals het is. Een diep gevoel van geluk neemt bezit van hem en hij voelt tranen van ontroering in zijn ogen. Hoe wonderlijk.

Het is of hij de enige mens op de wereld is. Geen huis, geen mens te zien, alleen de natuur en een hemel van een soort blauw zo mooi, dat is nu hemelsblauw. Enkele sneeuwwitte wolken, van het witste wit, roepen een Bijbeltekst in hem op. ‘Al waren uw zonden rood als scharlaken, ze zullen worden als witte sneeuw’.

Jan glimlacht. Hij herinnert zich nog dat die woorden werden gesproken op de kerstviering van de buurtvereniging door een zéér gelovige man, een ouderling van de kerk. Dat was in de jaren vijftig en…hij had toen een fietsje met een spiegel. Plotseling stoppen de herinneringen van Jan aan toen. Hij heeft nu ook een spiegel op zijn fiets. Het brengt ineens de herinnering aan een moment, nog niet zo lang geleden, toen Tetty een grapje maakte over die spiegel op zijn fiets.

Ongeveer 60 jaar geleden had Jan een fietsje en hij kreeg van Sinterklaas, die goedheilig man, een spiegel voor op dat fietsje. Wat was hij er trots op. Hij heeft er nog een foto van. Die zoete herinnering aan een levenslustig kind met een schier oneindig leven voor zich werd door Tetty wreed gekoppeld aan een oude man wiens houdbaarheidsdatum met rasse schreden nadert.

Terwijl hij nu al fietsend in de spiegel kijkt, ziet hij het verleden, in die zin dat hij de bomen en de weg ziet waar hij kort geleden langs fietste, maar nu vanuit een ander gezichtspunt. Hé, dat is een interessante gedachte; als je terugkijkt zie je het altijd anders.

Jerfaas glimlacht, zou Jan nu inzien dat alleen het Nu bestaat en dat terugkijken of terugdenken altijd een gedachte is?

Nu kijkt Jan vooruit, naar de omgeving die dichterbij komt. Dat doet hij in het Nu. Maar als hij even later een boom van dichtbij ziet, is die net even anders dan kort geleden. Of meent hij dat, want die waarneming van daarnet is nu een gedachte geworden.

Nu kijkt Jan naar links en hij ziet hij de laagstaande zon. Nu kijkt hij naar rechts en hij ziet in het gras achter de sloot waar hij langs rijdt de schaduw van zichzelf meefietsen. Wat lijkt dat echt zo’n fietsende schaduw. Maar het is een manifestatie.

Als een wolk plotseling voor de zon schuift, is de schaduw weg. Eigenlijk net als een gedachte. Die is er, al dan niet met een bijbehorende emotie, en plotseling is ie weg. Foetsie.

Jan steekt zijn hand op. De schaduw reageert bliksemsnel en steekt ook zijn hand omhoog. Jan probeert sneller te zijn dan de schaduw. Het lukt niet. Hier zijn bepaalde natuurwetten actief. De wetten van vorm, als niet blijvende waarnemingen van het lichaam. Gedachten zijn vrijwel hetzelfde, als niet blijvende beelden die het brein produceert. Soms zijn het woorden zonder beeld, maar toch symboliseren ze beelden. Ieder woord symboliseert een beeld of iets wat ermee samenhangt.

Jerfaas ziet de gedachten van Jan verder wervelen, nu komen ze bij Tetty en haar dromen. Dat zijn ook symbolen, ze heeft er een prachtige uitleg aan gegeven. Zo’n droom is als echte literatuur, er zit een laag van betekenis onder, en mogelijk daaronder nog ééntje, enzovoort…

Wederom komt de gedachte aan de Cursus in Wonderen die stelt dat woorden symbolen zijn van symbolen en dat alles in deze wereld een symbool is van iets anders. Dus alles wat gebeurt en gedacht en gedroomd wordt, is niet werkelijk. Is dat het spel waar Tetty over sprak? Ziet zij haar dromen louter als een spel? Ligt een droom qua werkelijkheidsgehalte boven of onder een ervaring? Is alles wat gebeurt een holografisch gebeuren in ontelbare varianten? En hoeven we en kunnen we alleen maar kijken? En wanneer we er iets van vinden, dan kijken we naar dat ‘er iets van vinden’?

