Welkom op het Pelgrimspad

Voor het volgen van het Pad…begin bij Begin…
en stap het volgende hoofdstuk in…

Posted in Welkom! | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Liefdevolle omarming

Terwijl de pelgrims te voet het pad verder volgen, lezen ze nog CIW 223. 

God is mijn leven. Ik heb geen leven buiten dat van Hem. 

Ik heb me vergist toen ik dacht dat ik los van God leefde, als een afzon­derlijk wezen dat zich in afzondering bewoog, aan niets gebonden, en ge­huisvest in een lichaam. Nu weet ik dat mijn leven dat van God is, ik geen ander thuis heb en los van Hem niet besta. Hij heeft geen Gedachten die niet deel zijn van mij, en ik heb geen andere dan de Zijne. 

Onze Vader, laat ons het gelaat van Christus zien in plaats van onze vergissin­gen. Want wij die Uw heilige Zoon zijn, zijn zondeloos. We willen onze zonde­loosheid aanschouwen, want schuld verkondigt dat we Uw Zoon niet zijn. En we willen U niet langer meer vergeten. We zijn eenzaam hier, en verlangen naar de Hemel, waar we thuis zijn. Vandaag willen we terugkeren. Onze Naam is de Uwe, en we erkennen dat wij Uw Zoon zijn. 

JJ, in plaats van er oeverloos over te blijven spreken, kunnen we beter oeverloos worden, Beekje. De tijd is gekomen om niet langer scheiding aan te brengen. Door steeds weer Jerfaas gescheiden te blijven zien van de jantjes, creëer je illusie. Het tijdperk van de afgescheidenheid heeft zijn tijd gehad. 

Alle beelden die Zijn Zoon lijkt te maken, hebben geen effect op wat hij is. Ze dwarrelen door zijn denkgeest als door de wind opgewaaide bladeren die een ogenblik een patroon vormen, uit elkaar vallen, zich hergroeperen en wegvliegen. Of als luchtspiegelingen die boven een woestijn worden gezien, oprijzend uit het stof.(Wd1.186.9:4-6) 

Herinner je je het bladerenpatroon bij de deur van de hunker van de bunker? Herinner je je de bunker waarin jij jezelf gewapend en al verschanst hebt. Lees je eigen verhaal er op na en alles wat daarover gezegd is. (35-De bunker)(36-Een innerlijke strijd)(37-Hunker in de bunker)(38-Een rol spelen)(39-De uitnodiging)(40-De Engelen van Hunker) 

Ooit las ik ergens dat het er vaak op lijkt dat we nog liever opgesloten zitten in de bunker van onze vertwijfeling dan de eeuwigheid, hier en nu, te omarmen. Wellicht is dit moment een uitnodiging tot het zetten van de volgende stap, een sprong in bewustzijn, tegen alle angst en vertwijfeling in. Het is tijd om jezelf te ontwapenen. Er wordt aan jouw deur geklopt. Bevrijd jezelf. Verlaat de bunker. 

Leg je wapens neer en ga zonder verdediging de stille plaats binnen waar de hemelse vrede alles tenslotte in stilte bewaart. Leg alle gedachten aan gevaar en angst af. Laat geen aanval met jou mee naar binnen gaan. Leg het wrede zwaard des oordeels neer dat je tegen je eigen keel houdt, en stop de vernietigende aanslagen waarmee jij je heiligheid probeert te verbergen.(Wd1.190.9:1-4) 

Wat dat omarmen betreft, staat er in les 317 van het blauwe boek geschreven: Vader, Uw weg kies ik vandaag. Waarheen die me leidt, verkies ik te gaan; wat die wil dat ik doe, verkies ik te doen. Uw weg is zeker en het einde is gewaarborgd. De herinnering van U wacht me daar op. En al mijn smart eindigt in Uw omhelzing, die U beloofd heeft aan Uw Zoon, die bij vergissing dacht dat hij van de veilige bescherming van Uw liefdevolle armen was afgedwaald. 

Zie je de foto die Jerfaas en de jantjes voorstelt nog voor je? De foto die voor mij ‘hemels’ is. De foto die laat zien hoe je de jantjes laat verdwijnen terwijl ze er toch zijn.(98-Een ‘mystieke’ dagreis)

 

Er wordt wel gezegd dat verlichting niets anders is dan het omarmen van je schaduwzijden. Het gaat erom het ego niet te onderdrukken, maar te transformeren. Het omarmen van je schaduwzijden is de sprong in bewustzijn. Je individualiteit zal versmelten met de Eenheid, vrij van alle tegenstellingen. Zoals ik eerder gezegd heb: In jou komen hemel en aarde samen. Als Jan en Jerfaas elkaar omarmen, omarm je eigenlijk je goddelijkheid als mens. Dan ontwaakt Christus in jou, dan verwerkelijk je in jezelf de eenheid. Je komt zogezegd Thuis. 

En als TV dan nog even op de repeat gaat: Thuiskomen is welkom geheten worden en met open armen ontvangen worden zonder dat er gekeken en gevraagd wordt naar wie je bent en hoe je bent. Thuiskomen is de plek waar je je veilig en geborgen voelt. De plek die jou beschermt en omhult. De plek waar je geaccepteerd wordt zoals je bent, de plek waar je kunt zijn wie je bent. Kortom, de plek waar alle uiterlijke zaken wegvallen. De plek waar je zonder aanzien des persoons geliefd bent, waar je de Geliefde bent. Het is de plek waar je je als ziel verenigd met het Goddelijke om als Geest op te lossen in God. Omdat je niet anders kunt Zijn wat je Bent. GOD. (98-Een ‘mystieke’ dagreis) 

Wat valt er verder nog te zeggen… dan slechts AMEN…

2015-08-24 20.48.44

Langzaam daalt de nacht over het bos en de berg waakt vol vuur…

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 184 - Liefdevolle omarming | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – IK BEN

Hey good old trusty friend.

Goedenavond TV, nu jij en alles wat op het TV-scherm verschijnt in mijn bewustzijn verschijnt, worden deze en volgende woorden ook in hetzelfde bewustzijn hoorbaar. Al horend en luisterend verschijnen dan reactieve gedachten in dat bewustzijn. Ik kan het niet laten. Laten we aldus de afgelopen pelgrimsdagen een ‘wordt vervolgd’ geven.

Tijdens de afgelopen nacht ‘zag’ Jerfaas dat ons onlangs gehouden gesprek door de voltallige jantjes-brigade overdacht werd. Steeds opnieuw keert het besef van het afgescheiden-zijn weer in mij terug. Uiteraard zal het een ego-trekje zijn, eindigheid van wat dan ook komt alleen in die regio voor. Maar eens te meer krijgt Jerfaas een vermakelijk kijkje in de afdeling interne zaken van Jan. Hij ziet hoe jantje-lichaam steeds weer reageert, gevolgd door jantje-schaam die er spijt van heeft, en ga zo maar door.

Ook nu, terwijl de pelgrims een avondwandeling over de afgelegen dijk langs de rivier maken, ziet JJ dat de volle maan de schaduw van Jan laat meelopen, op enige afstand onder aan de dijk. Hij kijkt naar zijn schaduw zoals Jerfaas naar Jan kijkt.

