Monthly Archives: juni 2014

Het Pad van de Pelgrims – Het blauwe boek

Kijk TV, we bevinden ons nu bijna 15 jaar terug in de zogenaamde tijd. Dit is het moment dat ik kennismaakte met de Cursus. In het tijdschrift ‘Spiegelbeeld’ van november 1999 stond het artikel ‘Die malle dwaze geest’. Het was geschreven door Johan Veldman ter ere van de Nederlandse vertaling van de Cursus in Wonderen, de CIW zogezegd, die op 14 november in Nijmegen zou worden gepresenteerd. En dat artikel sloeg in als een bom in het bolletje van JJ, die toen nog gewoon dacht dat hij Jan was, een honderd procent spiritueel ego.

Luister, dan lees ik je een stukje voor uit dat artikel.

Wanneer we boven in de cirkel beginnen en in de richting van de wijzers van de klok draaien, dan zien we dat de menselijke geest gedachte-inhoud naar buiten projecteert, vervolgens percipieert ofwel waarneemt; die waarnemingen worden geïnterpreteerd, d.w.z. van betekenis en waarde voorzien, om tenslotte te worden be- of veroordeeld. Die cirkelgang houdt de mens gevangen in een illusie die niet als zodanig wordt herkend, maar voor ‘de harde waarheid en werkelijkheid’ wordt gehouden.

Nou, dat was niet niks, Tetty, als je dat leest in die tijd met die informatie! Hier nog een klein stukje als verduidelijkend voorbeeld.

Ik heb de hele nacht in een zeilbootje liggen slapen. Als ik ‘s morgens wakker wordt en mijn ogen open, kijk ik door de geopende kajuitdeur recht in de helblauwe lucht. Plotseling zie ik de zon op en neer, en van links naar rechts gaande in de opening verschijnen. Wat is dat? Dat heb ik nog nooit gezien. Dat is toch onmogelijk? Opeens realiseer ik me dat niet de zon, maar ik, die rare bewegingen maak. Gedurende de nacht ben ik zo vertrouwd geraakt met de zwalkende bewegingen van de boot en heb me daar zo mee vereenzelvigd, dat ik ben vergeten dat ik het ben die op en neer en heen en weer ga. Omdat ik dat niet meer besef, een gebrek aan waakzaamheid dus, projecteer ik mijn eigen mentale bewegingen op de zon en dicht die bewegingen daaraan toe. 

Nu interpreteer ik dus wat ik waarneem, namelijk mijn eigen projectie, en zeg dat de zon zich vreemd en onnatuurlijk gedraagt, wat mij uiteraard onrustig en bang maakt. De terugkeer van mijn waakzaamheid en daarmee het besef dat ik die mentale bewegingen zelf maak, lost alle onrust en angst in één klap op en ik voel mij bevrijd van mijn eigen waan. Wat eerst werkelijkheid was, blijkt nu illusie te zijn. 

Kort daarna in december heb ik het boek gekocht. Sindsdien heb ik vele, vele uren in het blauwe boek gelezen en heb ik er met anderen over gesproken. Het heeft lang geduurd voordat de inhoud ervan enigszins doordrong en de vele ‘opvattingen’ gebaseerd op andere informatie langzaam verdwenen. Wanneer de Cursus eenmaal in de armen en het Hart gesloten is, dan wordt de communicatie met anderen en ook met medepelgrims er niet altijd eenvoudiger op. En dat komt omdat vele woorden uit de christelijke en new age traditie een totaal andere betekenis krijgen of die zelfs verliezen. Heel duidelijk wordt dan zichtbaar hoe de mens geneigd is zijn eigen informatie, van welke aard dan ook en mits geaccepteerd, automatisch te zien als ‘de waarheid’. Zo werkt dat kennelijk.

Vandaar de steeds weer herhaalde oproep in het Werkboek: ‘word stil, ga voorbij je gedachten en wacht maar eens wat daar gebeurt.’ Maar dat zal pas gaan lukken als de zogenaamde eigen gedachten gezien zijn, en daarna terzijde geschoven worden, want zij zijn de sluiers die het zicht op de Waarheid benemen.

In wezen is de hoofdlijn van de Cursus het loslaten van de investering in het ego. Je bent niet je lichaam, je persoonlijkheid en alles wat daaraan vast hangt. Je bent Gods Zoon, door Liefde geschapen als zichzelf, zoals in de inleiding van het Tekstboek geschreven staat.

De Cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Het beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die ons natuurlijk erfgoed is. Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend is kent geen tegendeel. (T.Inl.1:6-8)

In de lessen van het Werkboek zit een prachtige lijn die het menselijk denken met alle overtuigingen langzaam ontmanteld en ontdoet van welke culturele invloed dan ook.

En Tetty, wanneer men niet zoals jij en sommige anderen ‘gewekt’ wordt, dan is dat toch de enige manier om te ontwaken?

Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. God zal het weten. Hij zal ons zicht en inzicht geven.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 021 - Het blauwe boek | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een richtingaanwijzer

Kijkend in de verte zitten de droomreizigers eensgezind naast elkaar. Als om duidelijk te maken dat hemel en aarde één zijn, lijkt er in de ruimte een teken te verschijnen dat als het ware een richtingaanwijzer op hun pad wil zijn.

 Niets werkelijks kan bedreigd worden.

Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God.

(T.Inl.2:2-4)

Met deze woorden uit het blauwe boek is niet alleen de Cursus heel eenvoudig samengevat, maar dit is ook wat de water-landers in meer of mindere mate hebben ervaren. Ze hebben ervaren wie ze zijn, maar daarmee Zijn ze het nog niet.

Achter de schijnbare blauwe horizon glinstert de immense oceaan. Daar zijn ze nu naar op weg. Maar eerst nemen ze nog een duik in het verleden, waardoor het lijkt of de stroom voor een moment tot stilstand komt. Uit de diepte komt een beeld bovendrijven dat een antwoord geeft op de vraag die door TV naar JJ stroomt: Hoe is de Cursus op jouw pad gekomen en wat maakte dat jij voelde dat jij je daarin moest gaan verdiepen?

 ≈

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 020 - Een richtingaanwijzer | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Het leven als droom

Zoals de dag voortvloeit uit de nacht, zo vloeit voor de water-landers het pad dat gegaan wordt voort uit de wederzijdse kijkdozen die zich openen.

Daarvoor hebben ‘wij’ contact gekregen, Tetty. Denk aan de gelijkenis van ‘De verloren zoon’. Dat zijn wij en alle andere mensen, in het lichaam of tijdelijk zonder. Wij zien alles ‘op z’n kop’. We denken hier te zijn en dromen van de hemel. Soms krijgen we een glimp te zien van de hemel of iets in die richting, zogezegd. Volgens Jezus, en zoals ook genoemd in de Cursus in Wonderen, zijn we nog in de hemel, maar dromen we van iets anders. We zijn gevangen in die droom en daaruit dienen we te ontwaken. Soms gebeurt dat plotseling, zoals jij ook hebt ervaren, maar dat kan zeer heftig zijn. Meestal gaat het stapsgewijs. Maar we komen thuis, we zijn gekend en geliefd!!!

Onderweg lijkt er van alles te gebeuren en kan het zijn dat je iemand ontmoet die in hetzelfde tempo dezelfde richting gaat. Soms voor korte tijd, soms voor een lange tijd, vaak zijn het ‘oude bekenden’. Het doel is vast en zeker. De aankomst staat vast. Don’t worry, er zijn geen afzonderlijke mensen, alles in deze wereld is een symbool van iets anders. Wij zijn nog steeds binnen de eenheid. Alleen Liefde bestaat en de rest is zelfbedacht.

Ja, wat jij bent is geest en de geest laat zich ervaren via de ziel. En de ziel wordt ervaren via het ego en het ego wordt ervaren via het lichaam. Dit leven is bedoeld als droom. Een droom die ons iets wil laten zien: de hoogste Werkelijkheid, de Waarheid. In plaats daarvan beleven wij deze droom als werkelijkheid. Zodoende heeft onze werkelijkheid een andere waarde gekregen dan die waartoe deze droom bedoeld is. Wij ervaren ons leven soms als een nachtmerrie. Wakker worden uit deze droom betekent in spirituele zin bewust worden.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 019 - Het leven als droom | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De kijkdoos

Tetty, dit soort dingen die ik je nu vertel gaan door de geest oftewel de open space van Jan Jerfaas, waarvan hij de inkijk net zo aanbiedt als toen hij als kind zijn zelfgemaakte kijkdoos aan andere kinderen liet zien. ‘Hier, kijk maar wat er in zit.’