Jerfaas ziet dat Jan met zijn kornuitjes weer in de spiegel der raadselen kijkt. En eigenlijk vindt hij dat ook wel weer leuk. Is dat ook het spel?

Na al deze be-spiegel-ingen kijkt Jan met zijn fietsje met spiegel hem vanaf de foto aan. Vergeleken met nu is het lichaam van het jongetje onherkenbaar veranderd en op de foto is te zien dat het ventje met enig wantrouwen de wereld in kijkt. Kwam dat door de fotograaf of had hij het gevoel dat de toekomst niet alleen maar pais en vree zou brengen? Jan weet het niet meer, hij heeft een vage herinnering, dat is alles. Jerfaas kijkt met een goed gevoel naar de herinnering van Jan en de ‘juf’ kan ook tevreden zijn; het is verleden tijd en die bestaat niet. En tot slot besluit hij de foto voor Tetty te kijk te zetten.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 030 - Be-spiegel-ingen | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De overgangsfase

Ik voel dat dit een belangrijke droom is aan het begin van het Pad, JJ. Het is niet zomaar dat deze droom op dit moment komt. Het zegt niet alleen iets over mijn eigen ontwikkeling, maar ook over de ontwikkeling waar de mensheid doorheen gaat. De bewustzijnsverandering die zich aan en in mij voltrekt is representatief voor de verandering die zich op enigerlei wijze op enig moment in veel mensenlevens voltrekt. Deze droom draagt de universele boodschap in zich die voor ieder mens geldt, en waarin wij elkaar kunnen herkennen. 

We leven in een tijd van grote veranderingen, waarin wereldwijd het ‘oude’ op instorten staat. Op economisch, politiek, maatschappelijk en kerkelijk terrein staat menig instituut op zijn grondvesten te schudden of doorstaat de tand des tijds niet langer. Aloude systemen vertonen scheuren en brokkelen af. Strakke structuren worden los getrild en zogenaamde vaste waarden hangen steeds meer als los zand aan elkaar. Zaken waarvan we dachten dat die ons ten allen tijde zouden dienen, lijken een houdbaarheidsdatum te hebben die nagenoeg verstreken is. ‘Waar moet het heen en waar gaat het heen’ verwoordt de twijfel en verwarring waar de mensheid doorheen gaat om een volgende dimensie van bewustzijn binnen te gaan.

In deze overgangsfase blijven we nog kijken naar het oude, en terwijl we het nieuwe al tevoorschijn zien komen, proberen we het oude nog vast te houden. Je ziet het aan mijn schoenen. Het is alsof je twee kanten tegelijk op kijkt en het veroorzaakt verwarring. Maar door het plotseling verschijnen in het bewustzijn van het nieuwe blijkt eigenlijk al dat het oude heeft afgedaan. Er moet alleen nog afscheid van genomen worden. 

De nieuwe tijd dient zich hoe dan ook onontkoombaar aan. Om in de droom waarin wij lijken te leven te ontwaken uit de droom en de bewustzijnssprong te maken, zal alles wat niet op Waarheid berust en niet in Waarheid rust aan het licht komen om gezuiverd te worden. Zo zal de mensheid stap voor stap naar het Ontwaken in Liefde gevoerd worden. Want of men het zich nu bewust is of niet, dat is waar we met z’n allen naar onderweg zijn en waar we naar verlangen. De grote schoonmaak is begonnen. Want de wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar zoals in het blauwe boek te lezen staat, is één van de principes van wonderen:  

Wonderen zijn ieders recht, maar eerst is zuivering noodzakelijk. (T1.I.7)

Het wonder is de omslag in waarneming. Volgens de Cursus in Wonderen bestaan er slechts twee menselijke emoties die bepalen welke keuzes wij maken en hoe we het leven ervaren. Het zijn angst en liefde. Beide emoties kunnen niet gelijktijdig bestaan. Waar angst is, is geen plaats voor liefde en waar liefde is, is geen plaats voor angst. Het gaat erom je denken te veranderen van angst naar liefde, want daardoor zal ook je waarneming van de wereld veranderen.

