Monthly Archives: maart 2014

Het Pad van de Pelgrims – Verbondenheid

‘Ontmoeting in de Geest’

Zo wordt hij via de mail deelgenoot gemaakt van haar ervaring. Het raakt hem en via hetzelfde communicatiemiddel spreekt hij zich ook uit.

Tetty, het is me nogal wat om voor te komen in de ‘droomervaring’ van iemand anders. Temeer daar het kennelijk in het kader van een vorig leven gezien dient te worden. Dat is dan een bevestiging van een intuïtief gevoel wat ik al heb sinds ik je de eerste keer ontmoette. Maar het meest bijzondere is ‘het gevoel van rust en stilte’ wat ik ervaar als ik me in je nabijheid bevind. Een soort gevoel van ‘zeg maar niets meer’. Ik kan het niet anders beschrijven. Daarom raakt het mij diep dat je dit precies beschrijft als: In de stilte die volgt blijven we aanwezig in verbondenheid. Het gaat verder dan de persoon Tetty, al is die er uiteraard mee verbonden. Ik ben benieuwd wat je nog meer wilt vertellen. 

Vanaf de andere oever van de rivier laat het antwoord niet lang op zich wachten. Via de mail stromen er vele woorden naar hem toe.

Jan, van wat ik heb ervaren zou je kunnen zeggen dat het een droom is geweest, maar zelf heb ik heel duidelijk het gevoel dat dit geen droom is, waarin jij alleen maar symbolisch een rol vervult. Ik heb het in de kern ervaren als een werkelijke ontmoeting in de geest, waarbij de setting waarin de ontmoeting plaatsvindt wel heel symbolisch is.

Als ik zeg: Ik ga eens kijken of hij thuis is, dan wordt hier Thuis mee bedoeld, de goddelijke thuishaven. Ik vraag mij ook niet af waar jij woont. Ik weet waar jij woont, omdat ik kennelijk aanvoel dat wij uit dezelfde Bron putten.

Dat Thuis voor mij een bekende en vertrouwde plek is, waar ik als het ware kind aan huis ben, blijkt wel uit het feit dat ik niet via de voordeur kom, eerst aanbel, en afwacht of er wel opengedaan zal worden.

Nee, ik ga via de achterdeur die open is. Dit doe je alleen maar bij iemand die bekend en vertrouwd is, kortom, bij wie je je eigen voelt.

Bovendien weet ik de weg, aangezien ik rechtstreeks doorloop naar de woonkamer, die voor mij het hart van het huis vertegenwoordigt, de plek waar alles en iedereen samenkomt, de plek van ontmoeting en samenzijn. Samen Zijn.

De hele entourage, qua uiterlijk en sfeer, beantwoordt voor mij aan het gevoel van een ouderlijk huis, het Vaderhuis, dat aan de basis van mijn bestaan ligt. Thuis. De plek waar je vandaan komt en waar je naar terugkeert, terwijl je er natuurlijk nooit vandaan gegaan bent, dan alleen maar in je gedachten. De plek waar je Bent. En het verbaast mij niet dat jij daar bent. Zoals het jou ook niet verbaasd dat ik daar binnenkom. Want…jij bent Thuis. Daarin ligt onze wederzijdse herkenning.

Het gevoel van het ouderlijk huis wordt nog eens bevestigd doordat de moeder binnenkomt. Zij vertegenwoordigt voor mij niet alleen het verzorgende en voedende principe, maar zij benadrukt met haar aanwezigheid het gevoelsaspect in deze.

Haar aanwezigheid onderstreept ook het feit dat wij ondanks onze leeftijd en volwassenheid, tegelijkertijd ook het kind zijn, en dat geeft mij een veilig en vertrouwd gevoel. Er wordt voor ons gezorgd, we worden beschermd. En… wij zijn op die plek kind aan huis!

