Monthly Archives: mei 2014

Het Pad van de Pelgrims – Licht-ervaring

Ik heb ooit ervaren, terwijl ik op mijn knieën lag te bidden, dat ik plotseling in een enorm prachtig wit licht lijk te zweven. Jan is er niet, geen probleem, helemaal niets, alleen dat licht.

Het bewustzijn ‘er nog te zijn’ is heel werkelijk, maar deze hele wereld is verdwenen. Toch ben ‘ik’ er nog, maar op een heel andere manier, heel zuiver en zonder het geringste gevoel van beperking. Er wordt geen enkel object of wat dan ook waargenomen, alleen dat prachtige Licht. En dat Licht is iets, maar ik weet niet wat.

Hoe lang het duurt weet ik niet en het zijn ‘mijn gedachten’ die me terugbrengen in het gewone bewustzijn. En die gedachten zijn dat het een onvoorstelbaar mooie ervaring is.

Achteraf ben ik van mening dat het de volledige overgave aan God is die op dat moment die ervaring veroorzaakt. Mogelijk is het door genade dat ik even los mag zijn van de persoon met al zijn problemen en begrenzingen. Zoals er geen persoon is, zo zijn er ook geen gedachten en tijdsbesef. Mogelijk is dat het NU. Dat is waar we eigenlijk al zijn, maar niet beseffen.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 017 - Licht-ervaring | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Her-innering

Terwijl de woorden van ‘The River is rising’ de water-landers de nacht in doen stromen, lichten in het donker de Licht-ervaringen op die ze beiden hebben gehad. Ervaringen van ‘I’m coming alive’ die als een lichtbaken hun pad markeren en mede richting geven, en die ze beiden als een herkenningsteken op hun gezamenlijke pad ervaren. 

Weet je, JJ, zoals er jantjes in het spel zijn, zo zijn er tetjes. Zoals de jantjes zichzelf ten tonele voeren, zo geven de tetjes ook acte de présence. Als jij mij dan vraagt: Is de staat van Verlichting, de IK BEN toestand, niet hetzelfde als de toestand zonder ego?, dan zeg ik: Ja, dat is wel zoals ik het ervaren heb, toen als een bliksemflits bij heldere hemel vanuit de diepste diepten van mijn bewustzijn de her-innering aan mijn diep weggestopte bijnadoodervaring zich aan mij openbaarde.

De her-innering was zo sterk, dat ik alles opnieuw beleefde en mijn geest zich als het ware had losgemaakt van mijn lichaam. Drie dagen lang is er de ervaring van, zoals het genoemd wordt, een non-duaal bewustzijn. 

Ik ben Bewustzijn, los van het lichaam, los van de persoon. Ik ben Bewustzijn waarin het lichaam en de persoon een plaats hebben. Niet langer gebonden aan tijd en ruimte, voel ik mij volkomen geheeld en meer levendig dan ik mij ooit gevoeld heb. Volledig aanwezig in het NU. Ik heb geen gedachten meer, alhoewel er gedachten lijken te zijn die als zodanig niet ervaren worden, wat het gevoel geeft gedachteloos te zijn. 

Het is een drie dagen durende ervaring van het goddelijke, die mij doet uitstijgen boven de fysieke begrensdheid en de beperking van het menselijk denken. Het ego is volledig opgelost. Er zijn geen tetjes meer actief. Er is rust en vrede. Er is slechts stilte waarin alles gebeurt zoals het gebeurt en het is goed. Er is geen enkele behoefte of verlangen dat iets of iemand anders zou moeten zijn. Alles is volmaakt zoals het is. Het gevoel van eenheid omvat alles en iedereen met Alomvattende Liefde. Ik ben in God en God is in mij. We zijn EEN. IK BEN. 

Na die drie dagen zak ik geleidelijk aan terug in de dualiteit. Het ego doet weer zijn intrede alhoewel niet meer in die mate als voorheen. Het lijkt meer verdund aanwezig te zijn. Want datgene wat ik heb ervaren blijkt een transformerende ervaring te zijn die alles in een ander licht heeft gezet, het Licht van de Eeuwigheid. Mijn dagelijks leven komt mij onwerkelijk en onbegrijpelijk voor. De wereld om mij heen is een wereld van uiterlijke verschijnselen geworden. 