Menige toepasselijke CIW les komt in hem op. Geen gezwollen taalgebruik, eerder wordt de pelgrim op onomwonden wijze op de diepere aspecten van het menselijk denken gewezen. Je Bent namelijk niet die materie. Je Bent niet hetgeen de zintuigen waarnemen. Je Bent evenmin wat je denkt dat je bent. Ooit zal de mens inzien hoezeer hij zich vergist door zich te identificeren met het aardse, materiële leven en beseffen dat projecties en beeldvorming niet de absolute werkelijkheid zijn, maar de duistere schaduwzijde van het bestaan.

Ik ben geen lichaam. Ik ben vrij. Want ik ben nog steeds zoals God mij geschapen heeft.

(Les 220) 

Ook hierin hoor je de omkering van je aandacht m.b.t. het lichaam, JJ. Uitgaan van het Bewustzijn dat je bent. Het lichaam is een verschijningsvorm in Bewustzijn. ‘Ik ben geen lichaam. Ik ben vrij’. Waarom ben jij vrij? Omdat jij Bent. Jij bent Bewustzijn. Wie ben ik? IK BEN. Meer is er niet. Dat is het enige. HET ÉÉN-ige. Er is ÉÉN en jij bent van die ENE. Er is niets anders dan God. God is IK BEN.  

Wees stil en weet: Ik Ben God. Wat er ook gebeurt, zeg: IK BEN. Wat er ook gevoeld wordt, zeg: IK BEN. Welke gedachten er ook komen….hupakee, terug naar de Bron, IK BEN. Identificeer je met de Bron. Iedere keer weer: IK BEN. 

Niet langer uitgaan van Jan, en Jerfaas de getuige die maar toekijkt, maar alleen nog maar uitgaan van IK BEN. Dat is het enige wat IS. Voor de rest hoef je nergens meer over na te denken, je hoeft je niet af te vragen hoe het zit, waarom het zo is, niet langer analyseren wat Jan nu wel of niet doet en wel of niet vindt en dat Jerfaas toekijkt en weet ik wat niet al. Op die manier houd je het hele spelletje in stand. Dat is alleen interessant en van belang geweest om ‘de Weg’ te beschrijven die we zijn gegaan, de weg die het ‘ik’ onderzoekt. Maar voor onszelf, voor ons Zelf, is dat niet meer nodig. Er wordt wel gezegd: ‘We weten te veel, we voelen te weinig.’ Vergeet alles. Je bent alles. IK BEN. Leg je Zelf bloot. IK BEN. Rust en Vrede en Stilte zijn je ware natuur. Ik Ben Rust en Vrede en Stilte. Maar zelfs de woorden Rust, Vrede en Stilte kun je laten vallen, want dat IS IK BEN. Vooruit: IK BEN. We gaan!

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 183 - IK BEN | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De filters van het denken

Paulus blijkt nog niet uitgesproken te zijn. ´Het denken´ en ´het lichaam´ blijven in zijn gedachten ronddwalen. Hij bladert nog even door het blauwe boek en zijn oog valt op een kernachtige tekst. Het lichaam is de tempel van het ego, zo leest hij, die twee zijn onlosmakelijk verbonden. En het lichaam kan nooit de tempel van de Heilige Geest worden, dat kan alleen de relatie zijn, en wel de alomvattende relatie met God en de zogenaamde medemens. Lichamen zullen, zo leest hij verder, nooit een rol spelen bij de Liefde, want ze zijn per definitie ´gemaakt´ om Liefde uit te sluiten. Natuurlijk heeft het ego andere definities van dat woord, maar dat is bekend. Het ego houdt graag een sluier in stand.

En dan het oranje boek…wat is dat toch een geweldig boek dat C.B.Zuijderhoudt aan de hand van Meester Eckhart heeft geschreven. Het is geen handleiding, maar toch klinkt er een geweldige oproep in door. Ook in dit boek wordt gesproken over de rol van het denken.

Het denken is in aanvang onmisbaar om bepaalde inzichten over het mystieke proces te verwerven. Vervolgens blijkt datzelfde denken net zo onmisbaar om alle concepten weer kwijt te raken. Tot men het denken gaat ervaren als een blokkade voor het zijn. In het onmiddellijke zijn is geen denken. 

De verklaring van Eben Alexander komt weer in zijn gedachten op, dat tijdens zijn bijnadoodervaring zijn lichaam, zijn hersenen, dusdanig gestopt was met functioneren dat alle filters van waarneming waren weggevallen. Ook in het oranje boek worden de filters van het denken benoemd.

Laten we beseffen dat het denken filters aanbrengt, want het denken is bij uitstek geconditioneerd. Het denken staat het pure zijn in de weg. Hij of zij die de verlichting of wedergeboorte heeft ondergaan, ervaart dat hij als geestelijk wezen in het geheel is opgenomen, daar ongedifferentieerd deel van uitmaakt en identiek is aan de grond van het zijn. Dat is A-dvaita, niet- tweeheid. Dat houdt tevens in dat de zichtbare en tastbare wereld, die ons door de filters van de zintuigen wordt voorgespiegeld, een illusie wordt, ook wel maya genoemd. Men moet innerlijk iets hebben ervaren en geproefd en er zelfs voor hebben geleden, voordat van een persoonlijk verworven inzicht sprake kan zijn. De doorleefde ervaring is van veel groter belang dan het denken.

Het brein van de mens is een enorm filter voor die echte werkelijkheid. Alles wat in ons zogenaamde bewustzijn wordt waargenomen zijn de dingen van deze wereld, het andere wordt tegengehouden door het filter, zo zegt ook Eben Alexander. Bij sommigen valt het brein, de hersenen, uit door de naderende dood of door ziekte, en kan er een bijzondere helderheid optreden die iets laat zien van wat voor die tijd werd weggefilterd.

En dan komt de Cursus om de hoek kijken, die zegt dat alleen ‘bij God zijn’ de echte werkelijkheid is. Daar is alleen eenheid, daar zijn geen anderen. Diep in ons allen ligt die afscheidingswens die zich manifesteert in het zien van anderen en alles wat daarmee te maken heeft. En dat zien we hier in deze wereld, maar ook in het hiernamaals, dat is de parallel-wereld zonder een aards lichaam, hoe mooi die ook is in vergelijking met hier.

De reis van een pelgrim voert dus door deze wereld, maar ook dwars door het hiernamaals. En het is zelfs voor zijn filterhersentjes heel begrijpelijk; als we alles kunnen zien als Liefde, letterlijk alles wat gebeurt en zonder enige uitzondering, dan maken we kans op een paspoort om de grens tussen de diverse illusies en de echte Hemel te mogen passeren.

Nu gaan de gedachten van Paulus naar het elfje. Zou ze vandaag nog woordjes in haar lichtschriftje opgeroepen hebben of haar ganzenveertje ter hand hebben genomen om een meeslepende stroom voor het beekje te creëren. Of hebben andere bezigheden, dan wel het volledig ontbreken daarvan, het elfje ervan weerhouden om op kortere of langere termijn traankliertjes te openen zodat de emotie kan wegvloeien.