Als zij mij ziet, zegt zij niets tegen mij, maar zij hoeft ook niets te zeggen. Haar aanwezigheid en de warme blik in haar ogen zegt genoeg en heet mij meer welkom dan woorden wellicht zouden doen.

De verandering van haarkleur is een opvallend detail en geeft aan dat het niet iets is wat ‘over het hoofd’ gezien kan worden. Wellicht laat het zien dat er een natuurlijke ontwikkeling gaande is die nu al waarneembaar is en die tot een totale verandering zal leiden.

Het is een veelzeggend gebaar dat jij, vanuit je positie in een stoel tegenover mij, opstaat en op de bank gaat zitten die naast mij staat. Dit brengt jou niet alleen dichterbij, maar een bank staat ook voor gemeenschappelijkheid, voor een uitnodiging vanuit de persoon zelf om daaraan deel te nemen. Je staat er dus open voor.

De vraag: Wat zijn wij zonder boeken, cd’s en dvd’s? weerspiegelt duidelijk wat er in mij leeft en wat ik zoal om mij heen in mijn omgeving zie. In boeken, cd’s en dvd’s zie ik het lezen, luisteren, kijken – woord, geluid, beeld. Dat wat ons informatie geeft, ons iets laat voelen en zien van wat er in ons leeft. Maar waarom hebben we dat allemaal nodig? We hebben het niet nodig, we denken alleen maar dat we het nodig hebben. Wat zou er gebeuren als je voorbij woord, geluid en beeld gaat? Je bent er al, zoals je getoond wordt.

Vanaf het moment dat ik jou voor het eerst ontmoette, Jan, heb ik meerdere keren het gevoel gehad dat ik met jou over veel dingen van gedachten zou willen wisselen. De momenten dat wij elkaar gesproken hebben, heb ik als waardevol ervaren. Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel als wij met elkaar in gesprek zijn dat wij al die woorden niet nodig hebben, omdat wij dwars daar doorheen elkaar op een veel dieper niveau verstaan. Een niveau waarin woord, geluid en beeld geen rol meer spelen. Precies zoals jij zegt: ‘zeg maar niets meer’. Want in de stilte en ons Zijn verstaan wij elkaar zonder woorden, zoals deze ervaring mij laat zien. Het neemt niet weg dat ik het bijzonder waardevol vindt om dit alles onder woorden te brengen en met je te delen. 

Het feit dat ik jou Thuis ontmoet, bevestigt voor mij de diepe innerlijke verbinding die ik vanaf onze eerste ontmoeting gevoeld heb.

En gezien het boek dat jij in je handen hebt is het een verbinding die ook door jou gevoeld wordt, en als zodanig ook in andere levens kennelijk tot uitdrukking is gekomen, zoals je ook al aangaf. Het is voor mij zeker dat ervaringen in andere levens ertoe geleid hebben dat wij elkaar in dit leven weer ontmoet hebben. Wat ik nu ervaar is mij twee keer eerder op zo’n indringende wijze gebeurd.

Maar wat dat dan voor levens of ervaringen ook geweest moge zijn, is voor mij eigenlijk van minder belang. Mogelijk blijft het boek in jouw handen daarom dan ook gesloten. Omdat het verdergaat dan wat of welk leven dan ook. Het gaat uiteindelijk om de herkenning van de wezenlijke verbinding in ons Zijn. Zoals je dus zelf ook geraakt wordt door ‘In de stilte die volgt blijven we aanwezig in verbondenheid’. 