Door de ervaring is het besef in mij ontwaakt dat deze wereld volledig een illusie is die ik voor echt heb gehouden, evenals de persoon die ik denk te zijn. Je bent niet je gedachten, je emoties, je ervaringen. Je bent het Bewustzijn waarin alles verschijnt.  

En je denkt dat je die verschijnselen bent in plaats van de Ik Ben ruimte waarin alles verschijnt. Door de bijnadoodervaring en de jaren later daarmee verbonden verlichtingservaring heb ik mij herinnerd wie ik ten diepste ben. Ik weet dat de Enige Werkelijkheid de Eenheid met God is.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 016 - Her-innering | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Leven is een stroom

Inmiddels is de zon ondergegaan en in de naderende avondschemer houdt de zwerm muggen het ook voor gezien. De voorbijkomende gedachten lijken tot rust te komen. In de stilte die tussen de water-landers gevallen is, horen ze ieder voor zich een lied in hun binnenste opwellen.

Tetty, ik herinner mij ineens een lied van Kirtana dat ik ooit hoorde, waarin ze zingt: Rivers run, for they have no choice.

Ja, maar de keus die er wel is, klinkt in de woorden en in een lied van Ruth Fazal dat ik ooit hoorde.

The River of God is running

and I have the choice to enter in,

or to stand by and watch it passing by.

The Lord calls me to enter in.

≈ 

Where the River runs, I want to be

Where the River flows, I want to go

 ≈

The River of God is here

I want to be where the River of God is flowing free.

≈ 

Leven is een stroom en als je je daaraan overgeeft… Lao Tzu zegt: Wie de weg bewandelt, moet net als water aanvaarden waar hij zich bevindt.

 

Rivers run, for they have no choice. En de keus is de acceptatie en de overgave daaraan. Als het ware liefdevol alle jantjes omarmend, ben je blij in je Zelf met jezelf, en voel je de River zoals die ook bezongen wordt.

The River is rising

 I feel it, I feel it in my bones

And I just don’t think, I can hold it anymore

The River is rising, flowing out of me

And I’m coming alive

≈ 

(Michael W. Smith)

 

En terwijl het voelt alsof je op een vlot wat stuurloos op de onmetelijke pacific drijft, kom je tot het besef dat je je eigen buitenboordmotor bent, of anders gezegd: dan vouw je je ziel tot een bootje en hijs je de zeilen. Dan laat je je meevoeren op de stroom van het leven. En je hart is het kompas. Daarvoor hoeft Tetty niet in een duikboot te veranderen, om je die motor en dat kompas te schenken; die geef je jezelf. En tegelijkertijd ziet Tetty zichzelf hierin als in een spiegel. Zo bezien zou Jan Jerfaas ook een soort duikboot kunnen zijn, die plotseling opduikt en Tetty een spiegel voorhoudt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 015 - Leven is een stroom | Reageren uitgeschakeld

Het Pad van de Pelgrims – Het jantjes-collectief

In het late licht van de avondzon, die in een brede baan haar stralen nog laat schijnen op het pad, wordt door een zwerm muggen een dans opgevoerd. In stilte wordt ernaar gekeken, tot JJ zegt:

Weet je nog Tetty, dat ik laatst sprak over Jerfaas die de persoon Jan waarneemt? 

Ja, zou je mij daar meer over willen vertellen? 

Eigenlijk is er niet één Jan, er zijn een heleboel jantjes. Er is bijvoorbeeld een jantje-angst, een jantje- kind, een jantje-snap, jantje-spiritueel en ga zo maar door. Zij spelen allen hun rolletje binnen de persoon Jan. Die is dan ook te vergelijken met die zwerm muggen. De vorm blijft vrijwel gelijk, maar je weet nooit wie er even later weer aan de buitenkant verschijnt om inbreng te willen hebben en aan de knoppen gaat zitten. Jerfaas kijkt glimlachend toe, want hij ziet wat er gebeurt. Hij bemerkt dat er vaak gedachten opdoemen waarbij een jantje dan actief wordt en daar verdere gedachten bij produceert, meestal in de vorm van een vraag.

Wat is zo’n vraag anders dan alweer een gedachte, maar dan met een vraagteken erachter. Waar komen al die gedachten vandaan? Zijn dat de jantjes of zijn er ‘invloeden van buitenaf’ die bepaalde gedachten binnenbrengen?