Wat een raadsel is dat toch; men leest woorden in een bepaalde samenhang en er wordt iets geraakt, hetzij een ervaring of helemaal niet, meer een soort fantasie en toch ontstaat een emotie. Nog wonderbaarlijker is dat er dan tranen kunnen vloeien, zowel van vreugde en van verdriet. En dan kan men wel zeggen dat die dicht bij elkaar liggen, maar er is nogal wat verschil. Het ene wordt verlangd en het andere juist niet. Jerfaas, die heel veel gedachten ziet van de jantjes, let daar wel eens op. En als al die gedachten dan langskomen is het alsof hij het emotiegehalte er aan af kan zien. Het is een beetje als een notenbalk in een partituur, je kijkt ernaar en je hoort als het ware al de toonhoogte en de lengte ervan. Het kaboutertje ligt daar ook wel eens over te mijmeren. Ja, zo gaan al die gedachten door het bolletje van Paulus.

Nu het tijd is om ‘onder de stippen’ te gaan, legt de kabouter het gedachtenpakketje naast zich neer en hoort ‘in gedachten’ hoe het elfje de lieve beste Paulus een rust-ige nacht toewenst. Onder de stippen begint Paulus te tellen… en bij het magische getal 11 is het of hij wordt gelanceerd naar droomland, alwaar hij urenlang rondzweeft in een baan om de aarde. Van grote afstand ontwaart hij de wereld met al zijn verschijnselen; zijn flora en fauna, alles wat groeit, kruipt, loopt en vliegt. Zoals de vredesduiven en het elfje. Misschien mag het kaboutertje op de rug van het elfje klimmen en meevliegen naar ongekende Hoogte…zo licht als een pluisje…Het Licht tegemoet.

Warnsborn 2013 007

wordt vervolgd…tot NU…

 

Posted in 182 - De filters van het denken | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Lichaamstaal

Zoals een goed verstaander maar een half woord nodig heeft, zo heeft de Bovenstebeste kabouter geen woord nodig om te verstaan hoe het er bij het elfje voor staat. Hij begrijpt dat er in de baardgraskapel een soort vacuüm van rust, stilte en Nu is ontstaan, waarin het elfje op serene wijze rondzweeft en waarin geen of vrijwel geen gedachten waarneembaar zijn. Wanneer ook het lichaam niet zeurt is dat toch de Hemel op aarde, zo kan hij toch niet nalaten te zeggen.

Het is zelfs nu het lichaam zeurt, de Hemel op aarde. 

Daar wil het kaboutertje ook wel eens even vertoeven. Zijn lijfje is weliswaar niet geheel virusvrij, ook al is hij redelijk op de been. Er darren toch kennelijk nog micro-organismen in het lichaam rond, die gevoelens van onwelzijn veroorzaken. Maar hoe kan het ook anders; de lichamen zijn net als de geest een onderdeel van een groter geheel en verkeren in symbiose daarmee. Ze zijn uit het totaal voortgekomen, werden en worden daaruit gevoed en keren er weer in terug. Dat is dan zoals het dan is, in ieder geval lijkt het zo, voorlopig dan. Aan alles komt een eind, zolang we geloven in de tijdelijke dingen en er waarde aan geven.

Kan er na deze kaboutertaal nog wat lichaamstaal gesproken worden of heeft Paulus even genoeg aan de taal die zijn lichaam spreekt? 

Iedere kabouter wil graag heel gemaakt worden! Dus steek maar van wal, Oceandreamer.

Paulus is benieuwd in hoeverre onharmonieuze zaken van het lichaam of anderszins het elfje toch nog moeite kosten? Of kan zij die nu volledig accepteren als niet meer dan ‘omstandigheden’? En brengen die dingen alleen wat zinloze gedachten die voorbijdrijven?

Goed, in het verlengde van de lichaamstaal van gisteren is hier het vervolg.

Er wordt gezegd: Als je wat aan het lichaam laat doen, geef je het waarde. Maar als je niets aan het lichaam laat doen, geef je het feitelijk evenveel waarde. Als je niets aan het lichaam laat doen, omdat je van mening bent dat je het daarmee waarde geeft, bevestig je alleen maar het feit dát het lichaam waarde heeft. Wel of geen waarde geven is dualiteit. Er is evenveel waarde als dat er geen waarde is. 

Door geen waarde te geven aan het lichaam bevestig je de waarde die het heeft. De waarde die aan het lichaam gegeven wordt is de waarde dat het lichaam geen waarde heeft. Door de waarde die gegeven wordt aan het feit dat het lichaam geen waarde heeft, geef je daardoor het lichaam juist waarde. 

Wie geeft het lichaam waarde? Wie geeft het lichaam geen waarde? Het gaat er niet om of het lichaam wel of geen waarde gegeven wordt. 

Bewustzijn is onpersoonlijk en houdt zich niet bezig met de dualiteit van wel of geen waarde geven. Bewustzijn is en laat het zijn zoals het is. Het identificeert zich er niet mee. Als er geen identificatie is, maakt het niet uit wat er met het lichaam gebeurt en of er wel of niet iets aan of mee gebeurt. 

Het lichaam vertoont een mankement. Er kan gekozen worden het te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam zonder mankement verder. Er kan gekozen worden het niet te laten verhelpen. Oké, gaat het lichaam met mankement verder. Maakt het voor het bewustzijn iets uit? Bewustzijn maakt geen onderscheid. Bewustzijn Is. 

Er wordt gezegd: Het lichaam bestaat niet, het is een illusie. Maar het lichaam bestaat wel, het lichaam bestaat als illusie. Illusie bestaat als illusie. De Werkelijkheid wil zichzelf ervaren en dat kan alleen via het tegendeel, de illusie. De schijnbare werkelijkheid geeft de enige mogelijkheid de Werkelijkheid te ervaren. De Werkelijkheid ervaart zichzelf als Werkelijkheid. 

Maakt het voor het Bewustzijn iets uit of het Bewustzijn zichzelf uitdrukt en ervaart via een illusie waaraan een mankement wel of niet verholpen wordt? 

Geen ‘waarde’ geven aan het lichaam betekent dat wat er ook gebeurt en wat je ook laat gebeuren het geen invloed heeft op wie jij bent, op het Zelf dat ervaren wordt. ‘Blijf in Mij’. Daarbinnen kun je alles laten gebeuren. 

Geliefd Beekje, dit was Live Stream TV. Misschien klinkt dit alles waarde-vol of waarde-loos. Om niet in herhaling te vallen, is hierover in het TV-programma het laatste woord gesproken.

Maar het beekje laat niet geheel gedachteloos toch nog wat woorden voorbijdrijven.

Ik heb de ‘lichaamstaal’ gehoord. En ik weet niet wat er over te zeggen is. Het hele lichaam met zijn hoedanigheden is per ‘persoon’ uniek. Dat zegt al iets, en ik meen dat TV wel eens zei dat de ziel zich uitdrukt via het lichaam. En dat is volgens de Cursus ook zo, maar dat zit dieper dan waar de belichaamde mens zomaar bij kan komen. Hier in de wereld en in een lichaam lopen we vast in concepten, daarom heeft ook iedereen weer een iets andere mening.