De Cursus laat zien hoe we zicht kunnen krijgen op ons ego, en hoe we vervolgens een radicale omslag kunnen maken in onze waarneming, waardoor we in alle omstandigheden liefde of een vraag om liefde kunnen zien. Deze innerlijke omslag van angst naar liefde helpt je tenslotte geheel en al aan het ego voorbij. Elke keer, wanneer je in en vanuit liefde naar jezelf en de ander kijkt, vindt er een wonder plaats.

Wonderen zijn voorbeelden van juist denken, die jouw waarnemingen afstemmen op de waarheid zoals God die geschapen heeft. Zo keert het bewustzijn van eenheid terug. T1.I.36)

Zo vinden we ons ware Zelf terug.

Voortstappend op de nieuwe stappers wordt dit innerlijke proces stap voor stap verder in beweging gezet. In de verte licht het water van de oceaan op in het licht. Zachtjes golvend in de bespiegeling van de droom wellen de woorden op wonderbare wijze in de stilte in haar op.

Laat je niet overspoelen door de golf der verandering, JJ, maar surf mee op die golf, die je veilig naar de kust brengt waar je door Bewustzijn wordt gekust. Op die golflengte zul je overstroomd worden met wonderen.  

Het klinkt de droomreizigers beloftevol in de oren en hij voelt het…voor een moment…als hij fietst.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 029 - De overgangsfase | Reageren uitgeschakeld

Het Pad van de Pelgrims – De verandering

Dat is wel een bijzondere TV-aflevering die in droomland te kijk is gezet, Tetty. Zelf heb ik nooit geprobeerd een droom te verklaren. Alhoewel mij de laatste tijd wel eens een droom overkomt die mogelijk een duidelijke boodschap inhoudt of een weergave is van het proces van innerchange wat gaande is. Luisterend naar jouw droom meen ik toch een duidelijke lijn te bespeuren in het feit dat er iets veranderd is met betrekking tot hoe je in het leven staat.

De droom laat inderdaad zien dat ik anders in het leven sta. Schoenen suggereren dat je een solide basis hebt in het leven en met beide voeten op de grond staat. Schoenen staan ook voor de stappen die genomen moeten worden of reeds genomen zijn. 

Terwijl ik kennelijk onbewust nog het idee had dat ik mijn bruine leren schoenen draag waarmee ik ‘van Huis’ ben gegaan om aan dit leven te beginnen en waarmee ik lange tijd door dit leven gelopen heb, geeft de wisseling van schoenen aan dat, zonder dat ik dat wellicht in de gaten heb gehad, er een verandering heeft plaatsgevonden dan wel plaatsvindt. En mogelijk heeft dat ook te maken met een rol die verandert.  

Het is de bewustwording van een ontwikkeling waarvan ik voel dat die zich enerzijds al heeft voltrokken en anderzijds zich aan het voltrekken is. Ik ben natuurlijk door een diepgaand innerlijk proces anders tegen het leven aan gaan kijken en de verandering die zich zichtbaar en voelbaar in mij voltrokken heeft, wordt nu ook zichtbaar en voelbaar in de buitenwereld. Nieuwe schoenen kan betekenen dat de verandering mij op een levenspad brengt dat nieuw voor mij is. 

Dit alles vindt plaats binnen een omgeving die mij vertrouwd is en die mij tot woonplaats dient. Het centrum is de plek waar ik ben in het hart van…in mijn wezen. Van daaruit begeef ik mij in de stoffelijke wereld met zijn gevarieerde aanbod aan goederen. En de wijze waarop ik mij daarin verplaats is vanuit eigen kracht, waarbij ik het stuur in eigen handen heb en zelf zorg voor evenwicht.  