Ja, die kijkdoos is een mooi en treffend beeld. Ik herinner mij hoe ik als kind een kijkdoos knutselde. In een schoenendoos maakte ik een voorstelling met papieren opzetfiguurtjes. Boompjes, huisjes, poppetjes en noem maar op. De bovenkant van de doos werd afgedekt met gekleurd lichtdoorlatend papier. Zo werd er een afgesloten, dan wel begrensde, op zichzelf staande mini-wereld gecreëerd. Door een gat in de zijkant van de doos kon ieder dan kijken naar wat er zoal te zien was. 

We kunnen zo’n kijkdoos ook vergelijken met de zichtbare wereld om ons heen. We weten niet beter dan dat het alles is wat er is. We houden datgene wat we met onze fysieke zintuigen waarnemen voor de enige werkelijkheid. Het leven tussen geboorte en dood met al zijn ins en outs aan vreugde en verdriet, lijden en geluk, speelt zich af in die werkelijkheid die voor ons levensecht is. 

Ja, zo heb ik mijn leven tot aan mijn bijnadoodervaring ook beleefd. Voor mij bestond er buiten de wereld van de kijkdoos niets. Ik was mij totaal niet bewust dat er als het ware een onzichtbare werkelijkheid is die verbonden is met de zichtbare werkelijkheid. De hemel waar ik weliswaar in geloofde was een plek voor de ziel. Hoe ik mij hemel en ziel moest voorstellen was mij niet duidelijk, maar ach, dat zou toch pas na de dood in beeld komen en maakte als zodanig geen deel uit van het aardse leven. 

Het was alsof ik tijdens de bijnadoodervaring, toen ik mijn lichaam verliet, tegelijkertijd door het gat in de kijkdoos glipte. Het bracht mij over de grenzen van mijn tot dan toe bestaande waarneembare werkelijkheid, voorbij de grens van de stoffelijke wereld. Eenmaal terug in mijn lichaam besloot ik, uit angst geconfronteerd te worden met een voor mij harde werkelijkheid waarin niet erkend zou worden wat ik buiten die kijkdoos had gevonden, de hemelse ervaring diep weg te stoppen en gewoon verder te leven alsof er nooit iets was gebeurd. Maar achteraf gezien gaf de begrensdheid van het leven in de kijkdoos steeds meer een gevoel van benauwenis en zinloosheid waarin ik gevangen zat. 

Tijdens de verlichtingservaring die zich vele jaren later tijdens het dagelijkse leven voordeed, gleed ik als het ware opnieuw door het gat in de kijkdoos heen. Het tilde mij uit boven mijn persoonlijk leven en gaf de ervaring van verbondenheid met de Alomvattende Werkelijkheid. Drie dagen lang bevond ik mij als Bewustzijn buiten de kijkdoos terwijl ik als persoon gewoon aanwezig was in de kijkdoos.  

Toen de verlichtingservaring weer wegebde, voelde het alsof ik weer in de eindigheid van de kijkdoos-werkelijkheid terechtgekomen was, terwijl ik een werkelijkheid had ervaren die niet alleen oneindig is maar meer werkelijk dan wat wij hier op aarde als werkelijkheid ervaren. Daardoor heb ik mij gerealiseerd dat de uiterlijke wereld waar wij als persoon deel van uitmaken niet meer is dan een denkbeeldige kijkdoos waarin zich het verhaal van de jantjes en de tetjes afspeelt. Maar dat zijn we ons veelal niet bewust. We maken er een heel verhaal van, maar goed beschouwd ben je degene die al die verhalen aan zichzelf vertelt. Zoals eerder gezegd zijn woorden symbolen van symbolen. Het hele leven is symboliek. Als je dat begrijpt, doorzie je het hele leven.   

Ja, wat zich daar allemaal in die kijkdoos afspeelt noemen we leven en we denken dat we dat zijn, maar Het Leven dat we ZIJN doordringt het leven. Ik ben mij bewust geworden dat ik niet in die kijkdoos zit en daar ook nooit in heb gezeten, maar slechts denk dat ik daarin zit. Maar het is niet de werkelijkheid. We zijn datgene wat zich van die kijkdoos bewust is. Wat werkelijk bestaat is alleen Bewustzijn, oftewel Jerfaas.

Als het gaat om meningen, gedachten, emoties en dat soort vormen, gaat het altijd over Jan en de jantjes. Over Jerfaas kan ik niets zeggen of schrijven, dat meen ik oprecht. Het gevoel dat ik dat ten diepste ben, staat als een huis. En wat Jerfaas waarneemt is het zogenaamde leven van de jantjes en wat ze allemaal vinden van wat er in die kijkdoos uitgestald wordt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 018 - De kijkdoos | Leave a comment