Alleen het feit dat we een lichaam lijken te hebben zegt al genoeg; ‘er is iets aan de hand’. Maar op dit wereldse niveau zouden we in plaats van ‘waarde geven’, mogelijk beter kunnen spreken van identificatie of misschien nog beter van ‘focus’. En hiermee heeft Paulus zichzelf toegesproken.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 181 - Lichaamstaal | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Dankbaarheid

Zoals de dankbaarheid eerder in het beekje opwelde, zo komt op weg naar het paddenstoelenhuisje al mijmerend over het pelgrim-zijn het woordje ´dankbaar´ in de gedachten van Paulus. Het is een soort flashback, even het terug scrollen van de boekrol van de tijd. En wat is dankbaarheid? Ook dat is weer een concept, daar kun je niet omheen. Hij, als JJ, heeft daar zo ongeveer de definitie aangegeven dat bij wat er ook gebeurt, er geen enkel zweempje van afwijzing van de situatie is. Geen enkele gedachte dat het ietsje anders zou moeten zijn, en zelfs niet zou kunnen zijn. En dan bovendien een gedachte dat het wel zeer aangenaam is dat een dankgebed op zijn plaats is voor dit geweldige geschenk dat het Leven mij geeft. Om dat bij alles te hebben wat er gebeurt, wat zich manifesteert in het lichaam of in de directe omgeving, is wel heel bijzonder. Waarom naar de dokter gaan als alles Nu al een geschenk is? Waarom dat geschenk terugwerpen naar het Leven als ongewenst?

JJ kan dat momenteel nog niet beleven bij alles wat er op zijn pad komt. Soms zijn er toch zorgen op zijn pad, waardoor hij weliswaar niet geïrriteerd of teleurgesteld raakt, maar dankbaar…nee, niet in die zin dat een dankgebed op z’n plaats is. Maar mogelijk bedoelt M.E. met dankbaarheid gewoon ‘niet klagen, maar dragen’, het gebeurt zoals het gebeurt. ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’ of zoiets. En zoals gezegd is het niet uit te sluiten dat M.E. met zijn preken op een soort ‘instap niveau’ mikt. Daar waar het ego en dus de persoon nog zeer actief is, en een shock effect wel eens functioneel kan zijn. Het laatste woord zal er nog wel niet over gezegd zijn op de pelgrimsreis. En daarmee heeft hij geen woord teveel gezegd.

De dankbaarheid waarmee de dagreis wordt besloten, blijft ook het TV beeld bepalen. De dankbaarheid die ze ook verwoord heeft in het nawoord van Verdwaald verlangen is altijd aanwezig. Ze leeft het leven in dankbaarheid. Alles gebeurt zoals het gebeurt en wordt geaccepteerd zoals het is. Gebeurtenissen in haar leven waarvan je zou kunnen zeggen: ‘Geef mijn portie maar aan Fikkie’, hebben haar daar een extra oefening in gegeven.

Betekenisvolle geestelijke ervaringen, in welke vorm dan ook, hebben haar doen inzien dat wat zich manifesteert in het lichaam niets verandert aan wie zij is. En wat er in het geval van een fysiek ongemak aan het lichaam gedaan wordt, verandert niets aan wie zij is. Daarom kan er gebeuren wat er gebeurt en wat er gebeuren kan laten worden. Daarmee wordt het lichaam geen waarde gegeven. Je voedt het lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? Je reinigt je lichaam iedere dag, geef je het daarmee waarde? ‘Het voertuig’ wat het bewustzijn ten dienste staat wordt onderhouden. Er doet zich een mankementje voor, en als dat te verhelpen is…ja, waarom niet. Dus ja, waarom naar een dokter gaan? Dat is ook niet anders dan dankbaar gebruik maken van een mogelijkheid. Het kan helpen en als dat niet zo is, dan is dat niet zo. Het is zoals het is. Zoals gezegd, ‘Niet klagen, maar dragen’.

Nu deze woorden het TV-scherm vullen, waarover ook het laatste woord nog niet gezegd zal zijn, wordt de medepelgrim bedankt voor de buitengewoon onderhoudende pelgrimspraat. En klinkt er een welterusten voor Paulus die zich straks onder de stippen een poosje ‘slapende’ zal houden.

2015-08-13 17.09.32Het elfje is na het vertrek van haar pilgrim brother in een weldadige stilte gevallen. Er is niets, er komt niets en er gebeurt ook niets. Ze zit waar ze zit. En op het TV scherm verschijnt het beeld dat laat zien hoe ze zich voelt. In de ‘stilte’ van dit beeld is Alles hoorbaar.

Met een woordeloze groet van het elfje die door de kabouter vast en zeker stilletjes verstaan wordt.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 180 - Dankbaarheid | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Het Leven in en na dit leven

Aken augustus 2013 062

Nog voor het kraaien van de haan verbleken de sterren in het eerste ochtendgloren. De nieuwe pelgrimsdag begint in alle vroegte als Paulus onder de stippen vandaan komt, het beekje erop los gaat stromen en JJ zich op de hoogte gaat stellen van het TV programma van vandaag. Of is het nog te vroeg? Heeft het elfje haar vleugeltjes nog niet uitgevouwen?

Maar TV11 kent het tijdstip ‘erg vroeg’ niet. En ook in dit geval is het tijdstip niet te vroeg en niet te laat. Zoals de pelgrims inderdaad weten en stilstaan bij hoe het universum werkt, zo staat de tijd die niet bestaat als het ware ook stil en is het altijd de juiste tijd. Niets gebeurt zomaar, alles moet zo zijn, iedere stap wordt geleid. Het is toch geweldig om te ervaren hoe perfect alles in elkaar zit om in dit geval het Vissertje uitzicht op van Beek te geven. Het wordt ervaren als een verrassend mooie creatie die liefdevol glimlachend aanschouwd wordt.

Daartoe aangemoedigd gaat JJ even terug in de tijd die niet bestaat toen de bijnadoodervaring ter sprake kwam en TV vertelde dat ze vele boeken over dit onderwerp gelezen had. Zelf heeft hij op dit moment het boek Na dit leven van Eben Alexander als verantwoorde bedlectuur. Deze neurochirurg verhaalt over zijn reis naar het hiernamaals. Heeft TV dit boek ook in beeld?

Ik heb het boek in beeld, maar tot op heden slechts hier en daar wat passages gelezen.

Nou Tetty, het is best boeiend. Het boek is voor een breed publiek geschreven, ook medici kunnen hun hart ophalen, figuurlijk natuurlijk, want het wemelt van de medische termen. Verder is het ook een prima familieroman, dus er zitten veel elementen in, maar het is heel goed leesbaar. Voor JJ ligt de focus natuurlijk vooral op de ervaringen tijdens het coma. En wat opvalt is dat E.A. zelf aangeeft dat hij verder gegaan is dan alle andere BDE’s die beschreven zijn.

Dat is een aanname van E.A. Dan heeft hij niet alle beschreven BDE’s gelezen.

Hij was ‘in God’ opgegaan en omgekeerd.

Er is mij sowieso een boek bekend waarin dit ook verwoord wordt. Wie oren heeft, die hore. 

De verklaring zijnerzijds is dat zijn lichaam, zijn hersenen, dusdanig gestopt was met functioneren dat alle filters van waarneming waren weggevallen. Hij had ook, in tegenstelling tot alle andere mensen die hun BDE beschreven hebben, tijdens de ervaringen geen enkele herinnering meer aan zijn persoon hier op aarde. Dat was de crux.

Ook dat is een aanname. Nogmaals, E.A. heeft niet alle beschreven BDE’s gelezen. Maar ga verder. 

Dan denk je natuurlijk direct aan de Cursus en andere verlichtingswegen zoals die van M.E. De persoon staat in de weg, het ontpersoonlijken en entwerden is vereist. En een grote component daarvan is het lichaam, want daaraan is het hele verhaal van de persoon opgehangen. Het gaat er ook niet om, bij ziekte bijvoorbeeld, hoeveel waarde er aan het lichaam gegeven wordt, zo van: ik heb of ben een lichaam maar ik geef er geen waarde aan. Nee, het überhaupt menen dat het lichaam er is, betekent dan al dat er op een onbewust niveau waarde aan gegeven wordt, anders zou die waarneming er niet zijn. Dat geldt voor alle waanideeën.