Kijkend naar die roze gympen zie ik een kleur die staat voor vrouwelijk, gevoel en intuïtie. Er wordt ook wel gezegd dat roze staat voor universele, allesomvattende liefde, vriendschap en trouw. Roze bevordert de naastenliefde, het medeleven en de onvoorwaardelijke liefde waarmee we boven onszelf uitstijgen en waardoor we onze eigen behoeften aan de kant zetten voor anderen en van eigenbelang afzien ten bate van de gemeenschap.  

Hoe dan ook zijn de gympen van soepel materiaal en ze staan voor mij voor een vrijetijdsgevoel. Het laat zien dat de wijze waarop de verandering vorm krijgt vooral vanuit gevoel is, dus meer intuïtief. En als er sprake is van een soepel meebewegen in het veranderingsproces geeft dit een vrij en ontspannen gevoel. 

Maar het feit dat je zo verrast en blij bent, Tetty, lijkt aan te geven dat het iets is wat je totaal niet verwacht hebt. 

Ja, de bewustwording dat ik op dit punt in mijn ontwikkeling sta, verheugt mij. En ik ben verrast, omdat wat ik als een onbewust verlangen in mij meegedragen heb al gerealiseerd is, en dat door de  stappen die ik gezet heb nu tot uiting komt dat ik inderdaad mijn bekende en vertrouwde kader uitstap. 

Je treedt er als het ware mee naar buiten, zou je kunnen zeggen.

Dat jij dat zo zegt, JJ, ervaar ik als een eye-opener. Daarom moet ik natuurlijk naar het toilet. Een toilet is een plek om iets los te laten. Bovendien bevindt het openbare toilet zich aan de rechterkant van de straat en rechts staat voor toekomst. Kennelijk is het nu de tijd om iets los te laten om verder te kunnen gaan en om ermee naar buiten te treden. 

En het is wel heel symbolisch dat mijn roze gympen ook opvallen bij de vrouw die daar de boel beheert. Een vrouw is symbool van het ontvankelijke en staat voor het gevoelsaspect. Als ik vanuit mijn gevoel denk en handel, zal ik mijzelf herkennen in mijn omgeving en mijn omgeving zal zich in mij herkennen. Als ik het laat zien, wordt het gezien.  

Daarna fiets ik terug naar hotel Warnsborn, net even buiten het centrum, waar ik momenteel mijn intrek heb genomen. Als je bedenkt dat een hotel symbool staat voor tijdelijkheid, dan wijst dit ook op een overgangsperiode of een verandering in de eigen identiteit of zelfs het verlies ervan.

Warnsborn betekent zuivere of heldere bron. In het dagelijks leven is landgoed Warnsborn, waar het hotel deel van uitmaakt, voor mij een geliefde plek, waar ik mij helemaal op mijn plek voel. En hoe mooi komt dit nu tot uitdrukking in de droom, ook met betrekking tot wat ik doe.  

Je oefent heel duidelijk je functie uit in de openbaarheid en dat wekt verbazing bij anderen. 

Ja, ik doe wat ik voel dat ik moet doen, ongeacht wat anderen ervan vinden, en ik voel mij erbij thuis. 

Vervolgens ben ik opnieuw in het centrum, maar nu aan de linkerkant van de straat. Links staat voor het verleden. En daar ontmoet ik toeristen. Een toerist is op reis en geeft beweging aan. Ze zijn onderweg en zijn hier nog niet thuis. Enerzijds is er bij hen in de kern, in hoe het voelt, een moment van herkenning, maar als er tijd en plaats, vóór Veenendaal, aan verbonden wordt, m.a.w. vorm, is er geen herkenning meer. Die mensen blijven op reis tot ze de vorm kunnen loslaten en alleen nog maar afgaan op hun gevoel. Dan zal er herkenning zijn in wat ze zijn. Zij gaan verder, ik blijf hier.