Jan, ik vind het bijzonder en ontroerend om te zien en te ervaren wat er in de geest gaande is en hoe alles vanuit de geest geleid wordt en ik ben blij dat ik dit met je mag delen. Ik merk ook hoe moeilijk het kan zijn om in woorden weer te geven wat er ervaren wordt. Deze ontmoeting in de geest is wat ik gezien, gevoeld en gedacht heb. Maar met die ‘ik’ bedoel ik dan niet Tetty als persoon. Want het gaat inderdaad, zoals je zelf ook al zegt, verder dan de personen Tetty en Jan, ook al zijn die er uiteraard mee verbonden. Ten diepste zijn wij Bewustzijn waarin de vormen verschijnen. Dus als ik zeg en schrijf: ‘ik voel’, zou ik eigenlijk moeten zeggen en schrijven: ‘er wordt gevoeld’. Als jij begrijpt wat ik bedoel, en daar ga ik vanuit, dan ben ik benieuwd hoe jij dat ervaart.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 008 - Verbondenheid | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Ontmoeting in de Geest

‘Ontmoeting in de Geest’

Ik bevind mij in het donker. Er is rust en vrede. Ik ben op de plek waar Ik Ben. Ineens is daar het gevoel: ik zou Jan wel willen ontmoeten, gevolgd door de gedachte: ik ga eens kijken of hij thuis is.

Meteen loop ik via de achterdeur het huis binnen waar hij woont. Ik kom in de keuken en van daaruit in de gang. Er is verder niemand. Door de deur in de gang loop ik de woonkamer binnen.

Ik ben mij bewust dat het een doorsnee woonkamer is, qua grootte en inrichting. Het meubilair en de hele entourage is redelijk gedateerd. Alles bij elkaar heeft het de uitstraling en ademt het de sfeer van het ouderlijk huis.

Jan zit tegenover de deur, in een fauteuil bij de salontafel. Hij kijkt op als ik binnenkom. We zeggen niets, maar in onze wederzijdse blik is herkenning en genegenheid. Het voelt volkomen natuurlijk dat ik daar binnenkom, dat wij daar zijn en elkaar ontmoeten. (onze leeftijd en ons uiterlijk zijn overeenkomstig de fysieke werkelijkheid)

Dan komt Jan zijn moeder binnen om de thee te brengen. Ze reageert niet verbaasd als ze mij ziet. We kennen elkaar. Zij kijkt mij met een warme blik in haar ogen aan en zegt verder ook niets. Alles is bekend, vertrouwd en vanzelfsprekend.

Zij is een vrouw van middelbare leeftijd en het meest opvallende aan haar is het haar. Het is rood/oranje van kleur geweest, maar het grijs komt er nu behoorlijk doorheen. Ze is in alle opzichten een moederlijk type. Ze zet de thee met lekkers op de tafel neer en gaat de kamer weer uit.

Ik sta nog steeds op dezelfde plek waar ik de kamer ben binnengekomen, naast de bank. Jan staat op uit zijn stoel en gaat op de bank zitten, min of meer schuin met de rug naar mij toe.

Dan zeg ik ineens: Wat zijn wij zonder boeken, cd’s en dvd’s? Hij kijkt niet op en geeft geen antwoord.

Dan zie ik dat hij een boek in zijn handen heeft. Hij houdt het boek een beetje schuin naar mij gericht, zodat ik het kaft van het boek goed kan zien. Het is het boek: ‘Vorige levens’ van Raymond Moody. Ik herken het boek, want het staat ook bij mij thuis in de boekenkast. We zijn ons bewust dat hierin onze verbinding ligt.

Terwijl hij met het dichtgeslagen boek in zijn handen blijft zitten, doe ik een veelzeggende uitspraak. (die ik bij het wakker worden niet meer weet) In de stilte die volgt blijven we aanwezig in verbondenheid.

Dan word ik wakker.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 007 - Ontmoeting in de geest | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Bij-één stromen

Het universum besluit dat de tijd gekomen is om de water-landers bijeen te laten stromen. De rust die tijdens de zomer in het spirituele landschap heeft geheerst, begint tot activiteit over te gaan. De opening van de nieuwe ruimte voor bijeenkomsten waar die activiteit de ruimte kan krijgen, zal gaan plaatsvinden. En de uitnodiging daarvoor lijkt een geschikt moment voor het creëren van een opening waardoor Tetty en Jan uiteindelijk in het verhaal van de pelgrims zullen gaan stappen.