Daarover gesproken komen er gedachten over het contact met anderen. Voor JJ is dat de optimale oefening om te zien welke jantjes zich manifesteren. Is er liefde te voelen voor die ander? Of enige weerstand? En op welke manier? Alleen zijn met je gedachten en zonder prikkels van andere mensen kan soms al moeilijk genoeg zijn om die gedachten te zien en tot stilte te krijgen. Maar in contact met anderen, dat is andere koek. Dat heeft zin, vooral als je er geen zin in hebt. Het is dan zaak op Jerfaas te concentreren en niet meegesleept te worden in de ego-stroom van denken.

Het is al eerder genoemd, maar blijf niet in het denken hangen, blijf je niet richten op de jantjes en op welke gedachten er voorbij komen. Door te blijven kijken naar welke jantjes zich laten zien, bevestig je de werkelijkheid-waarde ervan. De vraag is: Heb je gedachten of hebben gedachten jou? Omarm het, denk met je hart. Dus mocht die maalstroom van gedachten weer opduiken… 

DSC_0026Laat je er niet in meezuigen, maar kijk er van een afstand naar. Als jij niet in die maalstroom van gedachten duikt, word je er ook niet in meegezogen. Je bent niet die maalstroom van gedachten, je bent dat wat het gadeslaat. Innerlijke vrede is geen kwestie van geen gedachten meer hebben, maar vrede hebben met wat is. 

Nu nog even terug naar het boek Na dit leven. Hierin beschrijft E.A. ook wat hij allemaal heeft gezien.

Ja, we hebben al eerder ‘gezien’ dat, buiten het moment van opgaan in God, in wat zich verder afspeelt tijdens de BDE er altijd nog degene is die waarneemt en datgene wat waargenomen wordt. Dus er is dualiteit.(102-Elf-en-nieuws) De pelgrim weet dat wat je allemaal ziet je dat ook bent maar dat het zich nog afspeelt in het gebied boven de taille van de zandloper. Als er voorbij gegaan wordt aan datgene wat aan ‘gene zijde’ gezien en beleefd wordt, is Het Leven ‘na dit leven’ niets anders dan Het Leven ‘in dit leven’.  

Want bij ‘Na dit leven’ vraag je je af: Welk leven? De titel verwijst vanuit een materieel denken naar iets na dit leven. De in zijn algemeenheid veelgehoorde opmerking: ‘Er is leven na de dood’ klopt niet. Want de dood bestaat niet. De pelgrim weet dat de dood slechts de gedachte is dat je gescheiden bent van je Schepper, zoals de Cursus bijvoorbeeld in les 167 zegt. De opmerking ‘Er is leven na dit leven’, klopt eveneens niet. Ook hierin klinkt het alsof er een ‘dit leven’ en een ‘na dit leven’ is. Het zegt nog niks over leven in dit leven. De pelgrim weet dat er één leven is.

We delen één leven met elkaar, omdat we één Bron hebben, een Bron van waaruit volmaaktheid tot ons komt en altijd in elke heilige denkgeest verblijft die Hij volmaakt geschapen heeft. (CIW 167) 

Wij zijn Eén in Al(les). Er is Eén Leven. Er is Leven. De essentie waar we naar op weg zijn, die wij als het ware via het pelgrimspad blootleggen. Zoals bekend is het moeilijk om dingen goed onder woorden te brengen. Het gaan van de pelgrimsweg maakt dat ik een aantal dingen nu anders verwoord dan ik eerder zou hebben gedaan. Het toepassen van de religieuze denkwijze maakt dat dingen zuiverder verwoord worden en zodoende meer de essentie raken.

Niet alleen de essentie zoals ik het ervaren heb, maar ik merk ook dat het de ervaring nu als het ware dichterbij brengt, doordat ik het zuiverder verwoord. Dit betekent geenszins kritiek of enig oordeel over de ervaring/beleving van Eben Alexander of de wijze waarop hij of wie dan ook het verwoordt. Daar wil ik verder vanaf blijven. Veel mensen kunnen hier iets aan hebben, kunnen erdoor geraakt worden of wat dan ook. Zoals ik mijn ervaring zelf ook vele malen voor groepen mensen verteld heb. Dus in wat ik nu noem probeer ik alleen voor mijzelf de dingen in zoals ik het ervaar zuiver weer te geven, omdat ik voel dat het meer en meer raakt aan het ervaren NU op het pelgrimspad. 

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 179 - Het Leven in en na dit leven | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Alles over Niets

Nu de stellingen op de deur aan stelligheid niets te wensen overlaten hoort TV JJ verder dwalen door de non-dualiteit. Hij ontdekt dat er een Nederlandse film is gemaakt die op dvd verkocht wordt, samen met een boek en een dvd met interviews van medewerkenden die ook Advaita leraar of lerares zijn. Dat samen getiteld: ‘Alles over Niets’. Het komt voort uit de toch wel uitgebreide Nederlandse ‘non-dualiteits scene’, die zoals eerder aangegeven grote sympathie heeft van JJ.

Van al die ‘leraren’ vertelt iedereen eigenlijk hetzelfde maar dan met andere woorden, de klemtonen liggen ook weer iets verschoven. Het leven van de zogenaamde mens krijgt meer of minder aandacht ten opzichte van datgene waar het boek eigenlijk over gaat; de non-dualiteit. En soms komen er woorden voorbij die toch even blijven hangen, zoals bijvoorbeeld: dat taal gebaseerd is op afscheiding en er ook vol van staat. Dat taal steeds weer verwijst naar losstaande dingen, terwijl de Advaita en andere leringen benadrukt dat er geen losstaande dingen zijn. De Cursus zegt het ook steeds weer: ‘Er is een manier om alles anders te zien’.

Hoe zou het zijn als je praat en geen woorden van afscheiding gebruikt? Zijn er wel woorden van volmaakte eenheid? Want zelfs het woord ‘alles’ betekent alle dingen, en dingen zijn losstaande zaken. Is communicatie überhaupt mogelijk zonder die woorden van splijting? Maar je kunt eigenlijk alleen communiceren als er iemand anders is, maar dat is weer afscheiding. Zonder communiceren kun je alleen maar Zijn in Stilte.

En dan je gewaarwordingen. Het lijkt of je iets buiten je waarneemt, bijvoorbeeld een postduifje die ongeduldig zit te wachten. Maar zonder afscheiding is er geen duif. Ik kan me niet losmaken van die gewaarwording, dus die duif dat ben ik zelf. Er is dus geen grens tussen mij en de omgeving aan de buitenkant van het lichaam of tussen mij en zogenaamde gedachten die ergens in mij onstoffelijk voorbijkomen.

Zijn die plaatjes buiten mij en binnen mij allemaal onzin? Illusie? Maar buiten mij kan ik aanraken. Is dat zo? Want als dat lichaamsdeel nu ook niet bestaat, dan raak ik dus niets aan. Er is dan alleen een gedachte dat er iets aangeraakt wordt. En als er geen grens is tussen mij en iets anders, is er dan een grens mogelijk tussen binnen mij en buiten mij. Dan zou ik die grens zijn, want iets is binnen mij (gedachte) of buiten mij (ding). Nou, dit soort dingen gaan door het bolletje van Paulus heen.