Roden, wat in werkelijkheid ook mijn woonplaats vóór Veenendaal is geweest, staat voor verleden tijd. Het geeft tegelijkertijd aan waar ik nu sta. Het zegt ook dat het in Roden begonnen is, want daar woonde ik toen ik de miskraam kreeg waardoor ik de bijnadoodervaring heb gehad. In Roden is, weliswaar onbewust, mijn ontwikkeling ingezet. Maar wonende in Veenendaal vond de herinnering aan mijn bijnadoodervaring plaats, waardoor mijn leven veranderd is. Hier is mijn bewuste ontwikkeling begonnen. Anderzijds zegt het feit dat de mensen mij niet herkennen iets over mij.

Ja, uiterlijk ben je nog dezelfde, maar in wezen totaal niet meer. 

Inderdaad, en als zodanig herken ik mijzelf meer in het heden dan in het verleden.  

Het feit dat je vervolgens twee verschillende schoenen aanhebt, geeft aan dat er toch nog twijfel is in de zin van: ben ik wel veranderd of niet?

Ja, er is nog de neiging om aan het oude vast te houden, omdat er twijfel is omtrent het hoe en wat van mijn verandering en hoe daar vorm aan te geven. De twijfel die mij verwart en waar ik mij niet prettig bij voel. Het oude nog niet kunnen loslaten, terwijl het nieuwe zich ook al laat zien. Ik zit duidelijk in een overgangsfase.

Maar ik fiets gauw verder, m.a.w. ik ga wel door. Het is mijn verlangen om graag verder te willen, terwijl ik toch nog wat in het oude blijf hangen. Maar als ik vervolgens weer wat losgelaten heb, ben ik de twijfel voorbij en stap ik op mijn roze gympen uit mijn bekende en vertrouwde kader. 

Nu de twijfel verdwenen is, is er een terugblik op de tijd vóór de verandering.

De wijze waarop ik het bekende en vertrouwde kader vorm had gegeven, was als het ware in bewaring gegeven omdat ik het door mijn angst en twijfel moeilijk los kon laten. Aan de ene kant wil ik verder, aan de andere kant is daar de omgeving met alles en iedereen waar ik het altijd in heb kunnen vinden, maar waarin ik het niet langer vind, terwijl de nieuwe omgeving nog niet duidelijk vorm heeft gekregen. Maar ik loop naar buiten. Ik heb bewust een keuze gemaakt en zet duidelijk een stap voorwaarts, het oude achter mij latend. 

Iemand vindt dat je veel op hebt moeten geven door die verandering, maar jij ziet dat anders.

Geld geeft de waarde van iets aan. Er wordt een waarde aan gegeven, mij daarmee de keus gevend of ik er wel of niet die waarde aan hecht. Ik constateer dat waar ik nu ben, datgene van ‘vroeger tijden’ voor mij niet meer die waarde heeft. Ik ben al zover dat ik er minder waarde aan hecht. Niet dat ik er geen waarde meer aan hecht, want ik heb er nog wel wat voor over. Maar de waarde van het oude, van wat geweest is, telt nu voor mij minder. Het heeft mij gediend, is van grote waarde geweest, maar heeft nu niet meer die waarde die het toen wel had. Daarin wordt mijn ontwikkeling ook zichtbaar. Ik geef er mijn eigen waarde aan. Ik ga niet in discussie, neem zelf het initiatief en bepaal resoluut wat voor mij de waarde is. Drie muntstukken met een totale waarde van vijf euro. 

Drie is het getal van de goddelijke drieëenheid. Vijf is het getal dat heerst over de geest en de verstandelijke vermogens.

Het is het getal van de complete mens, met de voeten op de aarde en de geest in de wolken. De mens heeft vijf vingers aan iedere hand, vijf tenen aan iedere voet, vijf zintuigen, en past met zijn vijf ‘uitsteeksels’ (hoofd, twee armen, twee benen) perfect in de vijf punten van het pentagram. Er wordt gezegd dat het getal 5 de behoefte vertegenwoordigt om grenzen te verleggen en blokkades uit de weg te ruimen, m.a.w. dat je uit bent op verandering. Die verandering wordt ook weerspiegeld door de munten die de nieuwe waarde vertegenwoordigen, maar qua grootte nog op de oude vorm lijken.

