Het Pad van de Pelgrims – Een Ierse Blessing

De Elfel die vanaf haar verheven plek toekijkt, ziet hoe de zeer ‘wellecome’ kabouter het daglicht betreedt en zoals het een goed kabouter betaamt, stipt op de weliswaar niet bestaande tijd. Ze verwelkomt hem met een zonnige kus voor op zijn bolletje, zodat hij morgen zonnig de dag in kan gaan. Blij vooruitzicht dat hem streelt.

Zonnige kusTot zijn vreugde wordt het blij vooruitzicht nog extra bevestigd als hij zachtjes hoort zeggen: Goedendag, my beloved pilgrim brother, ik las dat het morgen tussen 9 en 11 graden wordt. Het lijkt mij de most fairy weersomstandigheid om elkaar weer te ontmoeten. 

Als er op dit moment gevraagd zou worden:

Hoe voelt het elfje zich?

dan is het antwoord:

Het elfje voelt zich top!

≈ 

Als er op dit moment gevraagd zou worden:

Waar staat het elfje?

dan is het antwoord:

Het elfje staat op één in de top elf!

≈ 

En dan is de vraag van het elfje aan Paulus die zoals bekend met stip op één staat:

Kom je morgen bij mij op één staan?

En dan is het antwoord van Paulus aan het elfje:

De kabouter zal pogen de top te beklimmen.

Maar op één staan ligt hem niet zo, hij staat toch liever op nul.

Daar waar het onderbewustzijn volkomen geleegd is.

 ≈

En Jezus zei: Als jullie de twee tot één maken… Of het je nu wel of niet ligt, of waar je nu liever wel of niet staat:  Je wordt geleid van twee naar één naar nul. Dat is de volgorde.

Terwijl de duisternis zich ontfermt over het daglicht, besluit de niet langer grot.eske kabouter de dag met het openslaan van het blauwe boek.

Waar duisternis was, zie ik het licht

Vader, onze ogen gaan ten langen leste open. Uw heilige wereld wacht ons, nu ons zicht eindelijk is hersteld en we kunnen zien. We dachten dat we pijn leden. Maar we waren de Zoon die U geschapen hebt vergeten. Nu zien we dat de duisternis onze eigen inbeelding is, en dat er licht is dat we kunnen aanschouwen. De visie van Christus verandert duisternis in licht, want angst moet wel verdwijnen wanneer liefde is gekomen. Laat me vandaag Uw heilige wereld vergeven, opdat ik haar heiligheid kan zien en begrijpen dat ze slechts de mijne weerspiegelt.

Onze Liefde wacht ons nu we naar Hem toegaan, en vergezelt ons om ons de weg te wijzen. Hij schiet in niets tekort. Hij het Einddoel dat we zoeken, en Hij het Middel waardoor we tot Hem gaan.(les 302)

Als Paulus na het lezen van deze blauwe woorden het boek dichtslaat, klinkt in de nachtelijke verte een bekende Ierse blessing. Op de tonen van het aloude pelgrimslied May the road rise up to meet you… wordt de voorbije dag gezegend en spoeden de pelgrims zich vol verlangen voort naar de nabije dag.

2015-08-09 15.20.28May the road rise up to meet you.

May the wind be always at your back.

May the rain falls soft upon you

and the sun shine warm upon your face.

And true be the hearts that love you

Peace ever with you and until we meet again –

May the path light up before you

and the clouds forsake the skies above.

May the warmth of sun surround you

and the stars shine bright to guide you home.

And true be the hearts that love you

peace ever with you and until we meet again –

May God hold you in the palm of His hand

May He hold you evermore.

wordt vervolgd…tot NU…  

This entry was posted in 175 - Een Ierse Blessing. Bookmark the permalink.

Comments are closed.