Er gaat wel heel veel door het bolletje van Paulus heen. Maar ja, dat krijg je ervan als je alles over niets leest. Je kunt beter niets over niets lezen. Misschien gaat het elfje dat boek wel schrijven. ‘Niets over Niets’. Alles wat er over niets geschreven kan worden staat daar onbeschreven. Je leest wie je bent. Tabula rasa.

Heeft TV het genoemde boek ook gelezen en de dvd’s bekeken? Zo ja…was het Volledig Ja en Amen?

Een Ja en Amen voor wat betreft het inzicht in de non-dualiteit en een hulpmiddel om te begrijpen wat ervaren wordt. Met het boek ‘Alles over Niets’ heb je in een notendop alles over de non-dualiteit in de hand. Korte toegankelijke teksten, duidelijk, verhelderend omtrent het begrip non-dualiteit en in die zin geeft het veel inzicht. Maar het lijkt ook wel eens meer als een ietwat afstandelijke hoofd-zaak te klinken dan dat het ook klinkt als een gevoelsmatig verwarmende hart-zaak. Wat dat betreft ervaart TV dat Meester Eckhart, evenals Jezus, als non-duale leraar en spreker niet alleen het ‘begrijp’elijke hoofd maar ook het ‘wetende’ hart raakt en als zodanig dus hoofd en hart verbindend spreekt. Dit vanuit een diep doorleefde liefde voor en in Christus die we zijn.

Maar goed, al met al komt het Ja en Amen op wat er gelezen wordt in de eerste plaats door mijn BDE en de daarmee samenhangende non-duale ervaring waardoor het allemaal herkenbaar is. Na mijn BDE en daarover geschreven te hebben, heb ik tientallen boeken over BDE’s gelezen en ik kwam voortdurend hetzelfde tegen, soms zelfs in dezelfde bewoordingen. En zo wordt dat ook ervaren m.b.t. alles wat gezien en gelezen wordt omtrent non-dualiteit. Ik kan dingen van mijzelf teruglezen die ik ooit geschreven heb of gesproken heb met mijn co-auteur Maurice, waarvan ik denk: ja, dit kom ik nu ook allemaal in die non-duale literatuur tegen. Terwijl de term non-dualiteit of Advaita als zodanig toen niet in die mate in beeld kwam zoals nu het geval is met mijn medepelgrim. Maar ik realiseer mij dat het er al die tijd is geweest alhoewel het nu meer tot leven dan wel tot Leven lijkt te komen.

Het Ja en Amen op wat er in de non-dualiteits boeken gelezen wordt komt mede ook door alles wat er inmiddels in het TV en JJ programma al besproken en aan de orde is geweest. Waar het om gaat staat, vaak in alle eenvoud, ook beschreven op het Pad van de Pelgrims dat gegaan wordt. En dat het voor TV voelt dat alles meer tot Leven komt, komt omdat na de verlichtingservaring het op een bepaald niveau aanwezige ontwaakte besef dat deze wereld en het menszijn een illusie is, nu tot een volledig inzien en doorzien komt. Daardoor wordt het meer en meer tot een ervaren. Zoals de pelgrims ooit in het sprookjesbos tijdens het rondje Jan Jerfaas en Tetty zich verbonden hebben tot M.E.(Mobiele Eenheid)-pelgrim, zo ervaart TV dat zij letterlijk en figuurlijk als M.E. (Mobiele Eenheid)-pelgrim het Pad gaat van Zelf-bewustwording naar Zelf-realisatie, de éénwording met de Werkelijkheid.

 ≈

Na dit alles over Alles over Niets wenst Paulus het elfje het Elferbeste. Dankbaarheid welt in hem op en daarmee geeft het murmelende beekje zich over aan de rust en stilte van de vallende avond. Het donker van de nacht gaat de aarde bedekken. Het sprookjesbos slaapt, er is niets dat beweegt. Door het bladerdak zijn de eerste stralende sterren zichtbaar. Alsof het elfje op de grens van oud en nieuw staat, zo doet het vuurwerk van de geest de hemel kleuren met vele schitterende sprookjes. Maar even zo flitsend als ze de lucht ingaan, even zo flitsend spatten ze uit elkaar tot niets.

Terwijl het elfje dit alles aanschouwt, denkt ze aan Paulus die nu waarschijnlijk bij zijn paddenstoel naar eenzelfde soort schouwspel staat te kijken. Ze wenst hem in gedachten toe dat hij en het elfje met verwondering mogen kijken naar de sprookjes die hun reis hemels licht kleuren om uiteindelijk ook uiteen te spatten tot Niets.

Onder de sterren die lijken op de paddenstoel stippen waaronder Paulus zich ter ruste heeft gelegd, is het dagelijkse aftellen, beter gezegd optellen, begonnen. Het tellen van één naar twee eentjes. En dan bij de elfde stip…stoppen de gedachten, want ook het tellen zijn gedachten. Een heel kort moment van stilte…en kennelijk volgt dan niets. De rest van de nacht brengt hij uitgeteld onder de stippen door. Eindelijk staat het verstand er bij stil.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 178 - Alles over Niets | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Stellingen op de deur

Voor dag en dauw, alsof de dag voorbij zal zijn voordat hij begonnen is, spoedt de kabouter zich vanuit het zuiden richting het noorden, waar het elfje in haar baardgrashuisje hem met rasse schreden naderbij ziet komen. Een groot vel papier wappert in zijn hand. Welke boodschap draagt hij vandaag met zich mee? Wat is het dat hij al zo vroeg voor het voetlicht wil brengen? Nog voordat de klop op de deur klinkt, heeft ze al opengedaan om haar licht bij hem op te steken.

Goedenmorgen Elfehart, Jerfaas en de jantjes wensen u een mooie dag toe waarin al uw wensen voor vandaag vervuld mogen worden.

Goedemorgen JJ, wat zowel het stoffelijke als het onstoffelijke betreft, wat heeft de flying pilgrim nog te wensen? Ze heeft alles al, ze is alles al, en door het lopen van het pelgrimspad zal dit een doorlopende ervaring worden en Zijn. Wat is daarop uw antwoord, dierbare medepelgrim. 

Aangezien zij die het Licht is het gehele universum is, zal zij zichZelf waar-schijn-lijk ook zien in datgene wat zij nu te horen krijgt.

Vanuit het Zuiden gaan de gedachten naar het Noorderlicht.

Moge zij stralen als de zon bij onbewolkte hemel.

Opdat haar warmte voor elkeen waarneembaar is,

en aan iedere horige het gevoel van vrijheid geve.

En dat zij nu deze nieuwe dag zal binnenvliegen

voortgestuwd door wonderbaarlijke stromingen.

Op weg naar een waarheid als een sprookje,

als een Elfje naar het Licht.

Dat is prachtig gepoëet, JJ. Wat valt er verder nog toe te voegen aan dit schitterende uitgangspunt voor onze Noorderlichtreis? Zo te zien aan het volgeschreven blad papier in je hand heb je stellig nog wat te melden. 