De zogenaamde waarde van wat je opgegeven hebt is niet zo groot, is iets van ‘vroeger tijden’ en is deels algemeen en deels religieus.

De bolle bovenkant van de munten met daarop de afbeelding van de Paus laat zien dat de Paus een wereld vertegenwoordigt die ‘bol’ staat van macht en uiterlijk gezag. Een bolwerk van dogma’s, regels, hokjes. Het oude denken. Daar reken ik mee af. M.a.w. losmaken van… meer vanuit innerlijke macht en innerlijk gezag. Meer de informatie van binnenuit in plaats van buitenaf. Meer vanuit mijzelf.

Tot slot reken je totaal af met het verleden en stap je volledig in je nieuwe leven.

Geld is gemunte vrijheid. Het afsluiten luidt tegelijkertijd een nieuwe fase in. Ik laat het oude los, ik ga verder, en een nieuw kader, een nieuwe omgeving zal zich vormen.  

Samengevat wil het dus zeggen dat de verandering die ik diep in mij voel en die een verandering van omgeving vraagt, aan mij bewust wordt gemaakt. Het heeft zich allemaal al voltrokken en het is nu aan mij om dat meer en duidelijker vanuit mijn Zelf aan mijzelf en in de openbaarheid te laten zien, door niet langer te hechten aan wat veranderlijk is.  

Het is het proces van onthechting aan alles wat geweest is; wat mij gediend heeft, wat ik gediend heb, wat waarde voor mij heeft gehad, waarin ik nog iets meende te vinden; mensen, gedachten, ervaringen, omgeving, herinneringen, informatie, gebeurtenissen, emoties, wat zich in de afgelopen jaren heeft voltrokken en nu tot vervulling komt.

Het is alles doorzien, en vanuit eigen kracht, vanuit mijn hart waar denken en voelen samenkomen, mijn Weten te leven. So it shall be written, so it shall be done. Ik ben mijn eigen Verlosser en daartoe leidt het Pad.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 028 - De verandering | Reageren uitgeschakeld

Het Pad van de Pelgrims – De nieuwe schoenen

JJ, vannacht is de droom gekomen, die de verandering weerspiegeld die het Pad mij brengt en waartoe het Pad dient. En ik heb in mijn stoutste dromen nooit kunnen bedenken dat het roze gympen zouden zijn waarmee mijn voeten dit Pad betreden.  

Nou, ik ben benieuwd wat voor schoenenzaak je in droomland hebt bezocht. Laat maar horen…

Ik heb inderdaad wel eens ‘s nachts een schoenenwinkel bezocht. Maar in dit geval was het niet nodig om een schoenenzaak te bezoeken. God had mijn voeten al bekleed met nieuwe schoenen, maar ik was mij dat nog niet voldoende bewust.  

Ze zullen ‘Boven’ wel gedacht hebben: Hoe lang denkt Tetty nog nodig te hebben om zich dat ten volle bewust te worden? Tetty met haar eeuwige twijfel. Laten we maar eens iets in scène zetten, kijken of de boodschap overkomt. 

Ja, en die komt over. Het ontroert mij altijd weer als ik zie met hoeveel liefde alles voorbereid en geleid wordt in je leven, en hoe je liefdevol met je neus op de feiten gedrukt wordt, zo van: Kijk nou, kijk nou eens…, zie je het nu, Tetty? Dus op roze gympen neem ik je nu mee, JJ, voor een kijk in dromenland.

‘De nieuwe schoenen’ 

Ik bevind mij in het centrum van mijn woonplaats Veenendaal. Op de fiets rijd ik door de winkelstraat. Terwijl ik fiets, voel en zie ik ineens, als ik naar beneden kijk, tot mijn grote verbazing dat ik nieuwe schoenen draag. Roze stoffen gympen. Hè?… ik was toch met mijn bruine, leren schoenen van huis gegaan…?  