Jan, als het jantjes-collectief, weet het niet en Jerfaas de waarnemer die indien mogelijk los staat van de jantjes ook niet. Soms lijkt het voor hem of er ingevingen komen die van een andere categorie zijn en die niet van de jantjes komen. Die haken daar ook zelden op in. Het lijkt of ze er niets mee kunnen. Zouden ze zich bedreigd voelen? Is dat jantjes-collectief nu niet precies wat met het ego in de spirituele betekenis bedoeld wordt? Is de staat van Verlichting, de IK Ben toestand, niet hetzelfde als de toestand zonder ego? Al dit soort prangende vragen komen op het scherm van Jerfaas voorbij.

Zou Tetty hem daar niet bij kunnen helpen? Als hij zich op haar concentreert ziet hij eerst haar beeltenis, maar ‘voelt’ als het ware daarachter iets wat hij nodig heeft, dat hem dichter bij Thuis zal brengen.

De gelijkenis van de verloren zoon komt in hem op, ronddolend met een diep schuldgevoel en zich niet bewust van de Liefde die op hem wacht. Eén van de jantjes voegt daar altijd een variant aan toe. Hij zit op een vlot wat stuurloos op de onmetelijke pacific drijft en met een sterk besef dat er hulp van buitenaf nodig is.

Zou Tetty een soort duikboot kunnen zijn die plotseling opduikt en hem aan boord neemt om hem naar huis te brengen? Of wordt hem vanuit de duikboot een buitenboordmotor en een kompas geschonken? Dit soort gedachten komen voorbij.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 014 - Het jantjes-collectief | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Leerling en leraar

Dit is slechts het begin, JJ, van wat nog komen zal op het pad, waar vragen en antwoorden zullen komen en gaan om onszelf tot ons Zelf te brengen. 

Ja, het is geweldig om een en ander uit te wisselen. Dat heeft het universum mooi geregeld. Het is zoals geschreven staat in Een Cursus in Wonderen: 

En zo komt het dat leerling en leraar in het heden bijeen lijken te komen, en elkaar treffen alsof ze elkaar nooit eerder hadden ontmoet. De leerling komt op het juiste moment naar de juiste plaats. Dat is onvermijdelijk, want hij heeft in dat lang vervlogen ogenblik dat hij nu opnieuw beleeft, de juiste keus gemaakt. En zo ook heeft de leraar een onvermijdelijke keus gemaakt vanuit een ver verleden. Gods Wil in alles lijkt slechts in de uitwerking ervan tijd in beslag te nemen. (H2.4:3-7)

Wij hebben mogen ervaren dat het zo gebeurt. Dit alles heeft zich geopenbaard in de herkenning in elkaars ogen tijdens onze ‘eerste’ ontmoeting en in de Ontmoetingsdroom. En dat ‘lang vervlogen ogenblik’ laat zich in die droom mogelijk ook zien als het boek ‘Vorige levens’ dat jij in je handen houdt. Er wordt wel gezegd: Als de leerling er klaar voor is, verschijnt de leraar. We zijn altijd leerlingen en leraren voor elkaar en zo worden we als elkaars reisgenoten op dit pad beiden één. 

Hoe mooi is het dat we nu op het punt gekomen zijn dat we inderdaad het een en ander kunnen gaan uitwisselen. Dat we op een ‘bepaald’ moment in de eeuwigheid, elkaar voor het eerst ontmoeten, zo lijkt het tenminste als je het vanuit de persoon bekijkt. Maar als ik dan voor mijzelf navoel hoe vanaf onze eerste ontmoeting, en in alle volgende ontmoetingen tot aan nu toe, alles is gegaan zoals het is gegaan, dan kan ik alleen maar beamen wat jij zegt: ja, het universum heeft dat mooi geregeld. En ik zie ze ‘Boven’ al zitten en toekijken hoe wij omgaan met dat wat zij voor ons regelen. En zolang wij er als persoon maar niet tussen gaan zitten, zal het zich ontwikkelen zoals het zich moet ontwikkelen, op de juiste tijd en de juiste plaats. Het universum is perfect. Alles is al geregeld, we hoeven het alleen nog maar te ervaren. Zoals alles in ons leven. En hoe wij het ervaren, it’s up to us.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 013 - Leerling en leraar | Leave a comment