Aan beide oevers van de rivier wordt besloten om op de uitnodiging in te gaan. Op de bewuste dag verlaten de water-landers hun plek en door de ziel die hen aanstuurt om naar elkaar op zoek te gaan stromen ze elkaar tegemoet.

De gedachte komt in hem op dat hij haar wellicht weer zal ontmoeten en dat hij hoopt dat het zal gebeuren. Ook bij haar springt die gedachte tevoorschijn en ze is benieuwd wat het haar zal doen en of het ertoe zal leiden hem te vertellen over de nachtelijke ontmoeting in de geest.

Het open huis verheugt zich in het verwelkomen van menige bezoeker. Te midden daarvan ontwaart hij op een zeker moment haar man. Vanuit een sterke impuls en zonder enige gedachte vraagt hij hem : ‘Is Tetty er ook?’

‘Ja, die loopt hier ook ergens rond.’

En zij ziet hem rondlopen. Terwijl ze hem achterna gaat, komt hij haar tegemoet.

‘Ah, ik zocht je al.’

‘Ja, ik zag je gaan.’

Op dat moment stroomt de verbondenheid zichtbaar door Green Eyes die een vreugdevol weerzien weerspiegelen. Meteen pakt hij haar bij de arm en troont hij haar mee naar de ruimte waar nog een bekende zich bevindt. En met meerderen in de kring is er een geanimeerd en ongedwongen samenzijn. Tot zijn spijt roept de tijd hem huiswaarts te gaan.

‘Tetty, ik vind het fijn dat we elkaar weer ontmoet hebben.’

‘Ja, ik ook.’

‘Want dat is toch al weer even geleden.’

Het contact lijkt te resoneren in een sterke energie die van ziel tot ziel stroomt. Voelbaar is datgene waarvan een buitenstaander ooit tegen hem zei: ‘Wat heb jij met die Tetty? Het is of jullie samen iets hebben waar ik volkomen buiten sta.’

Het is de stilte waarin niets gezegd hoeft te worden en wat ook niet te verwoorden valt. Voor stilte zijn geen woorden. Hooguit kun je zeggen wat het niet is, had hij toen bij zichzelf gedacht.

Op dat moment voelt ze dat het tijd is om het contact niet meer op zijn beloop te laten. Ze besluit om ook open huis te houden en te spreken over wat ze graag met hem wil delen.

‘Nou, dat is toch niet zo lang geleden als jij misschien denkt.’

Hij kijkt haar niet begrijpend en vragend aan.

‘Ik heb jou in die tussentijd nog een keer ontmoet, maar wellicht ben jij je dat niet bewust.’

Ze kijkt hem betekenisvol aan als ze zegt: ‘Ja, ik heb jou onlangs nog op een nacht ontmoet.’

En met een lach in zijn verbaasde blik: ‘Wij hadden een ontmoeting in de geest.’

Zijn ogen worden groter en geamuseerd klinkt het: ‘Zo…ja…daar weet ik niets van.’

‘Jan, ik zou je dat graag willen vertellen.’

‘Ja, ik zou dat graag willen horen.’

‘Vind je het goed dat ik het je mail?’

‘Ik kijk ernaar uit.’

Zo worden tijdens het open huis op één van negen, van elf tot twee, rond de klok van één, de twee bij-één gebracht. Beiden zijn ze zich nog niet bewust hoe de symboliek van het tijdstip van ontmoeting een rol zal gaan spelen tijdens de aanstaande pelgrimsreis. Een reis waar ze ook nog geen weet van hebben. Maar waartoe ooit het besluit genomen is dat nu tot leven is gekomen in de

 ‘Ontmoeting in de Geest’

wordt vervolgd…tot NU

Posted in 006 - Bij-één stromen | Leave a comment