Ik ben zeer verrast dat ik zulke totaal andere schoenen aanheb dan die ik in mijn leven tot nu toe  gekozen heb en wellicht zelf zou kiezen. Maar het voelt goed en het nieuwe en verrassende ervan maakt mij als een kind zo blij. 

Dan moet ik naar het toilet. Ik ga naar het openbare toilet dat zich aan de rechterkant van de winkelstraat bevindt, alwaar een vrouw de boel beheert. Ook haar vallen mijn roze gympen op. 

Daarna fiets ik terug naar hotel Warnsborn, net even buiten het centrum, waar ik momenteel mijn intrek heb genomen. Ik loop het loungegedeelte binnen, waar nog veel meer mensen zitten. Aan de zijkant staat een langgerekte tafel over de gehele breedte van de ruimte. Er ligt een kleed overheen van donkerrood/zwart gemêleerde stof. Op het uiteinde van de tafel staat mijn laptop.  

Dit is mijn plek en ik ga er zitten werken. Hier voel ik mij thuis. De andere mensen zijn alleen maar even te gast. Ik voel dat ze mij bevreemd aankijken vanwege het feit dat ik mij gedraag alsof ik daar thuishoor. 

Na een poosje fiets ik weer terug naar het centrum. Terwijl ik op het stoepgedeelte aan de linkerkant van de winkelstraat met mijn fiets aan de hand loop, word ik staande gehouden door twee vrouwen. Ze vragen mij: ‘Waar heeft u gewoond vóór Veenendaal?’ Op dat moment komen hun mannen en kinderen erbij staan. Een grote groep. Ze zijn als toerist hier. Op hun vraag antwoord ik: ‘In Roden’. Ze kijken mij aan en schudden hun hoofd. Ze hadden het gevoel mij te herkennen van vroeger, maar bij nader inzien hebben ze zich kennelijk vergist. Ze lopen verder. 

Ik fiets weer door en ineens merk ik tot mijn schrik dat ik nog maar één roze gymp aanheb. Aan mijn andere voet draag ik mijn oude bruine, leren schoen. Het verwart mij en ik voel mij er ongemakkelijk en opgelaten onder dat ik twee verschillende schoenen aanheb. Ik fiets gauw verder.  

Opnieuw moet ik naar het toilet. Gauw loop ik naar binnen, mij bewust van het dragen van twee verschillende schoenen. Maar als ik het toilet weer uitkom, zie ik ineens tot mijn grote opluchting dat ik mijn beide roze gympen weer aanheb.  

Als ik doorloop, zie ik in de toiletruimte in een hoek mijn oude bruine schoenen liggen. Ik zeg: ‘Hoe kan dat nu dat mijn schoenen hier liggen?’ De toiletjuffrouw zegt: ‘Ja, die heb ik al die tijd bewaard.’ 

Ik loop naar buiten. Dan zegt ze dat ik wel moet betalen voor de tijd dat zij mijn schoenen in bewaring heeft gehad. Ze noemt een bedrag van 50 euro. Ik zeg dat ik dat veel te veel vind en dat die prijs niet in verhouding is tot waar het voor staat. Ik zeg dat ik zelf wel even kijk wat ik ga geven.  

Ik pak mijn portemonnee en pak er drie muntstukken uit. Twee muntstukken van 2 euro en één muntstuk van 1 euro. De muntstukken zijn ongebruikt en de zilverkleur glimt van nieuwheid. De 2 euromunten hebben de grootte van een rijksdaalder, de 1 euromunt is iets kleiner. De munten zijn aan de onderkant vlak en hebben een bolle bovenkant. Daarop staat een gekleurde afbeelding van de Paus. Ik leg de 3 muntstukken op tafel en ga verder, zonder mijn oude bruine leren schoenen.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 027 - De nieuwe schoenen | Leave a comment