Het Pad van de Pelgrims – Het ‘Love Divine’ lied

Na de ‘treden’ treden de pelgrims opnieuw op in een voorstelling voor de grotkabouter. Te zien is hoe de pelgrims, die besloten hebben om samen ‘de weg’ te gaan, gaandeweg van alles tegenkomen. Landschappen zijn het symbool van omstandigheden, omstandigheden zijn de innerlijke roerselen en daarbij behoren ook de ontberingen. Ook dat woord is wederom een symbool van een gemis!

Zij kunnen bijna niet anders dan communiceren in symbolen totdat zij tot hun bestemming gekomen zijn. Op die bestemming zijn de landschappen… de innerlijke roerselen… verstild! In die Stilte is louter ZIJN. Dan is er EENHEID, woorden en symbolen zijn niet meer van node. Die eenheid van Geest, zoals de CIW dat noemt, is het Koninkrijk, het laatste symbool.

En al deze dingen zijn van deze wereld van dualiteit, al die verschillen, al die meningen die in wezen oordelen zijn en waar deze wereld haar bestaan aan dankt. De af-pelgrims zijn op weg om via dit soort ontberingen, die noodzakelijk zijn, hun bestemming te bereiken. Pas wanneer zij zich volledig herkennen in ‘ik ben’ zijn er geen verschillen meer. En kan niemand meer een gemis voelen, ook al lijken die heel echt, maar de CIW benoemt ze toch als projecties. Iets om te vergeven.

I’m sorry

Please forgive me

Thank you

I love you

(Ho’oponopono Prayer)

En de ene ‘ik ben’ herkent de ander; alle meningen, verschillen en projecties vallen weg. ALLES wat er LIJKT te gebeuren is een deel van het pad van af-pelgrims. Ze pellen hun persoontje af en gaan verder en verder, het pad af. Tot er één pelgrim aankomt, en die zegt:  IK BEN.

Zo schrijden de Oceandreamers, met Hem die onze broederhand grijpt, vol wonderbereidheid  verlangend voort naar de WonderbovenWonder kust waar God hen wacht, zoals gezongen wordt in het aloude gezang 116 oftewel lied 459, waarboven geschreven staat Love Divine.

 Door de nacht van strijd en zorgen

schrijdt de stoet der pelgrims voort,

vol verlangen naar de morgen

waar de hemel hen verhoort.

 ≈

Lied’ren zingend vol vertrouwen

tot in het voltooide licht

broeder broeder zal aanschouwen

staande voor Gods aangezicht.

≈ 

Door de nacht leidt ons ten leven

licht dat weerlicht overal,

dat ons blinkend zal omgeven,

als ons God ontvangen zal.

≈ 

In ons hart is dit de luister,

dit de liefde die ons leidt

op de kruistocht door het duister

naar de lichte eeuwigheid.

≈ 

Met een lied uit duizend monden

gaan wij zingend door de nacht,

door een Geest tesaam verbonden,

naar de kust waar God ons wacht.

≈ 

Een van hart en een van zinnen,

een in onze aardse strijd,

in ons hemels overwinnen,

een in tijd en eeuwigheid.

≈ 

Zo gaan wij hier met elkander

door de nacht op weg naar huis,

pelgrims die uit alle landen

samenkomen om het kruis.

Gods wil geschiede, en tot die tijd…waar de ene pelgrim ook denkt te zijn, in de grot, of waar dan ook, weet dat de medepelgrim stilzwijgend met hem is, hand in hand, van hart tot hart, als één ziel. En of hij het geloven kan of niet, maar weet…Jezus gaat ons voor als een lichtend spoor. En met de woorden van het pelgrimslied: Peace ever with you, until we meet again wordt JJ een goede nacht toegewenst. Het elfje legt een deken van Liefde over Paulus heen en houdt de wacht.

wordt vervolgd…tot NU…

This entry was posted in 172 - Het 'Love Divine' lied. Bookmark the permalink.

Comments are closed.