Aangezien het Noorderlicht haar schijnsel met welgevallen heeft zien neerkomen op de wereld van een Cursus in Wonderen en andere non-duale ziens-wijze boeken, dwaalde ik vanmorgen vroeg weer even door mijn toch wel zeer geliefde ‘non-dualiteit’ materie en kwam ik de volgende teksten tegen.

Zie hier…de stellingen op de deur van de baardgraskapel. Zou je die nu willen horen en daarbij diep voelen of er, al is het maar bij een enkel regeltje, iets van weerstand of een ‘ja maar’ optreedt? Er zal toch wel een enkel tetje zijn die eventjes een vingertje opsteekt?

Luister…hier komen de nonduale stellingen:

Als alle illusies zijn verdwenen, 
blijft alleen de stilte over 
en dat is wie je bent.

Er is niemand die zich kan bevrijden van een illusie, want degene die meent zich van iets te kunnen bevrijden is de illusie zelf.

Spiritualiteit is weten dat je nooit iets gedaan hebt, nooit iets zult doen en niets kunt doen omdat alleen eenheid iets doet.

Doel van het ego is niet om de waarheid te weten, maar om zichzelf in stand te houden. 

De essentie van de illusie is denken dat jij en anderen iets doen of kunnen doen vanuit vrije wil. De essentie van spiritualiteit is weten dat dit niet waar is.  

Terwijl je datgene beleeft wat jij ‘je leven’ noemt bevindt je Ware Zelf zich buiten tijd en ruimte. 
Het is onkwetsbaar. 

Natuurlijk kan er niets anders zijn dan eenheid en eenheid is onkwetsbaar. Het idee dat er iets anders zou kunnen zijn is belachelijk. Het is slechts een klein raar idee waar we het beste om kunnen lachen. 

In werkelijkheid leef je niet in een wereld van stugge materie, maar leef je in een hemelse sfeer. Nu op dit moment.

Je bent te vergelijken met iemand die droomt, maar geen weet heeft van de echte wereld waar hij zich in bevindt.   

Wat zich in onze ervaring voordoet als vorm blijkt slechts leegte te zijn. Uit die leegte ontstaat door de waarneming van de zintuigen een wereld van vormen.

Je bezig houden met een ‘beter leven’ binnen tijd en ruimte lijkt op het schuiven van stoelen naar een andere plek. Op een fundamenteel niveau verandert er niets aan het bewustzijn.

Alles wat uitgaat van stappenplannen, van de gedachte dat er een ik is die wat dan ook zou kunnen doen valt te beschouwen als therapie. Daar is niks mis mee. Het kan zelfs erg nuttig zijn voor degene die prijs stelt op een beter functionerend ego, alleen het is geen spiritualiteit. 

Als individu ben je vergelijkbaar met een doodlopende straat. Je weet dat wat je ook doet, je levensverhaal zal eindigen in de dood. Er is geen beloning aan het einde, maar slechts de dood. Je bent letterlijk een doodlopende weg. 

Als eenheid ben je eeuwig. Je doet vormen verschijnen en verdwijnen. Door jou verschijnen tijd en ruimte. Er kan je niets gebeuren. Je bent nooit geboren dus kun je niet sterven. 

De stilte heeft geen begin en einde. Het is eeuwig en dus oneindig.

Mijn leven is van een oneindige kleinheid binnen de oneindige grootheid van stilte. 

Het geloof in een zelfstandige wil is ons opgedrongen. We hebben geen andere keuze gehad dan om te geloven in de vrije wil.

Alles positief interpreteren is net zo erg als alles negatief interpreteren. In beide gevallen gaat het om een interpretatie van de waarheid, niet om het leren kennen ervan. 

Temidden van een wirwar van gevoelens, gedachten en ideeën is er de windstilte die behalve leegte niets bevat. Het werkelijke jij is het niets.   

Jij bent de eeuwige stilte, niet de rommel erom heen. 

Non-dualistisch inzicht leidt niet tot een onverschillige houding, maar juist tot engagement. Je weet dat je eenheid bent. Dus de pijn van anderen is ook jouw pijn.    

De ervaring van verlichting kan je onmogelijk meer eenheid maken als dat je nu al bent. 

Jij bent. Het valt niet te ontkennen dat jij er bent. Dat ervaar je doorlopend. Dus moet jij eenheid zijn want er is niks anders dan dat. Alles wat is, is eenheid. Als jij er bent dan moet jij eenheid zijn.

Elfehart heeft met belangstelling en op de voorgestelde wijze de stellingen op de deur van de baardgraskapel gelezen en er is geen enkel tetje die ook maar één vingertje heeft opgestoken. Elfehart kan slechts haar handen vouwen en Amen zeggen. Het enige waar nu twee vingers voor opgestoken worden is voor de welbekende V-groet.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 177 - Stellingen op de deur | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – De taal van het water

Begeleidt door de Ierse zegenbede gaan de pelgrims de weg van A naar L, van Angst naar Liefde. En de Jnani pelgrim spoort de Bhakti pelgrim aan met de woorden: Laten we onze pas versnellen en niet achterom zien, maar vooruit en omhoog.

Meteen welt vanuit het beekgebied de aloude psalm 121 omhoog.

’k Sla d’ogen naar ’t gebergte heen,

Vanwaar ik dag en nacht

Des Hoogsten bijstand wacht.

Mijn hulp is van den HEER alleen,

Die hemel, zee en aarde

Eerst schiep, en sinds bewaarde. 

Hoe vaak in vroeger tijden heeft JJ dit lied wel niet gehoord tijdens de wekelijkse kerkgang. Het brengt hem terug in de tijd bij de gedenkwaardige dag waarop hij op een zondag ter wereld kwam.

En de pelgrims stappen in het beeld dat vanuit het verleden nu te kijk wordt gezet door JJ.

Op het moment dat te dien dage, kort na de oorlog, de straten in zijn geboorteplaats gevuld waren met overwegend zwart geklede kerkgangers die zich gebukt onder zonde en schuld ter kerke begaven…in die entourage werd het kindje geboren.

Terwijl de klokken luidden en hij hoogstwaarschijnlijk als een surfer op een geweldige golf vruchtwater het daglicht aanschouwde, wist hij al: ‘dit wordt een bijzonder leven’. Al dat water maakte hem een waterman, gaf hem de naam ‘van Beek’, en was kennelijk ook de oorzaak dat hij zo gemakkelijk al die zwemdiploma’s  haalde en later graag snorkelde in subtropische wateren.

En dan ook die hang naar de oceaan, hij werd ervoor geboren. Omdat hij bij zijn geboorte al vele zussen en broers aantrof, werd hij al snel ingewijd in de sprookjesverhalen met allerlei wezentjes die zich te land, ter zee en in de lucht plegen voort te bewegen. Dat komt dan zovele jaren later weer goed van pas, nu hij zelfs regelmatig een sprookjesbos betreedt. Ook kwamen al snel die andere sprookjesverhalen die in de Bijbel stonden, en de theatervoorstellingen die daarmee samenhingen werden twee keer per zondag opgevoerd in de kerk.

In die kerk werd hij dus ook gedoopt, daar was wederom het water. Dat alles is nu lang geleden, zoals hij ook geleden heeft onder het menszijn, net als miljarden anderen. Wat doet hij hier, waartoe is hij hier? Maar daar lijkt nu duidelijkheid in te komen, hij kwam hier om weer weg te gaan. Hij moest op reis, beter gezegd ‘op pad’, hij werd een pelgrim. Na vele jaren van lezen in avonturenboeken en reisgidsen, daalde in een windvlaag plotseling een elfje bij hem neer. En ze zei: come on…let’s go…en daar gingen ze… the sky is the limit…but heaven is unlimited!

