Het Pad van de Pelgrims – De alleen-gaande pelgrim

De ene pelgrim vervolgt zijn weg in stilte, met groot verlangen naar de volmaakte Stilte. Zijn pad gaat omhoog en geleidelijk krijgt hij meer inzicht en uitzicht op het landschap wat hem de komende tijd zal omgeven. Hij ziet de rivier stromen, maar tot in de verte ziet hij geen brug om die over te steken. De zuid-oever is kennelijk de plaats waar hij dient te gaan. Een lichtboog is ook niet te zien, hoewel vrij recent nog een prachtige regenboog beide oevers verbond. Feitelijk is dat een lichtboog, want in de regenboog valt het daglicht in een kleurenspectrum uiteen. Je zou kunnen zeggen dat het licht in nuances en componenten uiteen valt. Dat zou een metafoor kunnen zijn voor de ervaringen van een pelgrim die zijn weg gaat. Hij krijgt de samenstellende delen van zijn pelgrimstocht te zien, die hij alleen dient te gaan.

Dit traject is dat van de stilte. Als pelgrim heeft hij eigenlijk een soort monniksgelofte afgelegd, te leven in armoede van geest, dus niets  te willen, niets te hebben en niets te weten of te zeggen. En dat slaat op alle dingen van deze wereld. De enige plek waar hij thuis is, is de thuisloosheid, op weg zijn naar…iets Hogers. Ook Meister Eckhart haalde Jezus aan: ‘Zalig zijn de armen van geest, want zij zullen het Koninkrijk der Hemelen bezitten’.

Hoewel het pad omhoog gaat, is het een afdalen in de stilte. Afdalen, steeds verder afdalen. Voorbij alles wat de pelgrim of wie dan ook ooit heeft bedacht, voorbij alle kennis en zekerheden.

Steeds dieper gaan, de dingen verlaten, alle herinneringen loslaten, en eraan voorbij gaan. Nog verder weg van zichzelf als persoon. Hier in deze omgeving rest een stilzwijgen. Praten is hier niet van de geringste betekenis. Daarvoor zou de pelgrim weer omhoog moeten klimmen. Een aantal ladders op, naar de wereld met de begrensde dingen en de meningen.

De schemering valt in en de pelgrim kijkt met ontzag naar de maan en de sterren die nu snel zichtbaar worden. Hoe onvoorstelbaar groot is het universum. Hoeveel planeten zouden er bevolkt zijn met belichaamde zielen zoals de aarde? Hoeveel onbelichaamde zielen zouden er wel niet zijn die ook nog in de afscheiding leven, net als de pelgrim? Waarschijnlijk leven zij ook in hun eigen sprookje, net als alle aardbewoners die eigenlijk allemaal in een uitgestrekt sprookjesbos wonen, met fabel-achtige bergen, zeeën en oceanen. Allemaal in hun eigen verhaal, wat heel uniek is.

Nu valt de pelgrim even terug in zijn eigen sprookje. Als JJ heeft hij zich sinds kort aangesloten bij andere stiltezoekers. Gewoon een lange tijd samen stil zijn. Geen verhalen over de persoon en het verleden. Geen weten en kennis. Alleen niet weten en zwijgen. Spreken is (soms) zilver, maar zwijgen is goud.

Ook duikt een gedachte aan het elfje op. Hij heeft haar laatste bericht gelezen. Zij spreekt over een inwijding, maar wie is het die ingewijd kan worden als er geen persoon meer is? En wat kan daarover verteld worden als het een ervaring is? Maar als zij het laatste restje ego in grote helderheid heeft zien verdwijnen, dan is dat geweldig. Dan heeft zij als de ‘andere pelgrim’ het Vredespaleis bereikt en daar haar intrek genomen. De ene pelgrim zal daar ooit ook aankloppen. En zoals geschreven staat: ‘Wie klopt, die zal opengedaan worden’.

De pelgrim richt zich nu weer op zijn omgeving en ziet een duifje naderen. Ze zijn hier uiterst zeldzaam, dus vraagt hij het boodschappertje dit berichtje mee te nemen want het zal wel weer een tijdje duren voordat zich weer zo’n buitenkansje aandient. Terwijl hij het duifje ziet opstijgen, daalt de pelgrim voor langere tijd weer af in de diepe stilte.

Waar de pelgrim ook gaat, de Elfel waakt in Stilte en vanuit het noorden straalt het Licht hartverwarmend met Liefde… 

En als de zon wegzinkt in de oceaan, verspreidt zich een golving van licht. Want hoe het ook zij…  

His Grace shines on you!

deel1- (165)

His Grace shines through you!

wordt vervolgd…tot Nu… 

This entry was posted in 193 - De alleen-gaande pelgrim. Bookmark the permalink.

Comments are closed.