2015-08-02 19.40.23

Ademloos heeft het elfje aan de oever van de beek geluisterd naar het geboorteverhaal van de ene water-lander. Voor haar is dit het moment om hem te vertellen wat ze onlangs beleefde toen ze haar geboortedag vierde in het Gentse, alwaar ze een kerk binnenfladdert. Of het nu komt doordat het beekje evenals het vissertje ooit ook in een kerk met water in aanraking is gekomen, maar halverwege de geestelijke rondgang komt het vissertje oog in oog te staan met de taal van het water. Het raakt haar. Ze voelt zich aangeraakt en als water-lander voelt ze de andere water-lander. Dit is waar de pelgrims naar op weg zijn.

Gent 2013 042De ene water-lander vindt de tekst een mooi geschenk op haar geboortedag en het Vrolijke Vissertje neemt het Vaste Voornemen het de andere water-lander te schenken voor zijn geboortedag. Nu de waterman op verheven wijze heeft beschreven dat hij geboren is voor de oceaan, zal dit geschenk vast en zeker niet in het water vallen. Met de wens van Elfehart tot Zelfhart: Hij Leve Hoog, Hij Leve Hoog, in de Liefde van de Vader.

Water is van levensbelang. Levend Water is van Eeuwigheidsbelang.

Het beekje kan dit volledig be-Amen. Het Levende Water wordt hen aangereikt waarin ze zullen ondergaan en opstaan. En hij kan de gedachte die door ‘hem’ heenstroomt niet onderdrukken dat de pelgrims hiermee een duik in de diepte nemen. JJ dankt de TV zieneres voor hetgeen hij vanmiddag mag zien… en horen. De water-landers varen op koers.

2015-08-02 16.24.20

Yaweh look now on me
Clouded the sky I see
Make my eyes crystal clear
Walk with me to the water

Yaweh You gave me love
Cradle this flame above
Rest Your hands upon my head
Lead me down to the water

Yaweh make me Your stream
Place me inside Your dream
Touch my mouth, softly call
Take me out to the water

(Give me Your hand
Give me Your Hand
Give me Your hand)

(Máire Brennan)

Terwijl de pelgrim in de grot hoopte dat de tijd nog even zou duren zodat hij de Kerst zou halen, zo lijkt hij inmiddels al op weg naar Pasen. Opstanding in het nieuwe leven. De al eerder genoemde Sneeuwwitje staat op uit haar glazen kistje. Het ontwaken tot de ware natuur is de opstanding. Zo bezien is op weg naar je ware natuur gaat via het Pad van de Pelgrims wel heel symbolisch in het licht van Hans en Grietje die hand in hand, van hart tot hart, als één ziel het pelgrimspad gaan.

De pelgrims geven elkaar een hand, ze zijn niet alleen, en vol vertrouwen gaan ze in het spoor van Jezus. Zoals de Liefde niemand is vergeten, zo is het elfje Paulus vandaag niet vergeten. Want, om met de woorden van Paulus te spreken: ‘met in de andere hand een andere hand keren zij aan de Ene Hand Huiswaarts’. Met duizend en één vragen zal het onderweg een onvergetelijke reis worden omdat het ENE antwoord in alles doorklinkt. En hoe het is en hoe het zal zijn….het elfje eindigt deze pelgrimsdag met de wijsheid van Heer Bommel: Het is alles hupsafladder. Daarmee wenst ze de kabouter toe dat hij een hemelhoge nacht mag beleven.

wordt vervolgd…tot NU…

Posted in 176 - De taal van het water | Leave a comment

Het Pad van de Pelgrims – Een Ierse Blessing

De Elfel die vanaf haar verheven plek toekijkt, ziet hoe de zeer ‘wellecome’ kabouter het daglicht betreedt en zoals het een goed kabouter betaamt, stipt op de weliswaar niet bestaande tijd. Ze verwelkomt hem met een zonnige kus voor op zijn bolletje, zodat hij morgen zonnig de dag in kan gaan. Blij vooruitzicht dat hem streelt.

Zonnige kusTot zijn vreugde wordt het blij vooruitzicht nog extra bevestigd als hij zachtjes hoort zeggen: Goedendag, my beloved pilgrim brother, ik las dat het morgen tussen 9 en 11 graden wordt. Het lijkt mij de most fairy weersomstandigheid om elkaar weer te ontmoeten. 

Als er op dit moment gevraagd zou worden:

Hoe voelt het elfje zich?

dan is het antwoord:

Het elfje voelt zich top!

≈ 

Als er op dit moment gevraagd zou worden:

Waar staat het elfje?

dan is het antwoord:

Het elfje staat op één in de top elf!

≈ 

En dan is de vraag van het elfje aan Paulus die zoals bekend met stip op één staat:

Kom je morgen bij mij op één staan?

En dan is het antwoord van Paulus aan het elfje:

De kabouter zal pogen de top te beklimmen.

Maar op één staan ligt hem niet zo, hij staat toch liever op nul.

Daar waar het onderbewustzijn volkomen geleegd is.

 ≈

En Jezus zei: Als jullie de twee tot één maken… Of het je nu wel of niet ligt, of waar je nu liever wel of niet staat:  Je wordt geleid van twee naar één naar nul. Dat is de volgorde.

Terwijl de duisternis zich ontfermt over het daglicht, besluit de niet langer grot.eske kabouter de dag met het openslaan van het blauwe boek.

Waar duisternis was, zie ik het licht

Vader, onze ogen gaan ten langen leste open. Uw heilige wereld wacht ons, nu ons zicht eindelijk is hersteld en we kunnen zien. We dachten dat we pijn leden. Maar we waren de Zoon die U geschapen hebt vergeten. Nu zien we dat de duisternis onze eigen inbeelding is, en dat er licht is dat we kunnen aanschouwen. De visie van Christus verandert duisternis in licht, want angst moet wel verdwijnen wanneer liefde is gekomen. Laat me vandaag Uw heilige wereld vergeven, opdat ik haar heiligheid kan zien en begrijpen dat ze slechts de mijne weerspiegelt.

Onze Liefde wacht ons nu we naar Hem toegaan, en vergezelt ons om ons de weg te wijzen. Hij schiet in niets tekort. Hij het Einddoel dat we zoeken, en Hij het Middel waardoor we tot Hem gaan.(les 302)

Als Paulus na het lezen van deze blauwe woorden het boek dichtslaat, klinkt in de nachtelijke verte een bekende Ierse blessing. Op de tonen van het aloude pelgrimslied May the road rise up to meet you… wordt de voorbije dag gezegend en spoeden de pelgrims zich vol verlangen voort naar de nabije dag.

2015-08-09 15.20.28May the road rise up to meet you.

May the wind be always at your back.

May the rain falls soft upon you

and the sun shine warm upon your face.

And true be the hearts that love you

Peace ever with you and until we meet again –

May the path light up before you

and the clouds forsake the skies above.

May the warmth of sun surround you

and the stars shine bright to guide you home.

And true be the hearts that love you

peace ever with you and until we meet again –

May God hold you in the palm of His hand

May He hold you evermore.

wordt vervolgd…tot NU…  

Posted in 175 - Een Ierse Blessing | Leave a comment